καλημερα!!

ειναι μερικες μερες...
μερικα πρωινα...
που η καλημερα που ακους...
φωτιζει ολον τον ουρανο...
και νιωθεις τις ακτινες του ηλιου οχι απλα πανω σου...
να ζεσταινουνε τον δερμα σου στο δροσερο πρωινο αερακι...
αλλα να περνανε μεσα σου...
εκει μεσα που για πολυ καιρο δεν βλεπανε καθολου φως...
μονο ενα σκοταδι...
ενα σκοταδι που ισως να εβαζες εσυ μονος σου τον εαυτο σου μεσα...
γιατι ητανε απλα πιο ευκολα ετσι...
ή απλα επειδη δεν ειχε βρεθει ποτε μια τοση δυνατη ακτινα να περασει ετσι μεσα σου...
εχει ομως και πολυ σημασια ποιος ειναι ο λογος;
δεν νομιζω...
το σηματικο ειναι πως ενω εχω το προσωπο μου προς τον ηλιο...
δεν κανει μονο τα μαγουλα μου να κοκκινιζουνε...
δεν ειναι μονο επιφανειακη η ζεστασια...
περναει ολα τα στρωματα...
παει κατω κατω...
μεσα μεσα...
τι ομορφο που ειναι...
μια καλημερα γεματη απο ηλιο...
καλημερα!

υγ..
το τραγουδι της ημερας ειναι αυτο...
ε και παραπανω απο μια μερα...
αδυναμιες ειναι αυτες...
:))))

καλη αρχη μας...

ξεκινησαμε παλι...
παλι στα σχολεια ολοι μας...
φετος εχω την τιμη να εχω ενα παιδι σε καθε σχολειο...
ενα στο δημοτικο...
ενα στο γυμνασιο...
και ενα στο λυκειο...
αραγε τι να μας φυλαει η φετινη σχολικη χρονια;
μου φαινεται πως τα πιο δυσκολα τα περασαμε περισυ...
και τωρα πια θα ειναι ολα λιγακι πιο ευκολα...
για να δουμε...
η θετικη σκεψη δεν μας λειπει ομως...
αυτο ελειπε!
αυτο ειναι που κανει την μιση επιτυχια...
μη το ξεχναμε αυτο...
και ετσι τα πρωινα μας ειναι γεματα παλι με βαβουρα...
διαφορα ξυπνητηρια να χτυπανε παντου...
'που ειναι τα βιβλια μου μαμα;' λες και εγω τα διαβαζα...
'που ειναι η τσνατα μου μαμα;' υπομονη tzo μου λεω...υπομονη...
'μαμα εχεις κανενα στυλο;' χθες πηραμε καμια δεκαρια αρα λογικο δεν ειναι να μην εχουμε κανενα σημερα;
'δεν θελω να φαω πρωινο'...μα δεν βαρεθηκανε πια να με ακουνε τοσα χρονια να τους γκρινιαζω;μεγαλη μου απορια πραγματικα...
'μαμα θελω λεφτα...' καλα,αστο αυτο...ποια κριση καλε;
'μαμα κανε γρηγορα!θα αργησουμε!' πως γινεται να ξυπναω πρωτη παντα και μετα εγω να φταιω αν αργησουνε;ε;
'πω πω μαμα ξεχασα το βιβλιο της φυσικης αγωγης!' σημερα το πρωι το ζησαμε αυτο..αντε παλι πανω...
αλλα μετα ερχοντε...
ενας ενας...
'καλημερα μαμα'..και με ενα φιλι φευγει η κορη μου...
'γεια σου μανα..τα λεμε μετα' και νατο το δευτερο φιλι απο τον γιο μου...
'γεια σου μαμα..σ'αγαπω'..μου λεει το μικροτερο που την αφηνω στο σχολειο και παιρνω και μια αγκαλια στα γρηγορα...
ε και μετα σκεφτομαι πως μ'αρεσει ολη αυτη η βαβουρα...
τα παιδια...
η μουσικη να παιζει δυνατα το πρωι (δεν γινεται να μην εχουμε την μουσικη ανοιχτη παντα στο σπιτικο μας!)...
τα περα δωθε μας...
αυτη η ανακατοσουρα...
τι ωραια που ειναι...
και ετσι τωρα ολα τα παιδια ειναι στα σχολεια τους...
και ειναι ησυχο το σπιτι...
αλλα χαμογελω που σκεφτομαι την πρωινα μας βαβουρα...
πολυ την χαιρομαι...

να εχουμε ολοι ενα υπεροχο χειμωνα...
και εμεις οι γονεις να ημαστε ετοιμοι για τα παντα...
στην φωτογραφια πανω ειναι η μικρη μου και εγω...
μου κρατουσε το χερι σφιχτα την πρωτη μερα στο σχολειο...
με τα δυο της χερακια...
πολυ με συγγινησε...
μας εχουνε τοσο αναγκη τα παιδια μας...
και δεν εχει σημασια η ηλικια τους...
γιαυτο κοντα να ημαστε...
και να τους το κραταμε το χερακι...
και εκεινα το δικο μας...
ωρες ωρες δεν ξερω ποιος κραταει ποιον...
αλλα δεν εχει σημασια...
αρκει να ειναι εκει και τα δυο...

ενα καλοκαιρινο αερακι για ολο το χρονο...

εχω ερθει σ'αυτην την θεση πολλες φορες το τελευταιο χρονο και..
να χανομαι απο εδω...
να ξανακαθομαι...
να μη μπορω να γραψω λεξη...
ή να μου ερχοντε ολες οι λεξεις τοσο γρηγορα μαζι που δεν προλαβαινω να τις γραψω...
δεν εχω καμια σταθεροτητα τελικα σαν tzo...
ειμαι ο,τι μου κατεβει και οπως το αισθανθω...
χωρις την λογικη...
χωρις πολλες φορες να σκεφτω τις συνεπειες...
απλα χυμα...
να πηγαινω με το τι αισθανομαι και οπως ναναι...
μου φτανει απλα να με κρατισει για λιγο εκει πανω...
ξερετε που...
εκει που δεν περπατας...
εκει που μονο πετας...
και αν μετα κοπουνε και τα φτερα μου λιγακι...
ε δεν πειραζει...
σημασια εχει πως πεταξα...
εστω και λιγακι...

πανε μερικες μερες τωρα...
και εκει που δεν με δροσιζε τιποτα...
μα τιποτα ομως...
με εναν ξερο αερα να με ακουμπαει στα μαγουλα...
σε εκεινα που τα ειχα καψει ο δυνατος και ακαρδος πολλες φορες ηλιος...
ηρθε ενα αερακι...
ξαφνικα...
αμε ηρθε...
εκει που δεν το περιμενα...
μα δεν το περιμενα καθολου...
τοσο πολυ με ξαφνιασε που μαζευτικα θα ελεγα αρκετα...
δεν ηθελα να με ακουμπησει και πολυ...
φοβομουνα λιγακι...
ειχε περασει πολυς καιρος απο τοτε που το ειχα ξανα αισθανθει ετσι...
ισως και ποτε να μην με ειχε αγγιξει ετσι...
αλλα ηρθε...
και μου χαιδεψε τα μαγουλα απαλα...
και μου ανακατεψε τα μαλλια...
κολλησε το πουκαμισο μου πανω μου ενω εκεινο ακουμπουσε το δερμα μου...
γυρισα το προσωπο μου επανω...
προς τον ουρανο...
να μου αγγιξει ολο το προσωπο...
ενα χαδι ατελειωτο...
τοσο απαλο...
και τοσο φρεσκο...
και για εκεινη την στιγμη, ενιωθα ολη την χαρα να μπαινει παλι μεσα μου...
σε εκεινα τα σημεια που ειχανε καιρο να μπουνε παλι...
τι χαρα που ητανε αυτη...
μεγαλη ομως...
γιατι το φοβηθηκα στην αρχη αναρωτιεμαι τωρα...
μα γιατι;
και τωρα σταματησε για λιγο να φυσαει...
βγηκα εξω στο μπαλκονι μου παλι αλλα δεν ηρθε...
ελπιζω να μη περιμενο αδικα να ερθει...
εκεινο το μοναδικο αερακι...
ας ερθει και ας με ακουμπαει για λιγο και να φευγει...
που ξερεις;
μπορει τελικα να του αρεσει και να μεινει...
ποτε δεν ξερεις...

καλο καλοκαιρι σε ολους...
ο,τι μας εχει μεινει δηλαδη...
να ειναι γεματος ο τελευαιος μηνας απο τετοιο αερακι...
και να μας δινει λιγο απο εκεινο για τα φτερα μας...
μακαρι...

υγ
το τραγουδι ειναι αφιερωμενο σε ενα πολυ ξεχωριστο αερακι...
που με αγγιξε για λιγο...
μακαρι να καταλαβαινε ποσο σημαντικο ητανε...

καλο μηνα everyone...

μα ποσο καιρο εχω να γραψω στο blog μου;
πολυ...
παρα πολυ...
περα απο τα πολλα που με εχουνε κυκλωσει τους τελευταιους μηνες...
πολλα ασχημα δυστηχως...
νομιζω πως το αποφευγω κιολας επιτηδες...
εδω παντα γραφω τις αληθειες μου...
και νομιζω πως ειναι μερικες που δεν θελω να τις δω καταμουτρα...
ισως οχι ακομη...
ισως και να μη ξερω ποτε...
αλλα μαλλον τις αποφευγω...

ηρθε ομως ο μαιος...
ενας καινουργιος μηνας...
τον εχω ηδη φορτωσει με πολλες ευχες...
να ειναι ενας καλος μηνας...
να μυριζει ανοιξη μονο και να ειναι οι εικονες του μονο τοσο ομορφα οπως τα λουλουδια που ανθιζουνε τωρα...
χθες πηρα την μικρη μου απο το νηπειο...
και ειχανε φτιαξει αυτο το υπεροχο πανο...
το ειδα ετσι φτιαγμενο και απλα χαμογελασα...
ητανε κατι τοσο απλο...
αλλα και τοσο ομορφο...
γεματο απο παιδικη τρυφεροτητα...
και γεματη απο ελπιδα για κατι που ειναι τοσο αυτονοητο...
αλλα και κατι εξισου σπανιο στις μερες μας...

καλο μηνα σε ολους μας...
να μας αφησει λιγο ο μαιος να παρουμε μια βαθια εισπνοη και να γεμισουμε μονο με καθαρα αερα...
μονο με καλα...

simply this...

ειναι απλα μερικες μερες...
που θελεις να ακουσεις κατι ομορφο...
να σε ανεβασει ακομη πιο πολυ απ'οσο αισθαναισαι...
μια τετοια μερα ειναι σημερα...
και ξυπνησα χωρις κανενα ιδιαιτερο λογο 'καλα'...
δηλαδη δεν εγινε κατι ιδιαιτερο...
δεν ειδα κανενα super ονειρο...
ουτε πηρα κανενα super surprise...
απλα ετσι αισθανθηκα...
και πολυ χαρηκα...
και απλα αποφασισα πως αυτος ο λογος μου φτανει γιατι το τελευταιο καιρο με μπεδευουνε πολλα 'άλλα'...
αρα δεν φτανει αυτο;
αμε...
πολυ ομως...



ps...
ναι παλι cure!!
δεν μπορω να ξεκολλησω απο μερικα κολληματα μου το ξερω...
αλλα σημερα αυτο ειχα μεσα στο μυαλο μου οταν ξυπνησα...
παλι καλα να λεμε γιατι το τελευταιο καιρο morrissey oνειρευομαι και αυτο λεει ΠΟΛΛΑ!!!!

air...fresh air...

ποτε δεν μπορουσα να φτιαξω σωστους κυκλους...
να εβρισκε το τελος την αρχη του...
παντα με το ζορι καπως εβρισκε το τελος του...
χαλια κυκλους εφτιαχνα...
δεν ειναι τυχαιο αυτο...
καθολου τυχαιo...

ειναι ωρες που ειναι λες και με πνιγει ολο αυτο...
οι κυκλοι...
ολοι αυτοι οι κυκλοι...
δεν θελω να τους κλεισω...
αλλα πρεπει...
πρεπει πια...

push your head towards the air...

editors...

If I lay face
down on the ground,
would you walk all over me?
Have we learn't
What we set out to learn?
well then love we will see.

Now dont drown in your tears, babe
Push your head towards the air.
Now dont drown in your tears, babe
I will always be there.

When you fall and you,
Can't find your way,
Push a hand up to the sky.
I will run just to,
To be by your side,
Dont you ever bat an eye.

Now dont drown in your tears, babe
Push your head towards the air.
Now don't drown in your tears, babe
I will always be there

"But I will tear the price from your head,
And keep you from harm" thats what you said.
Theres people climbing out of their cars
Lining the roadside,
Try to glimpse at the dead.

Now dont drown in your tears, babe
Push your head towards the air.
Now dont drown in your tears, babe
I will always be there.

ps...
ακουστε το τραγουδι πιο καλα σαυτο το link..
http://www.youtube.com/watch?v=weB1bxHb_U4

ετσι γιατι μου ηθρε τωρα...

η μερα ειναι dark and gloomy...
cold...
ετσι οπως μ'αρεσει δηλαδη...
αλλα με εχουνε πιασει τα δικα μου dark and gloomies...
και τι καλυτερο απο ενα Morrissey;
φετος δεν ειναι πολυ like christmas...
αλλα θα κανω αυτο που λεει και εκεινος...
'close your eyes and think of someone you physically admire and let me kiss you...let me kiss you...'

δακρυα...

ετσι ειναι...
'εσεις' καταφερατε να κανετε τα ματια μου να δακρυσουνε...
τα καταφερατε καλα...
αλλα υπαρχει διαφορα αν προσεξεις λιγακι πιο καλα...
τωρα κλαινε κιολας...
κλαινε ασταματητα...
και δεν ητανε αναγκη να ριξει κανενας χημικα για να κλαψουνε ετσι...
κλαινε εδω και τοσο καιρο αλλα ποιος τα βλεπει...
ισως τωρα να τα δει και καποιος...
ισως να δουμε ο ενας τα δακρυα τον αλλον...
να τα προσεξουμε λιγακι...

το ελπιζω....

κριμα ειναι να πανε και τοσα δακρυα χαμενα...

a wish...

ειναι να μη παρω φορα...

το αφιερωνω αυτο σε ολους απο μας που μια βολτα με το αυτοκινητο το βραδακι ειναι καμια φορα η καλυτερη εξοδο...
αρκει να εχεις εκεινον ή εκεινη που θελεις διπλα σου...
και να ακους αυτο που σε κανει να τραγουδας...

ετσι δεν ειναι;

καλα ταξιδια everyone...


there IS a light that never goes out...

return...

χαθηκα...
χαθηκα το ξερω...
πολλες φορες εχω κατσει μπροστα στο πληκτρολογιο μου να γραψω κατι...
αλλες τοσες φορες εχω σκεφτει πως 'α!αυτο θα το γραψω στο blog μου οταν γυρισω σπιτι!'...
αλλα τιποτα...
δεν ξερω γιατι τελικα ειμαι ετσι...
να αφηνω αυτα που μου δινουνε τοση χαρα...
το κανω πολλες φορες ομως...
η αναβολη στην αναβολη...
πολλες φορες ομως χανονται πολλα ομορφα μεσα σ'αυτην την αναβολη...
χανονται ομως για παντα;
δεν θελω να το πιστεψω...
τρεχω να τα ξαναπιασω...

πολλα εχουνε γινει σ'αυτους τους μηνες που εχουνε περασει...
πολλα ομορφα...
στιγμες που νομιζα θα κρατουσανε παραπανω απο μια ανασα...
αλλες που κρατησα εγω μεσα μου να μεινουνε για παντα ζωντανες...
αυτες τις σκεφτοομαι τωρα και χαμογελω...
αλλα και υπηρχανε και πολλα ασχημα...
απο εκεινα που κλεινεις τα ματια σου και ακομη τα βλεπεις...
σκεπαζεις τα αυτια σου και ακομη τα ακους...
που σου κανουνε παρεουλα ακομη και οταν δεν υπαρχει χορος διπλα σου για τιποτα και κανενα...
εκει αυτες...
τις κοιταω ομως ισα μεσα στα ματια...
δεν τους κρυβομαι...
καταλαβα πως μονο ετσι αντιμετωπιζονται πια...
και ας με λυγιζουνε ωρες ωρες...

κοιταω το blog μου και σκεφτομαι...
πολυ σκοτεινο μου φαινεται πια...
θα ηθελα να ειχε και εκεινο το λιγο φως μεσα του καπως...
οπως ειναι και μεσα στην νυχτα...
ακομη εκει που νομιζεις πως δεν βλεπεις ουτε το χερι σου μπροστα σου...
το βλεπεις ομως...
υπαρχει εκεινο το φως...
παντα υπαρχει...
και δεν φαινεται παντα με τα ματια μας...
μακαρι να το βλεπαμε ολοι αυτο παντα...
ακομη και οταν ημαστε μεσα στο απολυτο σκοταδι μας...
το φως υπαρχει...(ακους εσυ που σου μιλαω;ακου...)

χαθηκα...
και χανομαι συνεχεια...
ποια ειναι η διαφορα ομως;
με βρισκω παντα καπου...
ειτε σε μια μελωδια...
ειτε μεσα σε ενα στοιχο...
σε ενα αγνωστο χαμογελο που θα μου τραβηξει την προσοχη καπου...
σε ενα ζευγαρι ματια που θα ειναι λες και μου μιλανε και ας μη με ξερουνε...
ακομη και μεσα σε εκεινο το περιεργο συννεφο που θα δω μεσα στον ουρανο οταν θυμηθω να κοιταξω και πανω λιγο καποια στιγμη της ημερας...
θα με βρω πια...
και αυτο ειναι σημαντικο...
ακομη και μεσα απο αυτα που μου ριχνουνε μπροστα μου για να με μπερδεψουνε...
να πω welcome back σε μενα;
ναι, θα το πω...
i welcome myself back!


υγ...
προσφατα γνωρισα δυο απιστευτα μελι ματια...
απιστευτα ομως...
ισως για μενα να ειναι τα πιο εκφραστικα που εχω ποτε δει...
δεν ξερω πως ακριβως να τα περιγραψω...
ειχανε εκεινη την λαμψη που σου τραβανε αμεσως την προσοχη...
αλλα μετα σε κρατουσανε εκει για αλλους λογους...
δεν ητανε μονο η λαμψη τους...
δεν ητανε το παιχνιδιαρικο υφος που φαινοτανε με την πρωτη ματια...
υπηρχανε τοσα πολλα κρυμενα και μπερδεμενα εκει μεσα...
μα τοσα πολλα...
ακομη και οταν τα σκεπαζε το συναισθμα και θολωνανε...
λαμπανε...
εμενα με τραβηξανε μαζι τους...
εκει μεσα στο βυθο τους...
για λιγο με αφησε να το κανω...
μετα ειναι σαν να τα εκλεισε και να γυρισε το κεφαλι...
νομιζω πως τρομαξανε πολυ τα ομορφα μελι...
τρομαξανε πολυ μηπως τα δει πολυ καποιος μεσα στο φως...
στο αληθινο φως...
δεν θα επρεπε ομως...
πολλες φορες το εχουμε ολοι αναγκη...
να μας 'δει' καποιος χωρις τα ματια...
πολλες φορες το εχω πει εξαλλου...
τα πιο ομορφα που θα δουμε στην ζωη μας ειναι αυτα που δεν βλεπονται με τα ματια μας...
αυτα ειναι τα μοναδικα...
ψιτ!
εσυ με τα μελι...
μη γυρνας την πλατη...
δεν βλεπεις το χερι μου να σε περιμενει;
εκει θα ειναι...
οσες φορες και να κανεις πως δεν το βλεπεις...
εδω ειναι...
και εδω θα ειναι...
το τραγουδι ειναι για σενα dedicated φυσικα...
φυσικα...

εκτος εποχης...

δεν ειμαι πολυ μεσα στο καλοκαιρι φετος...

θελω να ειναι χειμωνας...

καθε φορα που φυσαει λιγακι ή πεφτει μια βροχη στα ξαφνικα...

εκει πισω ταξιδευω...

μυριζω χειμωνας παντου...

και εκει που δεν υπαρχει, ακομη προσπαθω να τον βρω...

ακουω τα δεντρα να φυσανε τα βραδακια και θελω να ειναι φθινοπωρο παλι...

να μαζευτω μεσα στα ρουχα μου...

ευκολο βγαζω τον εαυτο μου για ολον τον κοσμο να τον δει και δεν εχει καμια σχεση αυτο με το τι ρουχα φοραω...

αλλα θελω να κρυωνω...

να κρυωνω απ'εξω...

και να με ζεσταινει οχι μονο το αγαπημενο μου φουλαρι...

αλλα πιο πολυ το απο μεσα μου...

ωραιο δεν ειναι αυτο ομως;

να εισαι τοσο γεματος απο ζεστασια απο μεσα που αυτοματα σε ζεσταινει;

ειναι πραγματικα ομορφο...

μου ειπε ενας φιλος μου πως εχω 'ψυχολογικη ιωση'...

ετσι το λεει εκεινος...

και πως θα ξυπνησω μια μερα και θα αγαπησω και παλι το καλοκαιρι...

αλλα δεν νομιζω...

ειμαι και πεισματαρα ωρες ωρες...

θελω χειμωνας...

θελω να θολωνουνε τα τζαμια του αυτοκινητου και να περιμενω να καθαρισουνε...

θελω να τραβαω τα μανικια μου παλι...

να σκεπαζουνε τα δαχτυλα μου και να ξεχειλωνουνε τα μανικια...

περιμενω τις διακοπες μου ομως με χαρα...

να ταξιδεψω λιγο...

παρεουλα με ολα οσα με βαραινουνε τον τελευταιο καιρο...

ισως να τα βαλω σε καποια σειρα...

και ποιος ξερει τι μπορει να γινει;

ισως και βρω εκεινο το καραβακι να με παει εκεινη την βολτουλα που τοσο καιρο του ζηταω...

ισως γινει και αυτο...

και θα χαρω τον ηλιο...

και την θαλασσα...

και θα φτιαξω τεραστια καστρα μεσα στην αμμο με τα μικρα μου...

και θα με ροδοκοκκινησει ο ηλιος...

και θα μου ξανθινει τα μαλλια...

και στο τελος θα πω πως περασα πραγματικα ομορφα και ετσι θα ειναι...

αλλα μη με ξεγελασω για πολυ ωρα...

αλλο περιμενω...

περιμενω να περασει λιγο ο καιρος...

και να ερθει παλι εκεινος...

ο χειμωνας μου...

καλες διακοπες σε ολους...

θα γυρισω καποια στιγμη μετα τις διακοπες...

καλα να ημαστε ολοι και θα βρουμε την ακρη...

ετσι δεν ειναι;

you gotta keep the faith anyways...

σας φιλω γλυκα!

knock knock...ειναι κανεις εκει;

και ξεκινω...

εχασα την συνδεση μου για ενα μηνα και κατι σε ενα τεχνικο προβλημα που ακομη δεν μπορω να το καταλαβω...

αλλαξα εταιρια και η ανασταση ηρθε φετος μετα το πασχα...

πηρα και καινουργειο lap top που αν και ειναι αποκλειστικα δικο μου,μονο δικο μου δεν ειναι και τελικα το μοιραζω με ολους μεσα στο σπιτι μου και πρεπει να μπω σε ουρα αναμονης για να το εχω...παντα στο τελος ειμαι εννοειται!

περασανε τα γενεθλια μου (γιαννη φιλιππιδη μου, την ιδια μερα εχουμε τα γενεθλια μας!!!να τα χιλιασουμε φιλο μου γλυκο!!!)...τρεις τουρτες εσβησα φετος!!..δεν με αγγιξανε καθολου ασχημα...σιγα το πραγμα...(του χρονου θα παθω το μεγαλο τραμπακουλο ειμαι σηγουρη!!)...

περασε και το πασχα...

περασε και η γιορτη μου...

και περασανε και πολλα άλλα...

πολλα ομορφα...

αρκετα οχι και τοσο...τι?ετσι μονοτονα θα μενανε νομιζετε τα πραγματα?με τιποτα!

γνωρισα καινουργιους ανθρωπους...

μερικοι γινανε και πολυ καλοι φιλοι...

εχασα και εναν φιλο...μαλλον δηλαδη...οχι, δεν επαθε κατι..απλα μαλλον η ευτηχια και να σε αγαπανε για μερικους φοβιζει και ετσι ειναι πιο ευκολα να εξαφανιζονται αντι να την χειριζονται...(ξερεις πως θα ειμαι παντα εδω εσυ που με διαβαζεις...ναι, σε σενα μιλαω..εσυ που δεν δεχεσαι την κριτικη!)

εμαθα για καινουργιες ζωουλες που θα ερθουνε μεσα στο 2008 και πολυ με γεμιζει με χαρα αυτο...πειραζει που ζηλευω με την καλη την εννοια?δεν παω καλα το ξερω...

ανακαινησαμε το μπανιο μου στο σπιτι μου και ακομη να μπει το τελευταιο πλακακι...πολυ ταλαιπορια βρε αδελφε...

ειδα ανδρες να πετανε μεσα στον ουρανο απο αποσταση αναπνοης και με πηρανε και μενα μαζι τους με ολο αυτο το μαγικο (μεταφορικα, οχι κυριολεκτικα..μη μπερδευομαστε!!)...ητανε και το μυστικο μου αναμεσα απο αυτους που πεταγανε και πολυ τον καμαρωνω...(ναι, υπαρχει το μυστικο μου ακομη για οσους με εχουνε ρωτησει...και ναι, ειναι ακομη μπερδεμενη η κατασταση και δεν προκειται ποτε να ξεμπερδεψει...αλλη ιστορια αυτη...)

και ενω εχω κατσει τοσες φορες να γραψω κατι εδω μεσα και ποτε δεν τα καταφερνα, σημερα μου βγηκε πολυ φυσιολογικο...

μαλλον φταιει ο σεισμος που εγινε χθες το βραδυ...(στον εκτο οροφο μενω...ολους τους καταλαβαινουμε..)

μαλλον φταιει και κατι που με απασχολει (τελικα ειναι θεραπεια το blog writing)...

αλλά ο,τι και να ειναι...

χαιρομαι που ξανα εγραψα κατι εδω στο μπλογκακι μου...

δεν μ'αρεσει το ολο-μαυρο φοντο νομιζω τωρα...

ουτε τα κοκκινα γραμματα...

πολυ εχθρικα μου φαινονται και καθολου δεν αισθανομαι ετσι...

ισως ειναι ωρα να αλλαξω μερικα πραγματα...

ισως...δεν ειμαι σηγουρη...θα δειξει...

και ισως να μην εννοω μονο στο μπλογκ μου...

θα δειξει και αυτο...

θα'θελα να ευχαριστησω ολους τους φιλους μου που μου εχουνε σχολιασει και εχουνε στειλει emails τοσο καιρο που δεν εχω γραψει...

μου λειψατε ολοι να ξερετε...

και ζητω συγνωμη που ημουνα τοσο γαιδουρα και αργησα να σας απαντησω..

σας φιλω γλυκα...

δεν ειναι just music...

παρκαρα το αυτοκινητο...
σηκωσα το χειροφρενο...
εσβησα την μηχανη αλλα δεν εβγαλα το κλειδι...
γυρω μου δεκα και τσαντες απο το σουπερμαρκετ...
δυο τσαντες απο το κολυμβητηριο...
χαρτια και βιβιλια δικα μου...
ητανε 2 και το πρωι...
ησυχια παντου...
μολις ειχα γυρισει απο μια δουλεια για τον εναν αδελφο μου...
απο τις 7 στο ποδι...
τα παιδια πανω στο σπιτι κοιμοντουσαν και εγω κατω στο αυτοκινητο καθομουνα...
καθησα λιγο εκει ακουνιτη...
σκεφτομουνα πως σε λιγο θα μπορουσα να βγαλω τα παπουτσια μου επιτελους...
αλλα και παλι δεν κουνηθηκα να φυγω...
κατι με κρατουσε εκει...
η αληθεια ητανε πως ημουνα τοσο κουρασμενη που ακομη και η σκεψη να βγω απο το αυτοκινητο μου φαινοτανε καπως...
ηθελα λιγο την ησυχια να μου κανει παρεα...
ανοιξα το ραδιοφωνο να ακουσω κατι...
ακουσα αυτο απο τους editors που πολυ μαρεσει τον τελευταιο καιρο...
χωρις να το σκεφτω ανοιξα παλι την μηχανη του αυτοκινητου...
και ξεκινησα ...
γρηγορα...
με την μουσικη δυνατα ετσι οπως παντα μαρεσει να την ακουω...
και χαθηκα πανω στην εθνικη οδο για 3 λεπτα και τοσο...
οσο ειναι το τραγουδι...
και ητανε λες και μου κανανε μια ενεση απο ζωη μεσα μου...
'the racing rats' λεγεται το τραγουδι...
ποσο δικιο ειχε...
καπως ετσι τρεχουμε οι πιο πολλοι καθε μερα...
και ποιο το αποτελεσμα?
να φτανεις στις 2 και στο σπιτι και να μη μπορεις να παρεις τα ποδια σου...
αλλα μετα να ακους ενα τραγουδι...
να σε ξεσηκωνει τοσο που τα ξεχνας ολα...
και περνας 3 λεπτα με το παραθυρο ανοιχτο...
ο κρυος αερας να σε χτυπα και να σαρεσει...
η ανδρεναλινη σου να τρεχει...
και απλα να χαιρεσαι που καποιος εγραψε κατι που για σενα εκεινη την στιγμη ητανε το φαρμακο που ηθελες...
ποσο μαρεσει που μπορω να ταξιδεψω ετσι με την μουσικη...

γυρισα σπιτι...
παρακαρα...
εβγαλα το κλειδι γρηγορα απο το αυτοκινητο...
και χωρις δευτερη σκεψη τα πηρα ολα απο μεσα...
σακκουλες, τσαντες, βιβλια...
και σιγοτραγοδουσα...
και το περπατημα μου ειχε παλι το γνωστο το jump...
εκεινη την στιγμη ητανε λες και η μερα μου ξεκινουσε εκεινη την στιγμη...
ολα απλα εξαιτιας ενος τραγουδιου...
μια μουσικη...

thank you for the music...

"The Racing Rats"

When the time comes

You're no longer here

Fall down to my knees

Begin my nightmare

Words spill from my drunken mouth

I just can't keep them all in

I keep up with the racing rats

And do my best to win

Slow down little one

You can't keep running away

You mustn't go outside yet

It's not your time to play

Standing at the edge of your town

With the skyline in your eyes

Reaching up to God

The sun says its goodbyes

If a plane were to fall from the sky

How big a hole would it leave

In the surface of the earth

Let's pretend we never met

Let's pretend we're on our own

We live different lives

Until our covers blown

I push my hand up to the sky

Shade my eyes from the sun

As the dust settles around me

Suddenly nightime has begun

If a plane were to fall from the sky

How big a hole would it leave

In the surface of the earth

The surface of the earth

Come on now

You knew you were lost

But you carried on anyway

Oh come on now

You knew you had no time

But you let the day drift away

If a plane were to fall from the sky

How big a hole would it leave

If a plane were to fall from the sky

How big a hole would it make

In the surface of the earth

The surface of the earth

abra cadabra!!!

καπως ετσι εξαφανιζομαι...
καπως ετσι ξανα εμφανιζομαι...
τι να πει κανεις...
η συνεπεια δεν ειναι ενα απο τα good points μου...

ετσι αφησα το μπλογκακι μου...
ουτε τα σχολια δεν απαντησα... (ειμαι γαιδουρα το ξερω!!!! θα το κανω ομως!!!!)
ουτε τους φιλους μου εχω διαβασει...(τωρα ειμαι mega γαιδουρα!!!!)
ουτε τον φιλο μου τον indie ειδα στην αθηνα..(σορυ indie μου!!!με βλεπω να ερχομαι πανω συντομα ομως!!!!)
ουτε τα φρυδια μου δεν εχω προλαβει να βγαλω για να φανταστειτε!!!(και αρχιζουνε να μοιαζουνε με θαμνους...ή με τον πασχαλη τερζη..διαλεξτε οποιο θελετε!!!!)
ουτε την προσκληση της φιλη μου της MenieK εχω απαντησει ακομη για το πιο ειναι το αγαπημενο μου cartoon..(φιλεναδα μου θα ειναι το επομενο μου ποστ!!!!)
και τι εκανα τοσες μερες ρωτατε??? (με ρωτατε το ξερω γιατι θελω να πω τον πονο μου καπου!!!!)
και ξεκινω...

σε διαστημα εξι ημερων, στρογγυλοκαθισα σε κερκιδες σε διαφορες πισινες στην αθηνα για περιπου 43 ωρες!!!! (ναι, τις μετρησα!!! πιαστηκε και ο κωλος μου!!!)
εκανα ατελειωτη κερκιδοσυζητηση..(πρεπει να το κανω ποστ αυτο να δειτε τι λεμε εμεις οι γονεις σε ωρες αγωνιας και απελπισιας!!!!)
ειδα αγωνες κολυμβησης και πολο και ευτηχως εχασα τη φαση (γιατι πηγαινα για την 23 φορα στην τουαλετα με την μικρη μου που τις πιο πολλες φορες 'νομιζε' πως ηθελε τσισα της!!!!) που ο γιος μου(παιχτης του πολο) τα πηρε με εναν 'πατερα-που το παιζω προπονητη απο τη κερκιδα' ο οποιος φωναζε τοσο δυνατα στα παιδια που δεν ακουγοτανε καν ο προπονητης μας!!
το παιδι μου δεν θυμαται τι του ειπε (τετοια κριση επαθε)...
ο διαιτητης δεν τον εδιωξε απο το παιχνιδι (που θα επρεπε κανονικα γιατι ειπε κατι ομορφα επιθετα ο κανακαρης μου!!) αλλα εκανε και εκεινος την αναλογη παρατιρηση στον μπαμπα
και ετσι ομαλοποιηθηκανε τα πνευματα...(πρωταθηλημα του 92 ημασταν αλλα οι γονεις το βλεπουνε λες και ημαστε Α εθνικη...ελεος...αλλο ποστ και αυτο!!!)

το παρτι μασκε μας ΑΚΟΜΗ δεν εχει γινει!!!
μετα απο αλλες δυο αναβολες, σημερα εστειλα τις τριτες και τελευταιες προσκλησεις!!!
πειραζει που θα το κανουμε το αλλο σαββατο ομως???
εεε???
αποφασισαμε να το κανουμε ενα after αποκριες μασκε παρτι!!!!
μερικες μαμαδες με κοιταξανε καπως περιεργα αλλα τι να κανουμε τωρα!!!!
το κοριτσακι μου ηθελε αποκριατικο παρτι και εχουμε κανει τοση προετοιμασια...
ασε που εχω ετοιμασει και την στολη μου και περιμενω πως και πως να ντυθω το λιονταρι απο το wizard of oz γιατι θελω courage οπως και ελεγε και εκεινο και εχω και την αναλογη χαιτη!!!
λετα να το ευχαρηστιεμαι πιο πολυ το παρτι απο την κορη μου?
μαλλον αλλα μη της το πειτε!!!!

χμμμμ...
τι αλλο εγινε?
εκανα ενα πολυ ομορφο ταξιδι αστραπης!!!
εφυγα βραδυ με το καραβι και γυρισα την επομενη το μεσημερι με το αεροπλανο!!!
ειδα ενα απο τα πιο ομορφα λιμανια νομιζω και πολυ ελπιζω να το ξανα κανω συντομα!!!
(ακους εσυ που σου μιλαω????ναι, εσυ!!!)

ο γιος μου μου ειπε πως θελει να γραφτει στην ΚΝΕ...
μου ηρθε καπως ξαφνικο αν και παντα ειχε μια ταση να συζηταει διαφορα θεματα που δεν ειναι πια συνηθισμενο στην ηλικια του και αν κρινω απο το περιβαλλον που μεγαλωνει, νομιζω πως ειναι αναμενομενο...(με το καροτσι τον πηγαινα στις πορειες!!!)
νομιζω πως ο νεος Τσιπρας του ΚΚΕ γεννιεται! (πως τα λεω, ε?)
οι αντιδρασεις απο πολλους ειναι διαφορετικες...
αλλοι συμφωνουνε, αλλοι οχι...
δεν ξερω τι να πω και εγω...
απο την μια το θεωρω πολυ φυσιολογικο..(τι θα μπορουσε να ειναι?ενας 15χρονος ροκας στην ΟΝΝΕΔ????)
απλα ελπιζω να μπορεσει να κρατησει καποια αντικειμενικοτητα και να μη τα βλεπει ολα απο μια πλευρα παντα...
κατα αλλα, οπως και ο ιδιος ειπε, αντι να καθομαι με τις ωρες στο netcafe που πανε οι πιο πολλοι απο τους φιλους του, πηγαινει εκει και μιλανε για διαφορα αλλα θεματα που μας αφορουνε ολους...
θα δειξει...
εγω τον στηριζω και χαιρομαι που σκεφτεται ετσι...
και νομιζω πως θα τα παει μια χαρα...

αυτα ειναι τα νεα μου...
τα αλλα ειναι βαρετα...
δουλεια και δουλεια και δουλεια...
ελπιζω να ξαναβρω τον ρυθμο μου και να κανω κανονικο blogging...
μου ελειψε...
και αντε να διαβασω ολα που εχω χασει!!! (εισαστε και μερικοι πολυ ambitious!!!γραφετε πολυ!!!!)
ειχα ομως λιγο ελευθερω χρονο...
και τι εκανα νομιζετε?
εφτιαξα εναν χαλβα...
και ιδου οι αποδειξη!!!!

ηρθε και η σειρα μου...

τα καταφερα τελικα...
αργησα λιγο αλλα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ειμαι και εγω ετοιμη με την δικη μου συμμετοχη στο παιχνιδι εδω στο blogworld που με καλεσε ο φιλος μου ο Στρατος ( http://sandman-chronicles.blogspot.com/ μα να μη ξερω ακομη πως μπαινουνε τα links!!!) και να σας πω το δικο μου αγαπημενο μου ποιημα...

ποτε δεν ειμαι σταθερη σε κατι οταν λεω πως ειναι 'αγαπημενο μου'...
αναλογος την διαθεση μου αλλαζει και εκεινο που θα ειναι το 'αγαπημενο μου' γιαυτο σκεφτηκα πολυ τι με εκφραζει πιο πολυ αυτον τον καιρο...
και ακρη δεν εβγαλα...
ειμαι σε τετοια φαση...
undecided...
και γιαυτο διαλεξα ενα ποιημα που οταν το πρωτο διαβασα στα 14 μου...
μου φαινοτανε απλα γραμμενο για μενα...
και ας εχει μεσα διαφορα μοναχικα στοιχεια και ισως καποια μελανχολικα πραγματα...
η αληθεια ειναι πως πολλες φορες ημαστε μονοι...
και ο πολυ αγαπημενος μου Edgar Allan Poe το εγραψε πολυ ομορφα σε αυτο το ποιημα του...

Αlone

From childhood's hour I have not been

As others were; I have not seen

As others saw; I could not bring

My passions from a common spring.

From the same source I have not taken

My sorrow; I could not awaken

My heart to joy at the same tone;

And all I loved, I loved alone.

Then- in my childhood, in the dawn

Of a most stormy life- was drawn

From every depth of good and ill

The mystery which binds me still:

From the torrent, or the fountain,

From the red cliff of the mountain,

From the sun that round me rolled

In its autumn tint of gold,

From the lightning in the sky

As it passed me flying by,

From the thunder and the storm,

And the cloud that took the form

(When the rest of Heaven was blue)

Of a demon in my view.

-The End-

Μερικες μερες μετα, μου εστειλε αλλη προσκληση ο Στρατος και αυτο ειχε πολυ πλακα γιατι απλα ειναι completely useless και πολυ μαρεσουνε αυτα!!!!

οι κανονες ητανε οι εξης:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

(directly copy pasted from my friend Indictus (http://indictos.wordpress.com/ thanks Indie μου!!!)

και ετσι πηρα το βιβλιο που διαβαζω τις τελευταιες μερες που μου εκανε ενα αγαπημενο μου προσωπο δωρο προσφατα, 'Τα Κεραμιδια Σταζουν' απο τον Χρονη Μισσιο και πηγαινω στην σελιδα 123 και ξεκινω...

'Μα ελα που αργησε να ξυπνησει...

Ο Ποποφ, του'πανε, απο ωρα τον περιμενε κατω στο αυτοκιντο-μπολσεβικος, βλεπεις.

Ντυθηκε βιαστηκα, και να το παλι!!!'

Κριμα που δεν μπορω να γραψω τα παρακατω γιατι εχει μια περιγραφη απιστευτη!!!!

τρεξτε να το διαβασετε!!!!

Και εγω τωρα με την σειρα μου προτεινω τις φιλες μου Lote Alcarin, 3 parties a day, Negma, Γλαρενια και το Patsiouriακη μου στο ιδιο παιχνιδι!!!! (ναι, βριστε με αφοβα!!!!)

thanks Στρατο μου!!!!

μια καινουργια αναμνηση...

ηρθε το ασπρο...

και τα σκεπασε ολα...

σκεπασε ολα τα ασχημα...

και τα εκανε για λιγο να μοιαζουνε ομορφα...

εστω για λιγο...

χαθηκε το γκρι...

το μουντο αυτο το χρωμα...

εκανε τις πολυχρωμες τεντες στις πολυκατοικιες γυρω μου να φαινονται για μια φορα ομορφες...

ολες ενα καθαρο λευκο...

καθομουνα και εγω αναμεσα εκει εξω...

τα παιδια παιζανε με χαρα...

το ματι ξεκουραστο πια απο το λευκο το χαδι γυρω μας...

και εγω εκει...

αναμεσα του...

και με σκεπασε και μενα το λευκο...

απο πανω μεχρι κατω...

πηρα και μια μεγαλη ανασα και γεμισανε και τα πνευμονια μου με τον κρυο αερα...

απλα υπεροχο...

και τραβουσα φωτογραφιες με τα ματια μου...

τις κρατησα μεσα μου...

αυτες τις εικονες γεματες απο χαρα...

απο γελιο...

απο ησυχια...

αναμεσα απο τα γελια και το παιχνιδι να ακουγεται και το χιονι να πεφτει...

ποσο πισω παλι με ταξιδεψε...

παλι πισω σε αναμνησεις...

ολο εκει με πανε τελευταια οι σκεψεις μου...

πισω σε αλλες σελιδες γεματες απο αλλες εικονες...

καλο τωρα ειναι αυτο?

δεν ξερω...

δεν ζω το παρων μου σε μια αναμνηση...

αλλα παντου εκει με πανε...

σε αλλες στιγμες μοναδικες και εκεινες...

ειδα ομως κατι που δεν το ειχα προσεξει και πολυ αλλη φορα...

και εβγαλα και μια καινουργια φωτογραφια που δεν ειχε πανω του κατι απο το παρελθον..

μονο το παρων...

ουτε απο το μελλον...

απο το μελλον δυσκολο να βγαλω μια εικονα στο μυαλο μου...

ουτε να το φανταστω μπορω...

γιαυτο σας μοιραζομαι μια καινουργεια αναμνηση,,,

απο το τωρα...

a breath of....smiles

πηρα 2 ματσακια απο τα αγαπημενα μου ζουμπουλια...
και ενα απο baby's breath (ετσι λεγεται αυτο το ψιλο ασπρο ανθακι στα αγγλικα)
και τα εβαλα μεσα σε ενα βαζο (μπορει να μη πολυ ταιριαζει αλλα εμενα ετσι μου εκατσε τωρα)...
και μοσχοβολαει το σαλονι μου (στο τραπεζι του σαλονιου ζωγραφιζανε οι μικρες και δεν γινοτανε να μπει εκει)...
5 ευρω..(με εκλεψε ο τυπος με το baby's breath αλλα δεν ηθελα να χαλασω την ηδη καπως διαθεση μου)...
ενα τοσο μικρο ποσο που οφειλεται για το χαμογελο μου τωρα (που σηγουρα αξιζει παραπανω απο τοσο οπως και ναναι!)...
παρτε και ολοι μια βαθια εισπνοη και μυριστε τα ομορφα ζουμπουλια...
αντε γιατι δεν παμε καλα...

και εγω πρωτη και καλυτερη!!!

απλα high...

σημερα θυμηθηκα το δωματιο μου το παλιο...
εκεινο μου μοιραζομουνα με την αδελφη μου την μεσαια...
εκεινο που εκανα ολα τα εφηβοικα μου ονειρα...
εκεινο που καθομουνα και διαβαζα κρυφα με ενα φακο κατω απο την κουβερτα μου ατελειωτα βραδυα...
εκεινο που χανομουνα μεσα στα βιβλια με τον King Arthur και ονειρευομουνα να ερθει ο δικος μου Lancelot με μαυρο αλογο να με σωσει..
θυμαμαι τις ατελειωτες κουβεντες που ειχα με την αδελφη μου...
ή μαλλον καλυτερα εγω μιλουσα παντα...
εκεινη με ακουγε...
εγω παντα ημουνα αυτη που ειχα τα διαφορα...
η ανυσηχη της οικογενειας...
με ενα ανησυχω πνευμα ζουσα και μαλλον το εχω ακομη αυτο...
εκεινη δεν ητανε ετσι...
εκεινη παντα ακουγε μονο...
δεν σηκωνε ποτε την φωνη της...
δεν τολμουσε ποτε απο μονη της να κανει κατι...
μεσα απο τις δικες μου τρελες ζουσε τις δικες της...
οπως την φορα που επρεπε να βγω να δω την τοτε αγαπη της ζωης μου...
και φυσικα οι γονεις μου δεν θα με αφηνανε αφου και δεν το ξερανε...
και ετσι εδεσα τα σεντονια μου μαζι και το εσκασα στις 12 το βραδυ απο το παραθυρο μου...
με -10 βαθμους εξω..
και ενα μετρο και χιονι..
απο τον πρωτο οροφο της μονοκατοικιας μας...
και καθως πηδηξα κατω...
ειδα τα φωτα να αναβουνε...
με ειχανε ακουσει...
αλλα εγω εφυγα και πληρωσε την πρωτη μπορα εκεινη...
αν και ειπε πως δεν ηξερε τιποτα...
αλλα και μετα απο την μπορα που φαγαμε και οι δυο μας...

εκεινη ητανε εκει και λεγαμε ολες τις λεπτομεριες με χαρα...
και ας ειχε γινει χαμος πριν..
εμεις την στιγμη την ομορφη ζουσαμε...
τα αλλα ητανε περιτα..
ετσι γινοτανε στο δωματιο μου...
στο δωματιο μας..
και μου κρατουσε το χερι μου πολλες φορες εκεινη...
και εγω μιλαγα και μιλαγα και μιλαγα...
για τα ονειρα μου...
και τους καυγαδες με τους γονεις μου...
για τα αγορια...
για το τι χρωμα θα εβαφα παλι τα μαλλια μου...
μεγαλωσα στην εποχη του 80s βλεπετε...
αν και ημασταν μονο μια χουφτα απο παιδια που ακουγαμε british music τοτε...
εγω εκει χανομουνα και εβρισκα την ηρεμια μου εκει που δεν την εβρισκα πουθενα αλλου...
και θυμαμαι καθε τεταρτη βραδυ που περιμενα με το τοτε walkman μου στο αφτι...
παλι στα κρυφα...
να ακουσω την μοναδικη εκπομπη που ειχαμε τοτε με βρετανικη μουσικη και την παρουσιαζε και αγγλος straight from london!!
rock over london λεγοτανε και με ταξιδευε η φωνη του Graham Dean τοτε...
και ελεγα ποσο πολυ ηθελα να παω στην αγγλια και να ζω κοντα σε ολους αυτους που μεγαλωνα παρεουλα...
και τωρα θυμαμαι την ντουλαπα μου...
εκει ητανε ολοι μαζεμενοι...
οπως τις πιο πολλες μαμαδες, και η δικη μου δεν μου αφηνε να κολλησω τις αφησες μου στους τοιχους...
'εκεινοι οι περιεργοι με τα μαλλια που φαβονται?' τσιριζε...
προτιμουσε εκεινες με τα κουταβακια και γατακια...
εγω ηθελα dali...
εκεινη τραβουσε τα μαλλια της και απορουσε πως βγηκα ετσι...
ελα μου ντε..

και εγω την ιδια απορια ειχα...
και ετσι μεσα στην ντουλαπα μου ητανε ολοι κρυμενοι...
οι Smiths, οι Cure, Sex Pistols, οι τοτε U2, οι depechemode και τοσοι αλλοι μαζι...
κοντα τους μια απο τους Violent Femmes γιατι τοτε ητανε απλα ενα μικρο τοπικο group που τους βλεπαμε μονο μερικα 'περιεργα' παιδια που ειχανε 'περιεργα' μαλλια και ρουχα μαυρα...
εκει στην ντουλαπα μου χανομουνα στα πολυ δυσκολα...
και εβαζα και παλι το walkman στα αφτια μου και κλεινομουνα μεσα της...
ναι μεσα της...
και ταξιδευα...
παντα εμπενε λιγο φως απο καπου...
αλλα και να μην ειχα φως δεν με ενδιαφερε...
εγω ειχα την μουσικη στα αφτια μου...
και αυτο μονο μου εφτανε...
το μονο φως που μου φωτιζε την ψυχη μου ητανε η μουσικη...
και σημερα καθως σκεφτομουνα αυτα...
εψαχνα την μουσικη παλι να μου δωσει λιγο φως...
και εβαλα ενα παλιο μου αγαπημενο μου τραγουδι...
και πεταω μαζι του ψιλα...
high οπως λεει και ο robert smith...

When I see you sky as a kite
As high as I might
I can't get that high
The how you move
The way you burst the clouds
It makes me want to try

When I see you sticky as lips
As licky as trips
I can't lick that far
But when you pout
The way you shout out loud
It makes me want to start

And when I see you happy as a girl
That swims in a world of magic show
It makes me bite my fingers through
To think I could've let you go

And when I see you
Take the same sweet steps
You used to take
I say I'll keep on holding you
My arms so tight
I'll never let you slip away

And when I see you kitten as a cat
Yeah as smitten as that
I can't get that small
The way you fur
The how you purr
It makes me want to paw you all

And when I see you happy as a girl
That lives in a world of make-believe
It makes me pull my hair all out
To think I could've let you leave

And when I see you
Take the same sweet steps
You used to take
I know I'll keep on holding you
In arms so tight
They'll never let you go

chocolate anyone?

ειναι μερικες μερες που δεν θελεις να τελειωνουνε...

απο την πρωτη καλημερα που λες...

μεχρι την τελευταια καληνυχτα που ευχεσαι...

ειχα μια απο αυτες πριν μερικες μερες...


οταν χτυπησε το ξυπνητηρι μου εκεινη το πρωινο στις 6.30 το πρωι...

ανοιξα τα ματια μου με ενα χαμογελο στα χειλη τοοοοσο μεγαλο...(σαν να μιλαω στην μικρη μου τωρα αισθανομαι!!!)

και απο εκει ξεκινησε μια μερα που ητανε τοσο φωτεινη οσο τον ηλιο που ειχε τοτε...

δεν θα μπω σε λεπτομεριες...

δεν εχουνε και πολυ σημασια εξαλλου...

αλλα ητανε ομορφη μερα...

πολυ ομορφη μερα...

και μοιρασα ενα αγαπημερνο μου μερος με εναν εξισου αγαπημενο μου προσωπο...

και νομιζω πως το αγαπησε οσο εγω...

και αυτο με εκανε τοσο χαρουμενη...

το βραδυ παλι πηγαμε στο κυτταρο...

να δουμε την τελευταια εμφανηση του locomondo εκει για φετος το χειμωνα...

εχει παθει ενα κολλημα η αδελφη μου και δεν μπορουσα να της χαλασω το χατιρι...

τριτη φορα ητανε που πηγαμε φετος...

νομιζω πως πια μας γνωριζουνε...

η φουλα μου (αδελφουλα μου δηλαδη) πολυ ελπιζει πως ο μαρκος την ειδε δηλαδη!!

και ετσι πηγαμε...

δεν πολυ ηθελα να ειμαι ειλικρινης...

αλλα πηγα...

εχω φαντασματα εκει απο μια αλλη συναυλια και παντου τους εβλεπα...

αλλα ειπα θα πιω καμια μπιρα και θα ξεχαστω...

που θα παει...

θυμαστε που ειχα γραψει στο προπροηγουμενο μου ποστ πως δεν ηρθε το παλικαρι με την λακτα να με ξαφνιασει τοτε?

παλι στο κυτταρο ημασταν...

παλι στους locomondo...

ε τωρα ομως κατι αλλαξε...

καθως περιμεναμε να παρω την μπιρα μου καποιος με ακουμπισε απο τα απιστερα μου...

γυρισα...

και εκει ητανε...

εκεινος...

με μια lacta στο χερι...

και εγω τα εχασα..(γιατι ειμαι πολυ χαχας σας το λεω και μαρεσουνε ολα αυτα τα ομορφο-μελο-ρομαντικα πραγματα).

απλα τα εχασα...

και τον κοιτουσα...

και τον κοιτουσα...

ε και μετα χαμογελασα...

και τα υπολοιπα δεν σας τα λεω γιατι ισως υπαρχουνε και μικρα παιδια μου διαβαζουνε αυτο το blog και δεν κανει...

αλλα εγω πολυ χαρηκα...

και πολυ ξαφνιαστηκα...

και σε κανει να αισθαναισαι τοσο ξεχωριστη...

και ομορφα που δυο σου τοσο αγαπημενα σου προσωπα...

οπως η φουλα μου που το κανονισε...

και εκεινος που ηρθε...

σε σκεφτηκανε τοσο...

και ετσι τελειωσε μια τοση ξεχωριστη μερα για μενα...

τελειωσε με το ιδιο και ισως και πιο μεγαλο χαμογελο που ξεκινησε...

παντως τελειωσε με το ιδιο προσωπο...

και τελικα αυτο το μυστικο μου κρατησε το λογο του...

κανει ο,τι μπορει να εχω αυτο το χαμογελο στα χειλη μου...

αλλα οχι μονο στα χειλη μου...

αλλα και μεσα στα ματια μου...

εκεινος ξερει τι εννοω...

σας κερναω ολους απο την σοκολατα μου...

τοση γλυκια σοκολατα δεν εχετε ξανα φαει ειμαι σηγουρη!!!!

ένας χρόνος μετά...

μου ειναι δυσκολες αυτες τις μερες...
περυσι τετοιο καιρο γινοντανε το ελα να δεις σπιτι μου...
και μεσα μου το ελα αλλο τοσο να δεις...
τετοια εποχη περυσι μετα απο μια σχεσης ζωης...
αποφασησαμε με τον ανδρα μου να χωρισουμε...

μη το βλεπετε ποσο ευκολα το γραφω...
καμια σχεση...
σε ενα σαββατοκυριακο μαζεψα και αδειασα τα πραγαματα του τρεις φορες(αν γινεται να μαζευτει μια ζωη μεσα σε βαλιτσες και κουτες δηλαδη)...
και εκεινος μετα απο τεσσερις μερες με ενα 'αυριο θα φυγω' καθε μερα, τελικα εφυγε...
δεν ξερω...
πολλες φορες αναρωτιεμαι αν καναμε το σωστο...
οχι για τα παιδια μας μονο...
γιατι κακα τα ψεματα...
αν οι γονεις δεν ειναι καλα με τον εαυτο τους και με τον συντροφο τους,
τα παιδια τα εισπρατουνε αυτο...
οσο και να θελεις να τους κοροιδεψεις...
καταλαβαινουνε τα παντα...
αλλα για μας..
για εκεινον και για μενα...

με ρωτανε συνεχεια αν υπηρχε 'τριτος' στην σχεση μας...
παντα τους κοιταω με απορια...
ποσο ρηχα το βλεπουνε οι πιο πολλοι..
τριτος με την δικοι τους εννοια ποτε δεν υπηρχε..
αλλα υπηρχε ενας αλλος τριτος...
ειναι ο εαυτος μας που πολλες φορες τον αφηνουμε στην ακρη...
να κοιμαται...
παραμελημενος...
και ξαφνικα μια μερα κοιτας τον εαυτο σου στον καθρεφτη και δεν εισαι εσυ...
δεν γνωριζεις τον ανθρωπο που βλεπεις μπροστα σου...
και αναρωτιεσαι τι γινεται...
τι εγινε...
που πας και τι θα κανεις...
το σεβομαι αυτο...
το βιωσε ο ανδρας μου και προσπαθησα πολυ να τον υποστηριξω...
αλλα πολλες φορες δεν θελει ο αλλος να τον βοηθησεις...
θελει απλα να βρει τον δρομο του...
και καταλαβαινεις ξαφνικα πως μαλλον λαθος εκανες και εσυ που τον δικαιολογουσες συνεχεια...
για την μια συμπεριφορα...
για την αλλη πιο ασχημη...
και ξαφνικα βλεπεις και τον εαυτο σου μεσα στο ματι...
και βλεπεις τα δικα σου φταιξηματα...
παντα αναγνωριζα τα δικα μου λαθη...
παντα ημουνα πιο καλη μαμα απο συζηγος...
αλλα πιστευα πως αυτο ητανε που μετρουσε πιο πολυ εκεινη την στιγμη...
και ετσι αφησα τις δικες του αναγκες...
και τις δικες μου...
στην ακρη...
πιο πολυ απο οσο αντεχε η σχεση μας...

η συνηθεια ειναι κακο πραγμα...
το πιστευω με ολη μου την καρδια αυτο...
οταν συνηθιζεις σε πολλα, δυσκολα τα εκτιμας...
μονο οταν τα χανεις τα βλεπεις ποσο μονακριβα ητανε...
ακομη και το πιο ανουσιο πραγμα...
ολα σου λειπουνε...

περασε πια αυτος ο χρονος...
περασαμε και εμεις ο,τι περνανε οι ανθρωποι οταν ξαφνικα τους ερχεται τουμπα η ζωη τους ολη...
ολα αλλαζουνε...
ακομη και αυτα που δεν θες ή που δεν περιμενες να αλλαξουνε...
παλι απο την αρχη για πολλα πραγματα...
σχεσεις...
φιλιες...
η καθημερινοτητα...
ολα...
αλλα μερικα πραγματα μενουνε το ιδιο...
ακομη αισθανομαι τον ιδιο ενθουσιασμο οταν τον βλεπω εκεινον...
καθε κυριακη τρωμε μαζι λεμε για χαρη τον παιδιων...
αλλα νομιζω πως ειναι και για δικια μας χαρη λιγο πιο πολυ...
παντα με δεχεται με ενα φιλι και με μια αγκαλια...
οι αγκαλιες και τα ματια δεν λενε ψεματα...
ολα τα αλλα μπορουνε...
αλλα αυτα οχι...
και ξερω πως ακομη αγαπιομαστε το ιδιο...
αλλα πια και εγω με βρηκα...
και με ειχα χασει για πολυ καιρο...
αυτη η βλακεια που λενε πως opposites attract ισχυει μεχρι ενος σημειο...
ο ενας απο τους δυο παντα χανει τα δικα του προσπαθοντας να καλυψει τις αναγκες του αλλου...
και εγω εκει χαθηκα...
μαζι με αυτα που αγαπουσα τοσο πολυ γιατι απλα δεν υπηρχε καποιο κεινο εδαφος μεταξι μας...
δεν μετανιωνω ομως...
περασαμε τα απιστευτα ομορφα μαζι...
μεγαλωσαμε μαζι...
αντιμετωπισαμε τις πιο δυσκολες καταστασεις μαζι...
καναμε και τρια παιδακια μαζι...
δεν γινεται να μετανιωσω για κατι...

ειχα γραψει αυτο το 'ποιημα' ας πουμε πολλους μηνες πριν...
το ξαναβαζω στο blog μου γιατι απλα τα λεει καλυερα απο ο,τι αλλο θα μπορουσα να πω εγω τωρα...
δεν μετανιωσα ποτε που αγαπησα καποιον με ολη μου την καρδια και υπαρξει...
οσο και να με πονεσε αυτο μετα...
και παλι το ιδιο θα κανω...
και συνεχιζω να κανω...
και ας με πληγωνουνε πολλες φορες...
το να αγαπας ειναι ενα απο τα πιο σπουδαια πραγματα που μπορει να ζηση κανεις...

Για Σενα...

Αποφασισα να σου γραψω αυτο τωρα γιατι ποτε δεν θα το δεις...
ποτε δεν θα το διαβασεις...
ποτε δεν θα το καταλαβαινες...
ποτε δεν θα με καταλαβεις...

Πανε τοσους μηνες απο τοτε που εφυγες...
αλλος τοσος καιρος που αν και μαζι...
χωρια ζουσαμε...
ο καθενας απο εμας χαμενος στον εαυτο του...
στο θυμο του...
στην συγχυση του.

Καποτε,
καθε φορα που σε κοιτουσα στα ματια...
τον εαυτο μου εβλεπα μεσα σε αυτα...
και εσυ
στα δικα μου...
τον ιδιο σου εαυτο.

Τωρα βλεπω να με κοιτας...
και να αναρωτιεσαι σιωπηλα
αν υπαρχει ακομη κατι μεσα στα δικα μου?
κατι που να δειχνει...
κατι που να λεει...
κατι αλλο απλα
αλλα να ειναι μονο για σενα?

Δεν αφηνω τον εαυτο μου να λυγισει...
να δειξω τον πονο που περνω...
αλλα καθε φορα που σου γυριζω την πλατη...
ενω εσυ εχεις δει το πλατυ χαμογελο στα χειλη μου...
τα δακρυα πεφτουνε σιγα σιγα απο τα ματια μου
και αλλα τοσα τρεχουνε ασταματητα μεσα μου.

Δεν υπαρχει μερα που να μη σε σκεφτομαι...
δεν υπαρχει γωνια στο σπιτι να μη σε βλεπω...
υπαρχεις παντου και λειπει η παρουσια σου..
η απουσια σου ειναι φανερη...
παντου.

Βλεποντας τα ματια τον παιδιων μας
ειναι σαν να εισαι μπροστα μου...
παντα...
και μου λειπεις...
δεν προκειται αυτο ποτε να τελειωσει...
τιποτα δεν βοηθαει να σε σκεφτομαι λιγοτερο..
τιποτα δεν βοηθαει να μου απαλυνει τον πονο..
να μου λειπεις λιγοτερα...
να σε σκεφτομαι λιγοτερο..
να σε αγαπω λιγοτερα...
για να γινουνε ολα τοσο πολυ πιο ευκολα.

Λυπαμαι που καπου στο δρομο μας...
καπου μεσα στα δυσκολα της ζωης...
στις δυσκολιες που φερνει το περασμα του χρονου...
χαθηκαμε εμεις οι δυο...
που το χερι που απλωσαμε για βοηθεια
ποτε δεν το ειδε ο αλλος...
και ετσι μονοι μας..
εσυ και εγω..
χαθηκαμε λιγο λιγο καθε μερα..
μεχρι που δεν γινοτανε να δει ο ενας τον αλλον πια..
και ας ημουνα εγω μπροστα σου..
και ας ησουνα εσυ μπροστα μου..

Αποφασισα να σε αγαπω το ιδιο ομως..
να μη προσπαθω να σε αγαπω λιγοτερο..
να μη προσπαθω να σε ξεχασω..
να μη προσπαθω να σε κακολογω αλλο πια στον εαυτο μου..
σε αγαπησα ολοκληρωτικα...
εγωιστικα...
απολυτα...
σε ολα τα ακρα φτασαμε και οι δυο..
εγω με σενα..
και εσυ με μενα...
αλλες φορες με αγαπη
αλλες φορες με μισος
αλλα ητανε ολα πραγματικα αισθηματα..
αληθινα...
θα μεινω με αυτη την αναμνηση για παντα..
αυτο μου φτανει..
ελπιζω...

μπίρι μπίρι...

λοιποοοοοον....

γυρισα...

δεν ειμαι ακομη στα καλυτερα μου...
σαν να ειμαι σε ενα rollercoaster αισθανομαι...
στιγμες ειμαι στα πανω μου και ειναι λες και μπορω να αγγιξω τα συννεφα...
και μετα ειμαι στα τοσο down μου που ειναι λες και μπορω να γευτω το χωμα...(εχει χαλια γευση by the way...)


περασε μια εβδομαδα...
την περασμενη εβδομαδα ειχε ο γιος μου τα birthday του...
15 χρονων εγινε πια το παλικαρι μου...
και πραγματικα ειναι λες και χτες που τον γεννησα...
ενα 'ασχημο' μπειμπει με τριχουλες στην μυτουλα και στα αυτια του...
γενικος ητανε ενα τριχωτο μωρο...
αλλα τωρα εχει γινει ενα πανεμορφο παλικαρι που με περναει πια στο υψος και με φωναζει 'κοντη'...(και δεν ειμαι!!αλλα δεν ειμαι και 1 78!!!)
ειναι αυτος που μου δινει παντα το πρωτo φιλι καθε μερα μαζι με μια ομορφη καλημερα...
και παντα με φωναζει ΄'μανουλα' (ειδικα οταν θελει κατι ή εχει κανει καμια βλακεια)..
τωρα τελευταια συνηθιζει να με λεει και 'χαζο' αλλα μαρεσει...
επισης λεει πως ειμαι 'καμενη' με τον υπολογιστη και μαλλον εχει δικιο...
ειναι ο μακρυμαλλης γιος που παιζει ηλεκρτικη κιθαρα και φοραει μαυρα ρουχα που παντα ηθελα να εχω...
τον καμαρωνω απλα γιατι εχει αποψη και τολμαει να την πει σε μια εποχη που η μαζα κανει τις κινησεις...
μου μοιαζει πολυ σε χαρακτηρα και μαρεσει που ειναι ευαισθητος...
ωρες ωρες γινεται πολυ σκληρος βεβαια, αλλα ολοι εχουμε τα ελατωματα μας...
νομιζω πολλες φορες πως μαζι με τον Γιαννη μεγαλωσαμε...και εξακολουθουμε να μεγαλωνουμε...
ωρες ωρες νομιζω πως ειναι πιο ωριμος και απο μενα και με βαζει στην 'θεση μου' οπως λενε αλλα και αυτο μαρεσει...
οπως και τον ιδιου...
να ειναι παντα καλα και να κανει αυτο που πραγαμτικα θελει στην ζωη του...



τι αλλο εγινε την εβδομαδα που περασε;
χμμμμμ...
το μυστικο μου ειναι μπερδεμενο...
καταφερε και με μπερδεψε και εμενα...
αυτο δεν ειναι κατι καλο βεβαια...
εχω και enemy ξερετε...
και πολυ δυσκολο εχθρο...
'λογικη' την λενε και μου εχει σπασει τα νευρα...
δεν τα παω πολυ καλα με την λογικη και δεν κανω συνηθως τις αποφασεις μου με βαση της...
και το παλευω...
αλλα επειδη ειμαι αισιοδοξος ανθρωπος...
νομιζω πως θα την νικησω κιολας!!(σας ειπα..ειμαι στον κοσμο μου πολλες φορες!)
εξαλλου...
ειμαι σηγουρη πως το αξιζει...το μυστικο μου δηλαδη..(αν κανω λαθος παλι εδω θα κλαιγομαι να ξερετε..να εχετε παλι τα χαρτομαντιλα ετοιμα!!!)


ειμαι μονιμος μπουκομενη πια...
στα προθυρα να αρρωστησω παλι...
εχω να το παθω αυτο κατι χρονια...
ουτε καν θυμαμαι ποτε δηλαδη...
και με ριχνει και αυτο...
συνεχεια αρρωστη ειμαι...
αλλα δεν παιρνω φαρμακα και πιστευω πως θα το νικησω στο τελος!!


αρχισα παλι γυμανστικη και αστα να πανε...
ειμαι πιασμενη απο παντου...
αχ ελπιζω να ξεπερασω την πρωτη εβδομαδα και μετα θα το συνηθισω παλι...
wishful thinking i know αλλα ειπαμε...αισιοδοξια!!!


πηγα στους locomondo πεμπτη στο κυτταρο...
ειχα ξανα παει με αλλη παρεα και αυτην την φορα δεν ητανε το ιδιο...
την επαθα την καταθλιψη εκει μπροστα απο τον Μαρκο και οσοι ξερετε ποσο ομορφος ειναι αυτος,
καταλαβαινετε ποσο χαλια ημουνα..
ας που ειχα παει με την αδελφη μου την μικρη (19 χρονων) και οι δυο φιλες της (και αυτες 19 χρονων) και σε καποια στιγμη αισθανομουνα σαν κηδεμονας αντι για παρεα(οταν σου μιλανε στον πληθυντικο καταλαβαινεις πως μεγαλωσες..)
ασε που περιμενα οπως την διαφημιση της lactas να ερθει το παλικαρι απο πισω και να μου χαρισει μια σοκολατα...
αλλα για μια ακομη φορα...
nada..(που σημαινει τιποτα στα μεξικανικα..εμεις στο αμερικα μαθαινουμε ξενες γλωσσες βλεπετε!!!)
βλακειες δειχνει η τηλεοραση!!! (ετυχως γιατι την σοκολατα δεν μου λειπει να την φαω..πιστεψτε με!!!


την κυριακη κανονισα μαθημα...
mega βλακεια και αυτο...
μολις βγηκα απο το σπιτι και ειδα τον υπεροχο ηλιο αλλαξα γνωμη...
πηγα φυσικα στο μαθημα μου...
ειδα την μαμα και μαθητη απο κοντα..
ειπαμε διαφορα(την καλοπιασα την μαμα δηλαδη) και της ειπα πως μου ετυχε κατι(μικρο ψεματακι δηλαδη) και πρεπει να φυγω(τρεχοντας την εκανα δηλαδη!)...
πηρα το τουτου μου...
εβαλα δυνατα το cd που ακουω συνεχεια τελευταια...(radiohead 'in rainbows')
πατησα το γκαζι και πηγα στο δελτα φαλιρου(καπως ετσι λεγεται..ξερετε που εννοω)...
καθησα στην ακρη εκει σε μια μικρη παραλια...
και τα ειπα λιγο με τον εαυτο μου...
διαφωνισα μαζι μου σε πολλα...
ειναι ωραια να τσακωνεσαι με τον εαυτο σου ξερεις...
ποτε δεν ξερεις ποιος κερδιζει στο τελος...
αλλα καλυτερη παρεα δεν θα μπορουσα να εχω εκεινη την στιγμη..(actually ψεμα ειναι και αυτο αλλα ητανε αλλου εκεινος και δεν μπορουσε να ειναι μαζι..απλα το λεω αυτο για παρηγορια..ξερετε εσεις...)
ξαναμπηκα στο τουτου μου...
τα ματια μου λιγο πιο ασπρα απο πριν (παντα κανουνε καλο τα δακρυα..αλλο big excuse αλλα τι να πω;πως να δικαιολογηθω;;)
οδηγησα παλι γρηγορα και μου ηρθε η νοστολγια να ανεβω σε μια μηχανη...
απο τοτε που εγινα μητερα δεν ξανα ανεβηκα...
το θεωρουσα πολυ ριψοκυνδινο...
αλλα η αληθεια ειναι πως με την μηχανη εχω κανει τις πιο ωραιες διακοπες και εκδρομες...
και εκεινη την στιγμη ηθελα να φορουσα παλι ολα τα δερματινα που ειχα τοτε...
και να ειμαι πανω στην cbr μας...
και να κραταω δυνατα εκεινον που ητανε μπροστα μου...
και να αφηνω τα ποδια μου κατω μεσα στον αερα...
να πηγαινουνε περα δωθε...
ωραιες ειναι οι μηχανες...
ωραιοι ειναι και οι μηχανοβιοι...
και αποψε δικαιωθηκα παλι που τους εχω μια αδυναμια...


ημουνα μεσα στο τουτου μου παλι...
πηγαινα στο μαθημα μου και μου επιασε το ματι ενας με τα μαυρα δερματινα του πανω σε μια bmw 1000...
πω πω!!!!
και κολλησα θα ομολογησω...
και αναρωτιομουνα πως να ητανε το παλικαρι κατω απο το κρανος με το ωραιο dainese μπουφαν με τα κοκκαλα και τις μαυρες μποτες...
ε μαλλον καρφωθηκα...(τι μαλλον..μονο η σαλιαρα μου ελειπε!)
και προχωρουσαμε μαζι..(ειχε κινηση ετυχως!!!)
και στο τελος...(αφου ειχα κοκκινησει σαν δεκαχρονο κοριτσι ενα πραγμα!)
σταματησε το παλικαρι διπλα...
και μου χαμογελασε...
πω πω ενα χαμογελο!!!(ευτηχος που φορουσα ζωνη και δεν επεσα απο το καθησμα μου!)
και μου ειπε πως εχει το ιδιο cd εκεινος..(ακουγα james 'laid' εκεινη την στιγμη..μη το σχολιασετε αυτο please!!!!)
ναι; ειπα και εγω ..(πολυ ετοιμολογη δεν με βρισκετε????)
ναι ειπε και αυτος..(μεγαλες στιγμες σας λεω!)
και ετσι προχωρησαμε λιγο...(ξεμπλοκαραμε λιγακι..ΤΩΡΑ βρεθηκε!!!!!)
παλι σταματησε διπλα στην πορτα μου το παλικαρι...
εγω το ειχα παθει το τρεμουλο..(ειναι επειδη ειμαι μικρη και αβγαλτη γιαυτο..τρομαρα μου!)
και επαιζα με τα μαλλια μου (μεγαλη αμηχανια σας λεω!)
και εκεινος εκει διπλα...να με ρωταει διαφορα....
και μου εκανε την ερωτηση...(να μου δωσει το κινητο του φυσικα..το μονοπετρο στο δευτερο ραντεβου εννοειται)
και εγω τι ειπα;
τι λετε;
μεγαλες στιγμες σας λεω...
'ε, οχι...δεν νομιζω' (με μουτζωνετε ομαδικος τωρα το ξερω..το νοιωθω!!)
και με κοιταξε...
κορναγανε απο παντου..
ειχαμε προκαλεσει την κινηση πια γιατι η κανονικη κινηση ειχε ξεμπολοκαρει...
και απλα χαμογελασε παλι...(πω πω κατι δοντια!!!)
και μου ειπε που πηγαινει για καφε εδω στο περιστερι...
και με μια ΄βουμ βουμ΄δυνατη και οσοι ξερετε απο μηχανες ξερετε πως η bmw η χιλιαρα εχει απιστευτο ηχο...σαν ενα χαδι ενα πραγμα...
εφυγε μπροστα μου...
και εγω εμεινα με ενα χαμογελο τοοοοσο μεγαλο στο προσωπο μου...
γιατι οπως και να το κανεις...
εμεις οι γυναικες μας αρεσουνε αυτα...
ε και ο μηχανοβοιος ητανε ou la la!!!!
και ετσι σας το εγραψα αυτο τωρα γιατι εχω μια φουντωση...
οχι απο εκεινον..(αμεσως στο πονηρο!!)
αλλα επειδη ανεβαζω πυρετο παλι!!!

δακρυα...αναμεικτα

δυσκολη η σημερινη μερα...
δυσκολη πραγματικα...

πολλες φορες δισταζω με καινουργια beginnings...

για εναν απλο λογο...

απλα δεν μπορω τα endings...

βεβαια μετα απο καθε τελος υπαρχει και παλι μια ομορφη αρχη καπου που περιμενει να ξεκινησει...

και αυτο παντα με κανει να θελω να την βρω αυτην την αρχη..

την καινουργια αρχη δηλαδη...

αλλα νομιζω πια πως καθε τελος παιρνει και ενα κομματακι απο μενα μαζι του...

και καθε φορα ειναι και λιγο πιο δυσκολα να αποφασισω να ψαξω και παλι για το που ειναι η αρχη της κλωστης...

μου ειπε ο φιλος μου ο καλος σημερα πως δεν πρεπει να δενομαι τοσο..

να μη δενομαι τοσο με ολους...

να κραταω και για μενα κατι...

αλλα δεν καταλαβαινει και εκεινος πολλες φορες το πιο απλο πραγμα για μενα...

πως οταν δινομαι ετσι..

οταν δενομαι ετσι...

οταν αγαπαω δηλαδη...

αυτο απο μονο του ειναι κατι που με κανει πραγματικα χαρουμενη...

αυτο ειναι που με γεμιζει...

που με κανει να γραφω σαν μικρο κοριτσακι...

να θελω να φωναξω το μυστικο μου...

και να θελω να κανω τα παντα για τον αλλον...

οποιος και να ειναι αυτος...

δεν ειναι πως κανω παντα τις λαθος επιλογες...

δεν θα ονομαζα κανεναν σαν 'λαθος επιλογη'...

ο φιλος μου παλι ειπε κατι που νομιζω ειναι πολυ σωστο σαυτην την περιπτωση...

πως ειναι ολα θεμα 'bad timing'...

μαρεσει αυτο σαν εξηγηση...

ισως με βολευει και να με ποναει λιγοτερα αν το εβλεπα ετσι...

αλλα οπως και να ειναι..

δεν μετανοιωνω για τις επιλογες μου...

και το μυστικο μου με εκανε πολυ χαρουμενη για οσο καιρο το ειχα μυστικο...

αυτο μετραει πολυ...

ισως και πιο πολυ απο το ποσο με ποναει τωρα...

στις 14 θα εχω κατι χαρουμενο να γραψω..

μεχρι τοτε ομως...

ουφ....

σημειωση:ξερω πως περασε η 14 αλλα δεν θελω να γραψω κατι χαρουμενο ακομη..μενω στα 'ουφ' για λιγο ακομη..θελουνε και αυτα τον χρονο τους...

δεν μαρτυραω..almost...

εχω ενα μυστικο...

το κραταω μεσα μου αλλα φαινεται αν με κοιταξεις...

ακομη και να μη με ξερεις καλα θα το καταλαβαινες μετα απο μερικες ματιες...

εχω αυτο το χαμογελο που λεει πολλα αλλα χωρις να λεει ακριβως τι...

μη μπερδευτεις...

ειναι ενα ομορφο μυστικο...

ειναι απο αυτα τα μυστικα που θαθελες να το ελεγες σε ολο τον κοσμο...

ειναι απο αυτα τα μυστικα που θαθελα να ανεβαινα σε μια ψηλη εξεδρα και να το φωναζα οσο δυνατα μπορουσα για να με ακουγανε ολοι...

βασικα οχι απαραιτητα να με ακουγανε ολοι..

αλλα πιο πολυ να με ακουγα εγω να το ελεγα...

οπως λεμε πολλες φορες να με τσιμπαγα να δω αν ειμαι ξυπνια?

ε, κατι τετοιο και αυτο...

αλλα δεν γινεται...

για πολλους λογους δεν γινεται να το πω...

πρεπει να μεινει μυστικο...

αλλα αν δεν πω κατι θα σκασω!

θα πω απλα πως αυτο το μυστικο με κανει να χαμογελαω συνεχεια...

και αυτο για μενα σημαινει τοσα πολλα απο μονο του...

τοσο που ειναι σαν να το εχω μαρτυρισει ηδη το μυστικο μου...

υγ χαιρομαι που το πρωτο μου ποστ φετος ειναι ενα γεματο απο χαρα και χαμογελα...

ευχαριστω το μυστικο μου γιαυτο...

η θεα με αλλη ματια..

δεν μ'αρεσουνε οι κλειστες κουρτινες στο σπιτι μου..

μ'αρεσει να κοιταω εξω και να χαζευω τον ουρανο και ας ειναι πολλες φορες η θεα καπως ετσι..

αν τις ειχα κλειστες, μαλλον θα εχανα κατι τοσο ομορφο σαν αυτο...

τα παραθυρα δεν ειναι μονο αυτα που εχουμε στα σπιτια μας ομως..

και οι ομορφιες δεν ειναι μονο αυτες που βλεπουμε με τα ματια μας..

αρα...

να μην εχουμε τις δικες μας 'κουρτινες' ποτε κλειστες...

literally...

and metaphorically...

τα ιδια λευκα λαμπακια..

οταν ημουνα μικρη

τετοια εποχη

με το δεντρο στολισμενο στο σαλονι..

παντα ξαπλωνα απο κατω του

και κοιτουσα πανω μεσα απο τα κλαρια του..

τα φωτα διαφορετικα φαινοντουσαν απο κατω..

ολα πιο ομορφα ητανε δηλαδη..

ολα μπλεγμενα μαζι, φωτα, στολιδια και πρασινο..

εκει κατω απο το δεντρο χαινομουνα μεσα στις σκεψεις μου και σκεφτομουνα τι ητανε πραγματικα αυτα που ηθελα για να μου φερει ο αγ.βασιλης...

σαν παιδι παντα ζητουσα αυτα που ζηταει το καθε παιδι...

καμια κουκλα, επιτραπεζια, κανενα βιβλιο και τετοια..

μεγαλωνοντας αλλαζανε τα δωρα που ζητουσα

αλλα παντα κατω απο το δεντρο χανομουνα..

το εμαθα και εγω στα δικα μου παιδια να χαζευουμε εκει κατω..

εχουμε κανει πολλες ομορφες σκεψεις εκει ..

και εχουμε γελασει και αλλο τοσο..

τα χριστουγεννα αποκτουν αλλη διασταση οταν εσυ εισαι υπευθυνος να δημιουργησεις ομορφες αναμνησεις για τα παιδια σου..

σου βγαινει το κατι πιο δημιουργικο..

και θελεις να κανει και κατι ακομη για εκεινα..

να τους κανεις να ονειρευοντε...

και να ζησουνε μια μικρη μαγεια..

οφειλω να πω πως το καταφερανε αυτο οι γονεις μου..

με κανανε να αισθανθω εκεινη την μαγεια οταν ημουνα μικρη..

και με κρατανε παντα γεματη αυτες οι αναμνησεις μου απο παλια..



και ετσι σημερα τα ξημερωματα..

μετα απο μια μερα γεματη απο διαφορα αισθηματα..

χαρα,στεναχωρια,δουλεια πολυ, δακρυα πολλα, μερικα ασχημα και μερικα απο εκεινα που απλα σε κανουνε να χαμογελασεις και να χαιρεσαι για τον ανθρωπο που σε εκανε να αισθανθεις ετσι..

μετα απο ολα αυτα..

γυρισα σπιτι και καθομουνα και κοιτουσα το δεντρο με τα λευκα λαμπακια..

φετος το στολισανε οι κορες μου σχεδον ολο μονες τους και ειχε μια ιδιαιτερη ομορφια πανω του..

και εκει χαμενη και προσπαθοντας να βγαλω καποια ακρη απο αυτα που ειχανε γινει..

ξαπλωσα κατω παλι απο το δεντρο και κοιτουσα πανω στα κλαρια του..

τα στολιδια ητανε διαφορετικα απο αυτα που ειχαμε οταν ημουνα μικρη..

τα λαμπακια ητανε ακομη λευκα ομως..

και εγω ιδια ειμαι ακομη..

εκεινο τα κοριτσακι που ακομη της αρεσει να ονειρευεται και ας εχω μεγλαωσει..

και για μια στιγμη αισθανθηκα λες κοι ημουνα παλι στο σπιτι μου στην αμερικη..

εκει που μεγαλωσα και εχω ολες τις παιδικες μου αναμνησεις..

και θα σκεφτομουνα παλι τι θα ηθελα απο τον santa..

αυτη η αναμνηση ητανε μια ομορφη αγκαλια που ηθελα εκεινη την στιγμη..

ετσι ζεστα την ενοιωσα γυρω μου..

και σκεφτομουνα τι θα ηθελα να μου φερει ο αγ.βασιλης φετος..

περα απο το να ειναι καλα τα παιδια μου και ολα τα παιδια του κοσμου..

θελω να ζητησω και εγω κατι φετος..

για μενα..

εχω πολυ καιρο να ζητησω κατι τωρα που το σκεφτομαι...

δεν ειναι κατι βεβαια που μπορει να μου το φερει ο ιδιος..

απλα ειναι μια ευχη για εμενα..

θελω να μπορω να ονειρευομαι..

και να χανομαι μεσα σε αυτα τα ονειρα μου..

και ας με κανουνε να δακριζω πολλες φορες..

και ας με πονανε εκεινα τα ονειρα που ποτε δεν θα βγουνε αληθινα..

εγω θελω να ονειρευομαι..

να ξαπλωνω κατω απο το δεντρο και να σκεφτομαι διαφορα ομορφα..

ή και διαφορα στεναχωρα..

δεν πειραζει..

και αυτα ενα μερος της ζωης ειναι..

απλα να ονειρευομαι..

αυτο μονο..



χρονια πολλα σε ολους..

ξαπλωστε κατω απο το δεντρο μεσα στην νυχτα και δειτε απο μονοι σας ποσο ομορφα ειναι εκει κατω..

σας φιλω

ταξιδευω...with no luggage

των τελευταιο καιρο ταξιδευω..
δεν παω πουθενα ομως..
εδω ειμαι αλλα εγω ταξιδευω..
με πανε παντου οι σκεψεις μου..
αλλα και την ιδια στιγμη δεν μπορω να πω πως ειμαι σε ενα συγκεκριμενο μερος..
ταξιδευω με μια κουβεντα που θα μου πουνε..
με μια προταση που θα διαβασω..
με ενα τραγουδι που θα ακουσω..
με ενα αγγιγμα που θα τυχει να εισπραξω..
με ενα βλεμα που θα δω και θα ενωθει με το δικο μου..
ολα με κανουνε και ταξιδευω..
ωραια ειναι ομως..
το ταξιδι ειναι ωραιο..
γιατι?
απλα γιατι αυτο το ταξιδι ποτε δεν θα εχει ενα οριστικο τελειωμο..
γιατι δεν ειχε και ποτε μια συγκεκριμενη αρχη..
απλα εμφανιζεται..
ισως κατι να το προκαλεσε να ξανα αρχισει..
ισως καποιος να το εκανε επισης..
δεν εχει σημασια ομως ουτε αυτο..
σημασια ειναι πως πεταω..
και πολυ το χαιρομαι..
ενα ταξιδι που με παει πουθενα αλλα και την ιδια στιγμη και παντου..
οσοι κανουνε το ιδο ταξιδι καταλαβαινετε..
οσοι δεν το εχουνε κανει ακομη..
περιμενετε..
θα σας ερθει..
και μετα θα δειτε την πραγματικη ομορφια..

και ετσι ξαφνικα...

περπατουσα ανεμελα..
ειχα διαφορα στις σκεψεις μου..
αλλα την ιδια στιγμη και τιποτα..
και το βλεμα μου τυχαια επεσε επανω σε κατι που γυαλιζε..
κατι εκει στην ακρη απο τα πολλα αλλα και αδιαφορα..
και εκανα την κινηση χωρις να την σκεφτω καθολου..
ισως και εκεινο εκεινη την στιγμη με διαλεξε με το δικο του τροπο..
και το πηρα στα χερια μου..
και το κρατησα..
και ειδα πως ειναι μονακριβο..
και σπανιο..
και τοσο μα τοσο precious..
στα δικα μου ματια ετσι ειναι και δεν θα το δειξω πουθενα αλλου γιατι κανενας δεν θα συμφωνισει μαζι μου..
το ξερω απο τωρα..
αλλα δεν με ενδιαφερει..
μα καθολου..
και ετσι το εχω μαζι μου..
ενας ολοκληρος θυσαυρος μεσα στα χερια μου..
αλλα δεν μπορειτε να το δειτε..
απλα σας το λεω πως το εχω..
και εγω αισθανομαι πιο τυχερη απο αυτο που μπορω να γραψω..
με το μικρο θυσαυρο μεσα στα χερια μου..
που με το δικο του τροπο εχει τρυπωσει και στην καρδια μου..
και εκει παντα θα μεινει..
γιατι ετσι κανεις οταν βρισκεις κατι τοσο μοναδικο..
ετσι κανω εγω δηλαδη..

χρονια πολλα στον φιλο μου maxim (http://www.maximglendower.blogspot.com/)

αποφαση..

ok..
με βαρεθηκα..

τρεχω απο εδω..
τρεχω απο εκει..
προσπαθω να προλαβω το ενα..
μου ξεφευγει το αλλο..
κλεβω μια ωρα απο δω..
και μεχρι να αποφασισω τι απ'ολα θα κανω με αυτην..
παει..
την εχασα και εκεινη..
μπηκα στο τριπακι και σκεφτομουνα τι θα εκανα αν ειχα μια ακομη ωρα επιπλεον την ημερα..
που και σε ποιον θα την εδινα..
στα παιδια μου?
στην δουλεια μου?
στους φιλους μου?
στο blog μου?
σε μενα???
στον υπνο μου που πια δεν ειναι παραπανω απο τεσσερες ωρες την ημερα?
πουθενα δεν φτανει να την μοιρασω..
και ετσι αποφασισα να μη τρεχω να τα προλαβω ολα..
βαρεθηκα..
κουραστηκα πιο πολυ απο ποτε με την σκεψη αυτην..
και απλα καταλαβα..
πως ο,τι και αν κανω..
παλι στα μισα θα τα αφησω τα πιο πολλα..
και παλι τους φιλους μου δεν θα τους δω ολους οταν θελω..
και παλι θα λεω πως δεν ειδα αρκετα τα παιδια μου..
και παλι θα λεω πως δουλευω πολυ..
και η λιστα θα συνεχιζει να μεγαλωνει και να μεγαλωνει..
αλλα τουλαχιστον ενα θα εχω καταφερει..
θα ειμαι ηρεμη με τον εαυτο μου πια..
και θα το εχω παρει αποφαση..

δεν τα προλαβαινω ολα και ειμαι μια χαρα!!!
δεν θα τρελλαθω στο τελος!!

ψαχνοντας και τραγουδωντας...

Περασανε οι μερες..
η μια μετα την αλλη..
ουτε που τις καταλαβα..
μονο οταν τελικα ξαπλωνω το βραδυ (η μαλλον ξημερωματα ειναι μια καλυτερη διαπιστωση)
καταλαβαινω την κουραση απο το γεγονος πως δεν θυμαμαι το κεφαλι μου να ακουμπαει το μαξιλαρι..
περα απο δυο τρεις φορες που αλλες σκεψεις μου κανανε παρεα..
τις πιο πολλες φορες ενα απολυτο σκοταδι με σκεπαζει εκεινη την στιγμη..

Και καθως γυριζα την κυριακη βραδυ σπιτι..
τα κοριτσια μου κοιμοντουσαν στο πισω καθισμα..
η Λεωφ. Βουλιαγμενης ητανε αδεια..
και απλα φωτιζοτανε απο τα διαφορα καταστηματα δεξια-αριστερα της..
και σαν αερα προχωρουσα προς στο κεντρο τηα Αθηνας..
παντα μου αρεσει η Αθηνα φωτισμενη το βραδυ..
εκει επαιξε στο ραδιοφωνο ενα τραγουδι..
και με πηγε πισω σχεδον 20 χρονια...
ανοιξη του 87..
ητανε η χρονια που τελειωσα το λυκειο..
και το τραγουδι που μας ειχε στιγματισει τοτε ητανε απο τους U2..
ταιριαζε με την εποχη εκεινη..
που τελειωνανε τα ανεμελα μας χρονια..
και επρεπε να παρουμε καποιες αποφασεις για το μελλον μας..
'but i still haven't found, what i'm looking for' ακουγα τοτε και ελεγα ποσο δικιο ειχε ο Bono..
και σχεδον 20 χρονια μετα που το ξανα ακουγα..
σε εκεινη την συγκεκριμενη στιγμη..
παλι το ιδιο αισθανομουνα..

περα απο μερικες αποφασεις που εχω παρει στην ζωη μου..
και οι δυο απο αυτες στο πισω καθισμα κοιμοντουσαν ανεμελα..
η αληθεια ειναι πως μαλλον ακομη δεν το εχω βρει αυτο το 'κατι'..
εκεινο που και τοτε στα 18 μου ηθελα να βρω..
και τωρα στα 38 μου ακομη το αναζητω..
αλλα προχωροντας κατω τωρα στην Πανεπιστημιου..
αδεια και ομορφη ταυτοχρονα..
σκεφτηκα πως μαρεσει που ειμαι ακομη σαυτην την αναζητηση..
κανει το ταξιδι πολυ πιο συναρπαστικο..
και ας ειναι πολλες φορες μοναχικο..
μου εκανε παρεα το τραγουδι και αυτο μου εφτανε εκεινη την στιγμη..

στον φιλο μου..

Τι ειναι αυτο που κανει καποιες φορες καποιον να τα βαλει στα ποδια?

Να σηκωθουνε μια μερα και να πουνε 'παει..τελειωσε..δεν θελω να σου μιλησω πια.'

Δεν ξερω την απαντηση σε αυτο..
εδω δεν μπορω να καταλαβω τον εαυτο μου πολλες φορες, το να βρω την απαντηση για καποιον αλλον μου φαινεται αδυνατον.


Ο κοσμος του internet σου δινει την δυνατοτητα ομως να κανεις run away..

ειναι πιο ευκολα να πατησεις αυτο το καταραμενο το delete και να εξαφανηστεις..

ισως για πολλους ειναι κατι καλο αυτο..

για μενα ομως δεν ειναι..

κανω το λαθος καθε φορα και δενομαι με ανθρωπους ευκολα.

δεν εχει σημασια αν τους εχω δει η οχι..
αν εχουμε μιλησει στο τηλεφωνο η οχι..
αν πραγματικα τα ξερω ολα για τον αλλον η οχι..
δεν εχουνε σημασια..
εγω απλα δενομαι και οταν δενεσαι με καποιον τον περιμενεις..
και ας ειναι να εμφανιστει μεσα απο μια οθωνη με ενα γραπτο του ή μεσα απο το messenger με τα πληκτρολογημενα του λογια..
ακομη τον περιμενεις.

Ετσι εγινε και με τον φιλο μου τον Δημητρη..
ξαφνικα μια μερα πατησε το delete button..
δυο απλα λογια χωρις καμια ουσιαστηκη εξηγηση..
απλα εφυγε..
εγω ομως ακομη τον περιμενω..
σχεδον καθε μερα τον περιμενω να ξαναεμφανηστει μεσα απο το pc μου..
αλλα δεν ερχεται..
οχι ακομη..
βλεπεις εγω ακομη εχω αυτο το faith in people thing..
και ειδικα σε καποιους ανθρωπους..
αρνουμαι να πιστευω πως επεσα εξω με εκεινον..
αποκλειεται..

Σημερα γιορταζει ο Δημητρης..
ξερω πως θα με διαβαζει ακομη..
δεν υπαρχει κανενα ρισκο σε αυτο(ξερει εκεινος τι εννοω)..
αρα θα δει την ευχη μου για εκεινον..
και του ευχομαι να ειναι καλα και να ειναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καλα..
εκεινος παλι ξερει τι εννοω..
και ας εχω την πικρα μεσα μου..
την εχω γαμωτο..

Να εισαι καλα φιλο μου Δημητρη..
εγω θα σε περιμενω..
και το ξερεις αλλωστε αυτο..
σου αφιερωνω ενα τραγουδια απο το αγαπημενο μας Radiohead που τοσες φορες ακουγαμε παρεουλα..

Transport, motorways and tramlines

Starting and then stopping

Taking off and landing

The emptiest of feelings

Disappointed people clinging on to bottles

And when it comes it's so so disappointing

Let down and hanging around

Crushed like a bug in the ground

Let down and hanging around

Shell smashed, juices flowing

Wings twitch, legs are going

Don't get sentimental

It always ends up drive

One day I'm going to grow wings

A chemical reaction

Hysterical and useless

Hysterical and ...

Let down and hanging around

Crushed like a bug in the ground

Let down and hanging around

Let down again

Let down again

Let down again

You know, you know where you are with

You know where you are with

Floor collapsing

Floating, bouncing back

And one day....I am going to grow wings

A chemical reaction

Hysterical and useless

Hysterical and...

Let down and hanging around

Crushed like a bug in the ground

Let down and hanging around

http://www.zshare.net/audio/44747208d742b1/

ομορφο...

μ'αρεσει να βλεπω εκεινους διπλα μου να χαμογελανε..

να τους κανω να γελανε..

πιο πολυ το εχω αυτο αναγκη απο το να με κανουνε εκεινοι να γελαω..

νομιζω πως το καταφερα αυτο προσφατα..

ισως καταφερα να δω ενα χαμογελο που ητανε λιγο παραπανω απο απλα 'λιγο'..

εχετε δει την θεα απο το Λυκαβητο ξημερωματα?

ειναι πραγματικα ομορφο..

ενα τελειο τροπο να τελειωσει η μερα σου..

με τη θεα και το χαμογελο..

ειδικα οταν εκεινο το χαμογελο εχει και ενα λακκακι απο την μια μερια..


sweet dreams..


υγ θαθελα να ευχαριστησω τον Jason www.littleargonauts.blogspot.com για την υπεροχη φωτογραφια απο την αθηνα by night..thank you Jason!!!

για πειτε μου...

ηρθε το weekend..

η διαθεση ειναι καλη, δεν μπορω να πω..

το καλο με μενα ειναι πως δεν μενω και πολυ στα down μου..

τα ξεχναω αρκετα ευκολα αν και προσπαθουνε να με ακολουθησουνε τις πιο πολλες φορες..

σιγα τωρα..

δεν θα τους αφησω..

θα κανει και λιγο κρυο ειπανε..

θα παμε να αγορασουμε κανενο χειμωνιατικο μπας και γινει το πραγμα..

την κανουμε λετε εμεις την τυχη μας?

ειναι το timing everything?

ισως και να ειναι..

αλλα και παλι ισως και να μην ειναι..

αν δεν το παλεψεις απο μονος σου τιποτα δεν γινεται..

και ας εισαι στο being at the right place at the right time..

το περασμενο σαββατο πηγα με την αδελφη μου και τις κορες μου στο Πεδιο του Αρεως για να δουμε τις συναυλιες που γινοντουσαν ολη μερα εκει..

πολυ πλακα ειχε..

μεσα στα δεντρα ημασταν..

πεφτανε κεραυνοι παντου..

good choice ελεγα στον εαυτο μου..

στο videowall δειχνανε διαφορες εικονες που ητανε σοκαριστηκες αλλα αληθινες..

κατσαμε σε μια μερια και ακουγαμε τα γκρουπακια να παιζουνε..

πολυ κοσμο και παντου μυριζε απο 'αρωματικα τσιγαρα'..

'μπραβο! μου ειπα..θα ειναι μια εκπαιδευτικη βραδυα για τις κορες μου!'

δεν αργησε να το καταλαβει και η μικρη μου..

αρχισε να λεει συνεχεια 'τι βρωμαει ετσι βρε μαμα???'

'τσιγαρο' της απαντησα..δεν ητανε ψεμα..

να παιρνει πιο βαθιες αναπνοες και να σκεφτομαι πως θα μαστουρωσει απο το παθητικο καπνισμα και να μου απανταει μετα 'δεν μυριζει ετσι το τσιγαρο βρε μαμα!!!'

τι να της πω τωρα???

'μερικα ετσι μυριζουνε' απαντησα ειλικρινα..καλο?

'βρομαει!'..επεμενε..δεν ειχε και αδικο..

'καλα καλα θα κατσουμε για λιγα τραγουδια ακομη και θα φυγουμε' της ειπα..

μετα απο εκεινη την εμπειρια σκεφτομαι που αλλου θα τις παω αυτο το weekend???!!!

any suggestions????

καλο σαββατοκυριακο σε ολους!!!

απων..

ημουνα αρρωστη για μια εβδομαδα..
ο λαιμος μου ειχε κλεισει και ο βηχας ασταματητος..
δεν μ'αρεσει καθολου οταν αρρωσταινω..
με χαλαει που γινομαι ωρες ωρες μια γκρινιαρα..
μ'ενοχλει που με περιοριζει..
σκεφτομουνα ομως κατι αυτες τις μερες που ημουνα ετσι οπως ημουνα..
θυμομουνα οταν ημουνα μικρη..
απο τις λιγες φορες που η μητερα μου ητανε στοργικη μαζι μου ητανε οταν αρρωσταινα..
θυμαμαι τοτε οταν με επιανε στο μετωπο να δει αν ειχα πυρετο..
μετα παντα με χαιδευε και στο κεφαλι..
ενα απλο χαδι εγω το εβλεπα σαν θυσαυρο..

μικρη ηθελα να αρρωσταινω..
ισως τοτε να μη πολυ καταλαβαινα το γιατι..
τωρα ομως το καταλαβαινω..
διψουσα για εκεινο το χαδι της μητερας μου..
εκεινο που κρατουσε οσο κρατουσε ο πυρετος μου..
μετα εξαφανιζοτανε..
γιατι ομως?
μηπως νομιζε εκεινη πως δεν το ηθελα?
πως δεν το ειχα αναγκη?
και παλι σκεφτομαι μηπως και δεν της εβγαινε διαφορετικα..
δεν ξερω ποιος ητανε ο λογος..

τωρα που αρρωστησα..
τωρα πια που δεν ειμαι ενα παιδι και εχω εγω τα δικα μου παιδια..
εκεινο το χαδι απο την μητερα μου ακομη το ηθελα..
ακομη το ειχα αναγκη..
και ας της το ελεγα με τον δικο μου τροπο..
εκεινη ομως και παλι πουθενα..
ουτε τηλεφωνο δεν πηρε..
γινεται να αισθαναιται ετσι μια μητερα?
γινεται?
εγω απαντησεις δεν εχω στα δικα μου ερωτηματα..
χρονια τωρα προσπαθω να βρω τις απαντησεις..
αλλα δεν υπαρχουνε..
και αν και πολλες φορες λεω στον εαυτο μου πως δεν με πειραζει..
ξερω πως δεν ειναι ετσι..
ακομη με πληγωνει και ας ξερω πως ετσι ειναι εκεινη..
με μενα ητανε παντα πιο σκληρη γιατι εγω ημουνα παντα 'δυνατη'..
ποσο λαθος εκανε ομως..
ακομη και τωρα..
καποια πραγματα ακομη πληγωνουνε..
και μαλλον παντα θα πονανε..

ξαφνικα..

H ζωη ειναι γεματες απο στιγμες..

Πολλες φορες ξεχναω πως ετσι ειναι αλλα γινεται κατι και το κατλαβαινες παλι..ισως με την ασχημη πλευρα του.

Την κοπανα δεν την εκανα τελικα. Το γεγονος πως επρεπε να ξαναπρογραμματισω ενα προγραμμα που με τα χιλια ζορια εχω ηδη φτιαξει εκανε και την πιο απλη επιθυμια να ξεφυγω για λιγο αδυνατον. Δεν με πειραζε και πολυ. Ειχα βαλει το καινουργιο cd του Travis στο cd player του αυτοκινητου και ειχα χαθει μεσα στην μελωδια και υπεροχο πιανο στο 'my eyes'.

Στο φαναρι σταματημενη σκεφτομουνα διαφορα-ποσο ειχα αργησει για το επομενο μου μαθημα(παντα ειμαι fashionably late) , επρεπε να παω την Λυδια μου στον οπτικο το σαββατο, το μαλλι μου ηθελε την κομμωτρια του(ποσο βαριεμαι το κομμωτηριο!), τι θα μαγειρευα το βραδυ (για σουβλακια με εκοβα), και διαφορα αλλα ασημαντα αλλα απαραιτητα. Ειχε κινηση στην κεντρικη λεωφορο του Περισιεριου οπου μενω και δεν εδινα και πολυ σημασια. Παρασκευη απογευμα ητανε και ητανε κατι συνηθισμενο. Σπαω νευρα με την υπομονη μου εξαλλου και δεν αφηνω τετοια πραγματα να με εκνευρισουνε.

Νομιζω πως θα συμφωνησω με αυτο που λενε πως πριν γινει καποιο κακο, υπαρχει μια ηρεμια..the calm before the storm το λενε στα αγγλικα..ετσι το αισθανηθηκα εκεινη την στιγμη πριν ακουστουνε ξαφνικα τα φρεναρισματα απο ενα φορτηγο και μετα ενα περιεργο ηχο που ακομη και τωρα το ακουω μεσα στα αυτια μου..δεν μπορω να το περιγραψω..

Ητανε εκεινο το ενα δευτερολεπτο, αντε δυο, που δεν ακουστηκε τιποτα..Μετα αρχισανε οι τσιριδες, πορτες αυτοκινητητου να ανοιγουνε και μια βαβουρα γενικος να ξεσπαει. Σιγα σιγα μαθαινετε πως χτυπηθηκε πεζος καθως περνουσε την λεωφορο..προσπαθουσε να περασει πιο γρηγορα απο το φορτηγο που κατεβαινε..λαθος. Ο θανατος ητανε ακαριαιος.

Δεν υπαρχει λογος να περιγραψω το θεαμα. Εγω προσωπικα δεν ειχα ξαναδει τετοιο ατυχημα και μετα απο σχεδον τρεις μερες, την εικονα αυτην την εχω ακομη μαζι μου. Σκεφτηκα εκεινη την στιγμη ποσο αδικο (για να μη πω πιο βαρια λεξη) ειναι να πεθανει κανεις ετσι στην ασφαλτο. Σαν ενα τιποτα πεταμενο πανω σε μια βρωμικη λεωφορο. Σε εναν κοσμο που ολοι φοβομαστε μη παθουμε κατι με την υγεια μας, δεν ειναι αυτονοητο πως καποια πραγματα πρεπει να ημαστε πιο προσεκτικοι? Δεν ειναι μαλλον ετσι ομως..

Σκεφτομαι επισης σαν οδηγος ποσες φορες εχει τυχει να πεταχτει καποιος απο το πουθενα μπροστα μου, ή ακομη ποσες φορες εχω δεν εχω το νου μου χιλια τα εκατο στο οδηγημα μου. Ομολογω πως υπαρχουνε φορες που φτανω στο προορισμο μου χωρις καν να θυμαμαι την διαδρομη..μηχανικες κινησεις απλα..εκει γινονται τα λαθη.

Μετα βεβαια αναρωτηθηκα ποσα πραγματα ειχε αφησει αυτη η κυρια στην μεση οταν εφυγε απο το σπιτι της εκεινη την ημερα..διαφορες εκρεμμοτητες που ολοι εχουμε και ποτε δεν υπολογιζουμε πως ισως κατι μας συμβει και δεν προλαβουμε να τις κανουμε. Το μονο που εκανα οταν γυρισα απο την δουλεια να παρω τα παδια μου απο την γιαγια τους εκεινο το βραδυ ειναι να τα παρω ακγαλια και να τους πω ενα 'σ'αγαπω'. Ετσι μου βγηκε αν και δεν υπαρχει μερα να μην τα αγκλαιασω και δειξω την αγαπη μου για εκεινα. Δεν κακομαθαινετε ενα παιδι απο αγαπη και αγκαλιες..εδω εμεις οι μεγαλοι το αναζητουμε..

Ετσι κρατω μαζι μου αυτες τις μερες μια ασχημη στιγμη..γεμισα το υπολοιπο σαββατοκυριακο με ομορφες εικονες αλλα υπαρχει ακομη πισω στο μυαλο μου αυτη την ασχημη σκια..ισως να χασει σιγα σιγα την παρουσια του μεσα στις σκεψεις μου με το καιρο, αλλα ισως και να χρειαζεται να υπαρχει να με ταρακουναει που και που να μη χανομαι μεσα στα ασημαντα..πολλες φορες το χρειαζομαστε αυτο.

κοπανα ole!!!

λεω να κανω καμια κοπανα σημερα..

θα ακυρωσω κανενα μαθημα..

λετε?

σκεφτομαι να παω σε καμια παραλια και να χαζεψω για λιγο..

ειδα την φωτογραφια αυτη σημερα το πρωι(κορη μου Λυδια) και ξεσηκωθηκα..

υπαρχει κατι με το να κανεις κοπανα..

γιατι παντα το 'απαγορευομενο' και 'κρυφο' να ειναι τοσο ωραιο?

παντα με καλουσε..

παντα το ακουγα..

και πολλες φορες το πληρωνα γιαυτο..

αλλά για εκεινους που τους τραβαει αυτο το κατι..

το 'μη' οπως μας λεγανε μικρα..

ειναι ενα απιστευτο natural high..

και ακομη δεν εχω βρει τον τροπο να μην το ακουω..

θα σας βρω σε καμια παραλια!!!

φιλια!!!

αντε να με δω..

αποφασισα να ξανα γραψω..

ειναι δυο παρα κατι το βραδυ..

ηρθε και το σαββατο..

τελειωνει και αυτος ο μηνας..

τελειωνει και με αφηνει με αναμικτα συναιθηματα..

χαθηκα μεσα στον σεπτεμβρη...

χαθηκα χωρις να το καταλαβω..

δεν παει πολυς καιρος που ελεγα αμαν να τελειωσει και αυτο το ατελειωτο καλοκαιρι..

που καθομουνα ωρες πανω σε μια χρυση παραλια βλεποντας την πανσεληνο του αυγουστου....

μια παραλια σχεδον αδεια απο ανθρωπους..

μονο μερικες κουκιδες απο δω και απο εκει απο παρεες..

αλλα μεσα μου ημουνα γεματη απο εννοιες και αναπαντητες ερωτησεις..

μου φαινοντουσαν τοσες που ακομη και η αδεια παραλια στην νεαπολη δεν εφτανε να τις χωρεσει ολες πανω της..

ειπα να γεμισω τον χρονο μου φετος με δουλεια..

με πολυ δουλεια..

τοση που δεν θα μπορουσα να σκεφτω εκεινα που με κυνηγανε..

ετσι ειπα στον εαυτο μου δηλαδη..

ειδα τι εκανα το καλοκαιρι με τον ατελειωτο χρονο μου..

ουσιαστικα τιποτα..

και ανοιξα δουλειες πολλες..

και σχεδον ολες ειναι στη μεση..

η λεξη 'μισο' νομιζω ταιριαζει καλυτερα με τα παντα γυρω μου τωρα..

ενα μισο ανακαινισμενο σπιτι..

με μισο βαμενους τοιχους..

απεναντι μου μισο γραμμενα post..

μισο γραμμενα comments..

μισο διαβασμενα blogs

μισο τηρωμενες υποσχεσεις για καφε με παλιους φιλους αλλα και με καινουργιους..

μισο αποφασισμενες αποφασεις ..

μισο τρελλαμενη θα με ελεγα..

ομως ειχε και τα καλα του αυτος ο μηνας..

ειχε γνωριμιες που ηρθανε απο το πουθενα..

ειχε επικοινωνιες με ανθρωπους που ηρθανε και αυτοι απο το πουθενα..

εφερε και λιγη ελπιδα πως ισως και κατι καλο να βγει απο καπου..

για να δουμε..

τωρα ομως καθομαι εδω..

εχει περασει και η ωρα..

με δυο ωρες υπνο ειμαι αλλα και παλι, καλα αντεχω..

και κοιταω για μια στιγμη γυρω μου..

τεσσερα ζευγρια all stars υπαρχουνε..

ολα σε διαφορετικα χρωματα..

ολα σε διαφοερτικα νουμερα..

ολα τοσο διαφοερτικα οσο οι προσωπικοτητες που τα φορανε..

πιο περα ποτηρια παρατημενα..

τα πιατα στην κουζινα το ενα πανω στο αλλο..

ρουχα απο δω..

τσαντες απο εκει..

βιβλια μου παντου..

βιβλια τους παντου..

μια ωρα τουλαχιστον απο μαζεμα..

αλλα δεν πειραζει..

μεσα σε ολη αυτην την ακαταστασια..

δειχνει ζωη..

και την ζουμε..

και ας χανομαι μεσα στους μηνες..

μεσα στην ατελειωτη δουλεια..

μεσα στο μπερδεμα μου..

χαιρομαι που την ζω..

ενα χερακι ελπιδας..

Πατησα 'hope' στο google να βρω καποια εικονα που ηθελα και ψαχνοντας στις διαφορες συνηθισμενες εικονες απο λουλουδια, περιστερια και αλλα τετοια, βρηκα αυτην την φωτογραφια και μετα διαβασα το επομενο κειμενο που ειχε γραφτει στην σελίδα: http://www.psarema.gr/index.php?option=com_content

"Αυτές οι φωτογραφίες κυκλοφορούν καιρό και μία από αυτές δημοσιεύθηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού ΝΥ Τimes.Η φωτογραφία είναι ενός μωρού 21 εβδομάδων, πριν ακόμη γεννηθεί, το όνομα του οποίου είναι Samuel Armas και είχε διαγνωσθεί ότι πάσχει από διχοτομημένη σπονδυλική στήλη από την οποία δεν θα επιζούσε με τίποτα, παρά μόνον αν το χειρουργούσαν ... στην κοιλιά της μητέρας του.

Ο Dr. Bruner, μετά από διάφορες έρευνες που είχαν γίνει στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Vanderbilt, στη Nashville, δήλωσε ότι ο ίδιος θα μπορούσε να φέρει εις πέρας την εγχείρηση, με το βρέφος στη κοιλιά της μητέρας του.Κατά τη διάρκεια της εγχείρησης, ο χειρούργος αφαίρεσε την υστέρα με καισαρική και έκανε μια μικρή τομή στον αμνιακό σάκο, μέσω της οποίας μπόρεσε να εγχειρίσει τον μικρό Samuel.O Dr. Bruner τελείωνε επιτυχώς την εγχείρηση, όταν το έμβρυο, ο S a m u e l, έβγαλε το μικροσκοπικό αλλά ανεπτυγμένο χεράκι του μέσα από τη τομή και γαντζώθηκε από το δάχτυλο του έκπληκτου γιατρού. Ο διάσημος αυτός χειρούργος είπε ότι έζησε την πιο συγκινητική στιγμή ολόκληρης της ζωής του, όταν ένοιωσε το χέρι του Samuel να του γραπώνει ένα δάκτυλο. Βεβαίως ο γιατρός πάγωσε, κοκάλωσε για μερικά δευτερόλεπτα, κατά την διάρκεια των οποίων ο Samuel συνέχισε να του κρατάει το δάχτυλο, κάτι που έδωσε αρκετό χρόνο στο ...προσωπικό του χειρουργείου ώστε να φωτογραφήσουν το στιγμιότυπο. Ναι, πέντε μηνών έμβρυο..

Αφιερωμένο σε όσους αγαπούν τη ζωή..."

ΗΟPE με ολη τη σημασια της λεξεως δεν νομιζετε;

επιστροφη...

επιστρεψαμε..

safe and sound as they say..

μετα απο ενα μηνα και κατι διακοπες..

γυριζοντας απο εδω και απο εκει..

σχεδον τρεις χιλιαδες χιλιομετρα καναμε..

γεματοι απο εμπειριες και αισθηματα που δεν μετριουνται με αρθιμο..

παλι στα συνηθισμενα ημαστε..

επιτελους..

μου λειψανα πολλα..

κουφο δεν ειναι?

αλλα μαρεσουνε οι καθημερινες μου συνηθειες..

και μου λειπουνε ακομη πιο πολυ αυτες που εχω χασει τους τελευταιους μηνες..

αλλα αλλη φορα αυτα..

ειπα να γραψω κατι γιατι η φιλη μου μου το ζητησε..(my sweet industrial daisies)

αν ποτε βρω το usb τις φωτογραφικης μηχανης μου θα αναβασω κατι που θελω..

til then hang loose everyone..

σημερα ειναι μια τέλεια φθινοπωρινη μερα..

οπως τις θυμαμαι μικρη..

το αερακι σημερα ειναι απαλο και τρυφερο..

οχι εχθρικο οπως το συναντησαμε στη πελοποννησο πριν 11 μερες..

αλλα και αυτο για αλλη φορα..

πολλα εχουμε να πουμε μαλλον..

πολλα σαυτον τον internetical κοσμο που γυριζουμε..

καλα να ημαστε μονο..

μονο αυτο..

υγ η φωτοφραφια ειναι απο ενα αγαπημενο μου χωριο στην ορεινη αρκαδια που δεν υπαρχει πια ετσι οπως το αγαπουσα,οπως τοσα άλλα στην ιδια μοιρα..ελπιζω η αναμνηση του να αντεξει ομως το περασμα του χρονο γιατι μονο αυτο του εχει μεινει..για σενα patsiouri μου..

bye bye!!!!

λοιπον, ειμαι απων εδω και πολυ καιρο..

απων γενικως ομως..

ειναι λες και το μυαλο μου εχει παει διακοπες πολλες εβδομαδες πριν, ασχετα αν εγω ειμαι ακομη αθηνα..

η λεξη 'φευγατη' μαλλον εχει παρει καινουργια εννοια τωρα τελευταια..

άλλα σχεδια ειχα για αυτο το καλοκαιρι και αλλιως μου ερχονται..

δεν βαριεσαι ομως..

εχει και αυτο την χαρα του υποθετω..

οχι,ειμαι σηγουρη πως ειναι ετσι..

ποτε δεν μου πηγαινε πολυ η λεξη 'προγραμματισμος'..

οποτε προσπαθουσα να με βαλω μεσα σε καποια πλαισια ολο το αναποδο εβγαινε..

μα παντα..

δεν προκειται να μου παει ποτε αυτη η θεωρια..

ματαια το τραβαω απο εδω,το τραβαω απο εκει..

δεν θα με 'χωρεσει' ποτε..

ετσι γιαυτο σας χαιρετω για τωρα..

δεν θα φυγω ακομη απο την αθηνα αλλα τωρα μου ερχεται να σας πω bye bye..

κανει πολυ ζεστη και το μυαλο μου μαλλον εχει κανει fry out..(καταλαβαινετε εσεις!)

πολλες οι στεναχωριες φετος το καλοκαιρι...

πυρκαγιες,θανατοι,χωρισμοι και αναποδιες..

παλι καλα που παμε και καμια θαλασσα και χαζευω με τις ωρες το γαλαζιο..

εκει τις πεταω ολες μου τις πικρες..

ευτηχως ειναι απενραντο το γαλαζιο και τις κραταει ολες..

περα ομως απο ολα τα δυσαρεστα..

θα ειναι ενα ακομη καλοκαιρι με ατελειωτες ωρες παιχνιδι στην αμμο..

με καστρα και η αναζητηση για καποιο θαμενο θυσαυρο στην θαλασσα..

με πολλα ηλιοβασιλεματα αραχτοι στην παραλια..

που μονο η σκεψη πως πρεπει να μαζευτουμε ολοι απο την παραλια και τα 37κουβαδακια και 46 φτυαρακια και αμετρητα νεροπιστολα φαινεται τοσο δυσκολο οσο και η κατακτηση του εβερεστ (μιλαμε για τοση τεμπελιτιδα!)

αλλα θα εχει και πολυ γελιο..
πολλες χαζομαρες (ειμαι expert σε τετοια mind you!!)

ετσι ειναι οι διακοπες..
ετσι ειναι οι διακοπες μου δηλαδη..

και ποσο μαρεσουνε πραγματικα!!

γιαυτο φιλοι μου εδω στο blogworld..
σας ευχομαι καλες διακοπες και να ξεκουραστητε ολοι!
απο σεπτεμβρη ολοι παλι εδω παρεουλα με πολυ εμπνευση..
νομιζω πως το blogging ειναι πιο πολυ winter sport..
τουλαχιστον στην δικη μας χωρα μαλλον καπως ετσι ειναι..
μαλλον για μενα καπως ετσι θα ειναι..

να περνατε ολοι καλα!!
και προσοχη ε??
φιλια!!!!

χαρηκα!!!

ολοι εκει ημσταν λοιπον..

δεν το περιμενα να ημασταν τοσοι καθως κατεβαιναμε με το μετρο μετα απο ενα τεραστιο φαγοποτι στους γονεις μου...

αλλα απο την αλλη ειχα και μια ελπιδα πως απο εμας εδω τους bloggers θα μαζευομασταν αρκετοι..

και ετσι και εγινε..

οπως ανεβαιναμε στις σκαλες του μετρο..

παρεα με τα παιδια μου και τα δυο αδελφια μου..

ειδαμε κοσμο παντου..

και ενοιωσα μεγαλη ευχαριστηση..

η μικρη στην φωτογραφια ειναι η μικρη μου κορη η Νεφελη..

ειδε ολοι την διαμαρτυρια απο ψιλα..

τυχερουλα..

πιαστηκανε οι ωμοι μας που την κραταγαμε τοσες ωρες..

αλλα χαλαλι της..

ενθουσιαστηκε και αυτη και η αδελφη της η μεγαλη, η Λυδια μου..

αποριες πολλες και ευστοχες..

η μικρη ελεγε πως θα παμε σε μια 'απορια'..ετσι της εκατσε η λεξη πορεια..

δεν επεσε και πολυ εξω..

ολοι εχουμε την απορια για το τι θα γινει εκει στην Παρνηθα τωρα..

καθως κοιτουσα τον κοσμο γυρω μου προσπαθουσα να σκεφτω ποιος θα μπορουσε να ειναι ο ενας και η αλλη απο τους blog friends μου..

πλακα ειχε..

αλλα καταλαβα πως δεν εχει σημασια η ταυτοτητα τους εκεινη την στιγμη..

ουτε η δικη μου..

ολοι ιδιοι ημασταν για τις 3 και ωρες που σταθηκαμε εκει μαζι..

φωναζοντας διαφορα συθηματα..

γελοντας ο ενας με τον αλλον διπλα του..

συζητοντας διαφορα..

ολοι μαζι σαν ενα..

χαρηκα που σας γνωρισα ολους!!!

ΣΗΜΕΡΑ...

θα σας δω ολους εκει σημερα, ε?

dandelions

στην αμερικη που μεγαλωσα..

οταν εβρισκε κανεις ενα τετοιο dandelion(πικραλιδα λεει το λεξικο πως ειναι στα ελληνικα)

επρεπε να το κοψεις και πριν το φησυξεις απαλα να φυγουνε τα ομορφα χνουδια του στον ζεστο αερα,

να σκεφτεις και να κανεις μια ευχη..

λενε πως αυτο το αγριολουλουδο,

που μεγαλωνει σηνηθως εκει που δεν πολυ παταει ανθρωπος,

σε παρατημενα οικοπεδα η χωραφια,

ειναι τυχερο και 'ακουει' τις ευχες..

φτανοντας την παρασκευη στην Αναβυσο για μπανιο με τα κοριτσια μου,

ειδα ενα dandelion στην ακρη του οικοπεδου,

θα ομολογησω πως χαρηκα που το βρηκα..

πηγα και χωρις πολυ σκεψη το εκοψα και σκεφτηκα την ευχη μου,

δεν ητανε πολυ δυσκολα να βρω ποια θα εκανα..

εξαλλου εκεινον σκεφτομουνα και οταν βρηκα την πικραλιδα εκει..

λετε να ηταν τυχαιο?

εγω λεω οχι γιατι ετσι μαρεσει να πιστευω..

ειχε και πιο παρα περα μερικα αλλα dandelions

που περιμενανε και αυτα να ακουσουνε τις ευχες μας..

σας τα αφιερωνω σε ολους τους blog friends μου

που εχουνε γινει αρκετοι και ομολογω δεν το περιμενα ποτε αυτο

και χαιρομαι τοσο ομως..

ισως να ειναι ενα stupid childish game να κοβεις το αργιολουλουδο και να κανεις μια ευχη σου ετσι με αυτον τον τροπο..

εμενα παντως με γεμιζει με ομορφα συναισθηματα..

και αυτο απο μονο του μου φτανει..

καλο μηνα σε ολους μας..

with or without the 'spice' in my life?

παλι μερες ειχα να γραψω..
δεν ξερω και γιατι..

ισως και να ξερω ομως..

παντα γραφω αυτο που με προβληματιζει εδω στο blog μου..
οπως και οι πιο πολλοι απο εμας..
μαλλον δεν θελω να πω αυτο που με προβληματιζει αυτο το καιριο..
δεν θελω να το πολυ δω δηλαδη..
θα το αφησω εκει που ειναι..
ψιλοφοβαμαι αν το πολυ πω..
ισως να μου βγει διαφορετικα..
να 'χαλασει'..
να παει στραβα ενα πραγμα..
μαλακιες ξερω..
δεν ειμαι καθολου προληπτικη..
μονο οταν φοβαμαι και με συμφερει να ειμαι γινομαι..
τοτε το θυμαμαι δηλαδη..
παλι μαλακιες λεω..
τι να κανω ομως..
thats the way the cookie crumbles οπως λενε και στο αμερικα..
και αν δεν πω καμια μαλακια η δυο την ημερα..
ε,σηγουρα δεν θα κανει τον γιατρο περα..

παντος ενα εχω καταλαβει..
πως μαρεσει να μπεδευομαι..
μαρεσει πολυ..
μαρεσει να μπλεκομαι σε καταστασεις που ειναι παντα εντονες..
που φτανουνε τα ακρα..
δεν μπορω με τιποτα οταν ολα πανε 'ρολοι'..
πλητω αφανταστα..
και περασε αρκετες καιρος με πολυ 'ηρεμια' να το καταλαβω..
ισως πολυ απο τους φιλους μου να μη μπορουνε να καταλαβουνε..
σηγουρα δεν μπορουνε να καταλαβουνε..
αλλα ας ζησουνε αυτοι μια χαρα και ηρεμα και σε τονους απαλους..
εγω δεν μπορω..
το παλεψα αλλα δεν..
δεν μου βγαινει με τιποτα..

αυτο που λενε πως 'ειναι για το καλο σου' δεν μου αρεσει καθολου..
που ειναι το 'καλο μου' σε ολη αυτην την υποθεση?
αφου χαλια περναω που το βλεπεται το καλο??
μαλλον δεν ειναι πουθενα για μενα..

και οταν παλι θα βρεθω σε μια σκατοκατασταση..
γιατι ετσι γινεται παντα..
ολα τα εντονα πραγματα εχουνε τα πολυ up τους..
αλλα εχουνε και τα φοβερα down τους..
θα ερθουνε να μου πουνε ενα 'στο ειπα αλλα δεν με ακουσες'..
δεν θα τους αφηνω να με κανουνε εξαλλη..
ουτε να μου τα σπασουνε..
μα καθολου ομως..
επιλογη μου ειναι και ηταν..
και θα τα δεχτω ολα γιατι ετσι πρεπει..
ετσι το αποφασισα..
ετσι ειμαι εγω..
συν ολα τα αλλα που λεει κανεις οταν θελει να υπερασπισει τον εαυτο του..
παλι μαλακιες δηλαδη..
αλλα τι αλλο να πω?
ετσι ειναι αυτα τα πραγματα..
cant live with them but certainly cant live without them..

το δευτερο μερος μαρεσει πιο πολυ..

here and there and everywhere...

το μυαλο μου ουτε here ουτε there..
somewhere in between but i dont even know where..(εκανα και unintentional rhyme!!!)

μια εβδομαδα εχω να γραψω κατι..
καθομαι στο pc αλλα τιποτα..
πολλα ειναι μεσα σαυτο το χωρο αναμεσα απο τα αυτια μου αλλα ολα ειναι ενα μπερδεμα..
και πουθενα δεν υπαρχει και μια ακρη μπας και ξεκινησω το ξεμπερδεμα..

σιγα να βρω την ακρη..

και ΑΝ την βρω,σιγα να ξεκινησω το ξεμπερδεμα..

δεν τα παω καλα μ'αυτα..
ισως να προτιμω το μπερδεμα εκει πανω..
ξερεις, οπως στο γραφειο μου..
the completely organized mess that's there ..
παντα βρισκω αυτο που θελω,και ας φαινεται impossible..
organization seems more of a challenge than anything else..

βλεπεις?
ολο mumbo jumbo ειμαι..
μπλα μπλα δηλαδη..
εχουνε παρει τα μυαλα μου αερα..
οχι σαν snob or anything..
αλλα πραγματικα αερα..σαν leak somewhere up there..
δεν με πολυ ενοχλει though..
τους αλλους γυρω μου ισως..
αλλα who cares?

παω παλι βολτουλα..
ολο εξω ειμαι αλλα και πουθενα συγκεκριμενα..
here and there and everywhere..
και μη ξεχνατε the doctor's advice..
παντα να μου λετε 'ναι,ναι..ο,τι πεις tzotza..'

did anyone see my white straitjacket by the way???? το εβγαλα για λιγο να γραψω αυτο το post... :)

ντου-ντουκ ντου-ντουκ

κρατουσα την μικρη μου αγκαλια προχθες..
και επαιζα με τα μαλλακια της..
καθεται ορθια ξαφνικα και με ρωταει με ματια χαρουμενα που ανακαλυψε κατι..

'ξερεις μαμα..ακουω την καρδουλα σου..κανει ντου-ντουκ..ντου-ντουκ..'

'ναι νεφελη μου..ετσι κανει..και η δικια σου ετσι κανει..'

παλι με κοιταει και μου λεει κατηγορηματικα..'δεν κανει..δεν την ακουω..'

'κανει ομως' της απανταντω..'και θα μαθεις και εσυ σιγα σιγα να την ακους..ετσι γινεται'

και με ξανα κοιταει..ερχεται η επομενη ερωτηση λεω στον εαυτο μου..

'εσυ μαμα την ακους την δικια σου?ακους την καρδουλα σου?'

'φυσικα,' της απανταω..

και στο καπακι με ξαναρωταει..

'και τι σου λεει?'

καλη ερωτηση..

τι μου λεει αραγε που το παιζω και μεγαλη και σοφη...

'πως σε αγαπω!!' της λεω και την αγκαλιαζω..εκει τελειωσε η απορια της.. δεν ειχε λογο να ψαξει για κατι αλλο..της εφτανε αυτο..

η δικια μου ακομη να την απαντησω..

Για την Αμαλια..

Η φωνη της Αμαλιας φωναξε και ακουστηκε για ολους εμας που δεν ειχαμε την φωνη και το θαρος να μιλησουμε οταν επρεπε..επιασε τοπο...

Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

• ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

• ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

• ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

• ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

• ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

γυρω γυρω ολοι..

λοιπον...

ισως να ειναι βλακεια αυτο που θα πω αλλα με προβληματιζει κατι που ακουσα παλι..

μου το ειπανε δηλαδη σαν ενδειξει 'παρηγοριας' για το τερματισμο της μακροχρονιας σχεσης μου, αλλα βρε παιδια, ακρη δεν βγαζω!!!

μου λενε..

'μη στεναχωριεσαι tzotza μουι..δεν ειναι τιποτα..απλα η σχεση σας εκανε το κυκλο της.'

και σας ρωταω(ειμαι και λιγο αργοστροφη ΣΥΝ εχω και το αμερικανακι μεσα μου οπως και να το κανουμε!!) ο κυκλος δεν εχει ουτε αρχη ουτε τελος οταν τελικα σχηματιστει..ετσι δεν ειναι?

ε?

και ξανα ρωταω..

που ειναι τωρα η αρχη και το τελος αυτης της σχεσης??την βλεπει κανεις γιατι εγω δεν την βλεπω!!! μου φαινεται πως απλα γυριζει γυρω-γυρω..χωρις κανενα τελος..

κανω λαθος η απλα...

ετσι θελω να την δω εγω γιατι δεν θελω να το δω αλλιως???

Here Comes the Sun...

Today i woke up and sat a bit in front of the pc. I wanted to write something funny,happy,cheerful..i wanted this week to start off differently since it ended on such a sad tone.

There is a good side when bad things do happen you know..it helps you look at the good things with a larger thirst..a greater need..a bigger appetite. This is how I felt this morning. Even though i finished talking with a friend of mine at around 4 in the morning,i woke up at eight quite refreshed and not at all tired. It always helps when the last person you speak to at night gives you a positive feeling,dont you think?

After sitting out on the balcony for around an hour,staring at the rain falling and looking at the Parthenon that was hidden behind a veil of mist this morning,i decided that things are more than just ok. Even though they're not really, so many things to still figure out, i'm no better than i was a few months ago in the mixed up peice of thing that's in my head (and i'm not kidding myself anymore on this!),but even though all of this may sound a bit negative, the feeling i had was far from it. No negativity anywhere. I'll say it in a simple way. Everything is alright.

I like the rain. I like it when the sky is dark and gloomy and it's daytime. I like walking in the puddles when i'm coming home and i like getting my hair all wet..it's a refreshing feeling and somehow i feel at peace with it. But you know why i like the rain so much as well? It's quite simple actually..after the rain has done its thing and packed up its bags to leave, it's the sun's turn to come back up in the sky and liven everything back up. I expect it and welcome it with a warm smile. That's just the way it is.Just like this life of ours...the roundabout trip of ours called life.

It Does Matter...

In answer to a question if it really matters if i write something or not about Amalia ,i answer..
No..
it doesnt make any essential difference if i do write something about her or not..
it wont change things..
time wont go back..
if there is no such thing in this life as an 'after life' than she wont possible learn about how any of us feel..
but i cant say that..
and most importantly..
what i write matters to one person very much..
and that person is me.

In this life where people make their appearances..
some manage to stay for a long time..
others seem that they are just unjustly passerbys..
few are those who do make the difference..
those that have that special kind of 'shine' around them..
which blinds you though youre hundreds of meters away..
those that manage to 'touch' you without ever having sat next to you..
just for these few reasons it does matter that i write something about Amalia..
something so little compared to how much ive gained from her..


Ive always believed that if we manange to make a difference in atleast one person's life during our own lifetime,
than truley we have made the difference..
Looking at Amalia's blog and all the people she has 'touched' and 'shined on'..
words are not needed..

Til we meet again Amalia....
May you rest in peace...

Can World's Strongest Dad

Rick and Dick Hoyt

Team Hoyt - Father of the century

Rick and Dick Hoyt...

Στην Γιορτη της Μητερας, ειχα γραψει ενα post για μια μητερα που ειχα την τυχη να γνωρισω. Για να ειμαι ειλικρινης, δεν την γνωρισα ποτε αρκετα για να πιω εναν καφε μαζι της..ουτε το ονομα της δεν εμαθα ποτε. Αυτο που γνωρισα μεσα απο τις μικρες στιγμες που την εβλεπα σχεδον καθε μερα για πολλα χρονια ειναι η πραγματικη σημασια της λεξης 'μητερας' και γιαυτο το μοιρασα μαζι σας.

Χθες πηρα ενα comment απο εναν αλλον blogger..τον Michael. Βασικα μου εστειλε δυο διευθυνσεις απο το UTube που ειναι οσο σχετικα θα μπορουσε να ειναι πανω σε αυτο που εγραψα. Μας δειχνει ενας πραγματικα καταπληκτικος πατερας και ο μοναδικος του γιος. Αφου δειτε τα δυο αυτα video, θα μπορουσε να πει κανεις πως υπαρχει διαφορα μεταξυ μιας μητερας και ενος πατερα? Η αληθεια ειναι πως πραγματικα δεν θα επρεπε..

Ακουστε προσεκτικα τα λογια του Rick...και μετα του Dick..και μετα πειτε μου ποιος ειναι πραγματικα ο πιο τυχερος? Το παιδι που εχει εναν υπεροχο και selfless πατερα.. ή ο πατερας που εχει εναν καταπλητικο γιο που του εμαθε την πραγματικη εννοια της λεξης αγαπης και αφοσιωσης?

κερδιζουνε οι....

μετα απο πολυ σκεψη( ε..οχι και τοση αλλα λεμε τωρα!!) και ωριμοτητα (καλα.. ΑΥΤΟ και αν ειναι BS!!!), αποφασισα και εγω μετα την προσκληση του void και siddhartha, να φανερωσω στο blogworld τους τρεις fantasy celebrities μου. (drum roll please...)..and the winners are....


αυτον που θα ηθελα να ειχα την πρωτη μου 'επαφη'..πνευματικη και σωματικη..θα ηταν φυσικα my life long passion..απο την εφηβεια μου φυσικα τον ερωτευτηκα και οσο και να περασανε τα χρονια, με εκεινων πρωτο ενιωσα ενα 'τσιμπημα' στην καρδια μου..οχι πρωτα απο την εμφανιση του, αλλα απο τους στιχους του και την εσωτερικη του θλιψη... naturally Morrissey....

θα συμφωνησω με την blog φιλη μου aniaris πως θα ηθελα να ζησω μια ζωη κοντα και να κανω παιδια με εναν πραγματικα εξυπνο ανδρα σαν το John Malkovich..introductions not needed...

για την θεση του 'secret lover-a jump but what a jump baby!!' θα διαλεγα καποιον που φυσικα δεν θα ειχε και πολλα αλλα intellectual talents οr sides (αλλα χαρισματα θα ειχε though!!).. για αυτην την θεση δεν τα χρειαζεται anyways..who better than Robbie Williams...

μου ζητησε και ο void να βαλω και αλλα 'spicey' details αλλα λεω να κρατησω ενα επιπεδο.. φτανει που διαλεξα τον robbie!!! (αλλα ισχυει void αυτο που σου ειπα στο post σου!!!)

next victims are industrial daisies,love&poison and topatsiouri...i cant wait!!!!

Καθρεφτη..καθρεφτακι μου..

με κοιταω στον καθρεφτη..
και τι βλεπω νομιζεις?
δεν βλεπω τα καστανα μου ματια..
τα χειλια μου..
τα μακρια μαλλια μου..
τα φρυδια μου..
τα μικρα σημαδια που εχει αρχισει να αφηνει ο χρονος πανω μου..

δεν βλεπω πραγματικα κανενα απο αυτα...
τιποτα απολυτος..

βλεπω ακομη το νεο κοριτσι που ηθελε και τα εσπαγε ολα..
που αντιμετωπιζε τα παντα με γελια και χαμογελα..
αλλα κρυφα εκλαιγε..
μονη της..
μεσα της..

ειναι κακο που ακομη μετα απο τοσα χρονια..
ακομη μετα απο τοσες καταστασεις και δυσκολιες που εχουνε παρασει πανω μου..
και ακομη τοσες που περνω και σηγουρα αλλες τοσες που θα ερθουνε και στο μελλον..
που ακομη οταν με βλεπω..
οταν με βλεπω στον καθρεφτη..
την ιδια εικονα βλεπω?
το κοριτσι που απλα ηθελε να ακουει δυνατα την μουσικη..
και να περναει την ζωη της με την σκεψη πως δεν πρεπει να τα παιρνουμε και ολα τοσο σοβαρα..
που δεν τρεχει και τιποτα αν δεν στρωσει το κρεβατι της το πρωι..
και που δεν πρεπει να αφησει τα 'must' και 'must nots' τον αλλον να την οδηγουν..
πειραζει που αυτο το κοριτσι ειμαι ακομη εγω?

για πολυ καιρο ετσι πιστευα ομως..
πως πειραζε..
και δεν εβλεπα την γνωστη μου φατσα πια..
και νομιζα πως ο καθρεφτης μου ειχε λερωθει..
γιαυτο δεν με εβλεπα καλα..
επιτελος το καταλαβα ομως..
αυτη που εβλεπα τοσα χρονια και που βλεπω πια παλι στο καθρεφτακι μου...
ειναι αυτη που κανω την καλυτερη παρεα μαζι..
ξαφνικα ξαναγυρισε..
ευτηχως ελειψε για λιγο..
και με χαμογελω οταν με κοιταω τωρα..
welcome back baby!!!

Don't Forget Them Please...

Driving past my old job the day before,i was once again reminded of a common scene that i had often seen there.

Many times,as i was hurrying not to be late for my lessons at the school i worked in, i would notice a woman in her early sixties,holding over her shoulder a young man. The first time i saw her,i didn't get a very good look at her or of him. They were just getting into a taxi and i was just left with the scene and a few open questions in my mind.

A few days after, again i was in a hurry for the same reasons (some things never do change) and i again noticed the woman waiting at the side of the street,holding a young man over her shoulder. This time curiosity got the better of me and i stayed at the entrance of the building and observed the woman.

The woman was indeed in her early sixties. She was quite short,with hair that had gone grey that was pulled back into a tight knot at the back of her neck. She was dressed in black from head to toes. She was patiently looking up the street and waiting for the taxi to once again come (this i saw later on) Her face had deep cracks in it but her eyes were attentive but impatient. She was mumbling something. The boy she was carrying was around twenty years old and was moving his arms around but no voice could be heard. Besides the constant jerking movement from his arms and from his head,he was quiet and patiently laid there,across this woman's shoulder. Soon enough, the taxi came,the driver got out,opened the door and the woman placed the young man in, got in herself and they all drove away.

I remember standing there,by the entrance of the building,thinking and wondering about what i had seen.

A few days later,the scene was again repeated.

The next time it happened though i stopped right next to the woman and asked her if i could help her and take her somewhere. She looked at me and politely smiled and told me there was no need since she was waiting for a taxi to come pick her up. The young man was still over her shoulders and mumbling something very softly to himself that was not at all clear and the woman held on to him strongly and firmly. I offered again and she once again refused with the same politeness and soon enough the taxi came again and the scene i had seen the other days before was once again repeated.

As i was referring to this with a colleague of mine i found out the details that were missing from the story. The woman that i had seen was in fact holding her son over her shoulders. Her son suffered from cerebral palsy (εγκεφαλικη δυσλειτουργια)and had very little control over his arms and was confined to a wheelchair, as well as being mentally retarded to a very large extent. In other words, he was completely dependant on his mother for his basic survivor.

In order to help him keep his limbs in some kind of shape,his mother took him every other day to have some kind of physiotherapy to keep whatever limited movement he did have. Since the wheelchair that the young man had was not portable,the mother was obliged to carry him every time they had to take a cab to go for therapy and then carry him back home when they returned and since money was an issue,the woman couldn't afford to have the taxi come to her house and pick her and her son up, so she would carry him to where they had decided to meet.

Today is mothers day. All of us will either buy our mothers some flowers or wish her a happy mothers day with a kiss. I don't like these kinds of holidays. They are made to take advantage of all of us and our sentiment for profitable reasons but if i don't wish my mother tomorrow, even though she knows my stand,shell get upset and not talk to me for a week. So to avoid all of this i do what every child would, but i always remember the woman who i just described to you and all the others just like her.

Shell never hear the words 'Χρονια πολλα μαμα" because her son can barely even keep his head up by himself but she deserves to hear it so much more than my mom does.It may sound hard but this is the truth. I show my mom in different ways i care for her and she knows that.This mother though doesn't have the same opportunity.Shouldn't she though?

Since I've become a mom..since i had the privilege of becoming a mother fifteen plus years ago, i see things so much more differently. i really could care less if my children don't say happy mothers day to me tomorrow. i really don't. i don't wait for a special day to come to wait for them to tell me how much they love me. I get it from them on a daily basis. Besides, the way i see it,I'm the one who should be grateful that i have these three individuals in my life, that have taught me and will still teach me so much, that they have given me so much love and i have felt myself so full of love that nothing else in the world could ever compensate for..mothers day should remind us mothers of the precious gift we have..not the other way around.

For all the mothers who go through a daily battle to keep their children's self respect intact.. for all the mothers that have a daily fight to win because of all the difficulties that life has unfairly given to them.. to all the mothers who are mothers in all the sense of the word but who few of us have the chance of meeting,much less acknowledging.. happy mothers day. These mothers have showed all of us what it is to be a real mother and being a real mother means to be selfless. to be completely selfless.

So if you happen to know any mother who is in any kind of similar situation,or even if you see her in the street,take a few minutes out and say happy mothers day to her. You can not imagine what pleasure you will give her. trust me. i know from personal experience.

αδυναμιες ειναι αυτες...

Ανθρωπος ειμαι και εγω..
τις αδυναμιες μου τις εχω..

η σοκολατα ειναι μια απο αυτες..
καλη παρηγορια δεν λεω..
εκεινη την στιγμη που την τρωω ειναι λες και μου φευγουνε ολες οι εννοιες..
λιωνει μεσα στο στομα μου και με γεμιζει οπως νομιζω (οπως θελω να νομιζω if i'm honest with myself)εκεινη την στιγμη..
ετσι πιστευω τοτε δηλαδη..
μια χαρα..
μολις τελειωσει ομως,
και η γλύκα της ειναι ακομη εντονη στην σκεψη και στον ουρανισκο μου..
αρχιζουνε οι τυψεις..
και σκεφτομαι πως πάει παλι η διαιτα
και τι ωραια που θα ειναι το καινουργιο μου σπιρακι που θα βγει σε μια μερα..
και θα σιωπηλα ρουφιανευει την βλακεια μου..
oh well..
imperfections and weaknesses are for people anyways..

και προχωραω στην αλλη μου μεγαλη αδυναμια..

σαυτους τους 10-15 αντε 20 ανθρωπους γυρω μου που τους αγαπω τοσο πολυ..
που ο,τι και να μου ζητησουνε,θα γινω κομματια να το κανω..
ισως να ειναι βλακεια που το ξερουνε αυτο..
και ισως καποιες φορες να το εκμεταλευονται..
αλλα δεν με πειραζει..
τις πιο πολλες φορες δηλαδη.. :)

αυτοι οι 'elite' αποτελουνται απο τα παιδακια μου,
τα αδελφια μου(και τα δυο αυτα groups ειναι πολλοι βρε!!),
ο πρωην(almost)husband μου(αν αυτο ειναι καλο η μαλακια ακομη δεν το εχω ξεκαθαρισει μεσα μου αλλα μεχρι να γινει αυτο..και ΑΝ γινει ποτε, θα παραμενει μια μεγαααλη αδυναμια μου..please feel free to moutzosin me..i like constructive critisim!)
και μετα οι φιλοι μου..
μερικοι ειναι καρδιακοι και κολλητοι μου που δεν τους αλλαζω με τιποτα στον κοσμο ολον,
και ειμαι more than lucky to have in my life,
ενας ομως εχει γινει τελευταιος καπως παραπανω απο πλατωνικος φιλος αλλα και παλι φιλος-φιλος(ναι ναι!!και τετοιο εχει ο μπαξες!!ακομη δεν χωρισα καλα καλα αλλά το αποκτισα και αυτο στο 'collection' μου..τρομαρα μου)..
για ολους γινομαι ενα χαλί(οχι χάλι) να με πατησουνε ενα πραγμα..(tell me that you are all quite impressed with my greek today,e??)
και ρωταω τις προαλλες τον φιλο μου και 'καποιες φορες που εχει τυχει κατι παραπανω απο μονο φιλο μου'(καταλαβαινετε εσεις..)
"θα ξανα βρεθουμε?"και περιμενω την απαντηση..ηξερα την απαντηση απο πριν αλλα επρεπε να ξεκαθαριστουνε τα πραγματα μεταξι μας..για τυπικους λογους..
και εκεινος απανταει πολυ 'λυρικα'..
"μπααα..δεν το κοβω"
και η yours truly μενει καγκελο..
οχι πως περιμενα αλλη εξελιξη στα πραγματα (ισως να ηθελα αλλα δεν γινοτανε..δεν γινοτανε να ημαστε και τα δυο..ετσι λεει αυτος..εμενα δεν με πολυ ρωτησα να ειμαι ειλικρινης)
αλλα με τετοια λογια..και τοσο καπως..ξερω εγω..εχω και το damned romantic side of me..
μου αφησε μια πολυ πικρη γευση στο στομα..
τοσο πολυ που ουτε την μιση μερεντα που εχω κατεβασει με το κουταλι της σουπας δεν εχει καταφερει να διωξει (με βλεπω να μεταφορφωνομαι σε gigantic zit αυριο το πρωι!!)
αλλα ειπαμε..
αδυναμιες ειναι αυτες..
το ξερει πως αυριο και παλι θα ειμαι η ιδια απεναντι του..
και εκεινος με μενα..και γιατι να μην ειναι αλλωστε?
εγω μια χαρα του εκατσ..oups!!!..i mean φερθηκα!!(να μη βγαλω μια γυναικεια κατινια?τοσο επιπεδο να κρατησω πια?μονο αυτη την μικρουλικη κακιουλα και μετα θα ειμαι και παλι η γλυκια tzotza,ok?και μην λετε πως δεν τα ηθελε και μενα ο κωλος μου..το ηθελε και πολυ μαλιστα για να ειμαι και completely honest)

αχ αυτες οι αδυναμιες..
cant live with them..
cant live without them either!!!

δεν πειραζει ομως..
και απο δευτερα παλι διαιτα!!!!


ps this post was written for purely entertaining purposes..γιαυτο και το εγραψα και στα ελληνικα παιδια!! το παν στην ζωη ειναι να βλεπεις τον εαυτο σου και τις καταστασεις και απο την κομικη τους πλευρα (οταν σε παιρνει φυσικα..και να μη σε παιρνει,ε, θα το παλεψω anyways!!!!) φιλια!!!

a Red, a Pink and a White Heart-Shaped Balloon...

Today i spent most of the morning outside on my balcony, gazing at all the passersby. I live right behind the Athens Metro stop in Peristeri and most days the constant hum of people and traffic is anything but a comfort. Today though was unlike all the other days. Today people were carrying balloons..red, pink and white ones shaped like hearts. It was more than interesting to see. Young people,elderly people,businessmen,fashionable women,young children,teenagers and the like were all proudly carrying at least one helium filled balloon. Today(yesterday by the time i finish this) was the telethon to collect money for the construction of a hospital for children who are unfortunate enough to suffer from cancer. In Peristeri in an effort to raise money,balloons were sold for two euros a piece and i can happily say that it was a huge success.

Don't get me wrong.I dislike telethons. I find the fact that those who are 'fortunate' enough to have economic wealth and stability enjoy getting the public attention that they so much desire and go on television once a year,casually and vainly stating that they 'donate' great sums money,with a huge smug look on their face, completely nerve breaking! I also am greatly disturbed by the fact that many of us have to see other people's despair and difficult situations to get some sense into us and give a handful of coins to help. It is truly very pitiful. Not to forget the fact that the state has the obligation to provide basic facilities to all its tax paying citizens. This is another big issue that needs to be asked.

In America,every Labor Day (an official holiday) the well known comedian Jerry Lewis holds a telethon which lasts for more than twenty four hours of direct broadcasting to raise money for children with muscular dystrophy. I have sad memories of this telethon. Endless film about ill children who eventually after they do become completely handicapped in wheelchairs, loose their battle to survive was shown...even in the hardest of people,the scenes would break you..all of this in the medias cold game to raise sentiment and 'gain a buck more.' There is a line though that must not be passed but who in their right mind dares to draw it out? Another big question left unanswered...

This year though, the balloon idea was different. There is something about a balloon that makes all of us,young or not,feel quite good inside. Today was the perfect excuse for all the 'older and more serious' of people to buy and carry their balloons in public,without thinking of ridiculous 'what if' clauses.

After finishing with my lessons tonite, at round ten o'clock,i headed to the St.Antonh square with my two daughters. It was truly a beautiful sight. There were hundreds of people everywhere,holding these pink,red and white heart shaped balloons. I bought ten balloons for my children. As we were patiently waiting in line to have them blown up, a young college student gave me the twenty five balloons he had just bought and my daughters were extremely happy that they were holding such big bunches.(actually my youngest was kind of afraid of getting lifted up from the balloons so i held half of them for her..it's such a delight when they are still so innocent you know).

Having all three of us balloons tied around our wrists,we headed towards the stage they had set up and danced to the music that was being played. I wish i could express how beautiful everything was. I wanted to share that image with a close friend of mine and i smsed him..nothing though could compare to the feeling and to the image of the sea of balloons all around.(καιρο εχω να νιωσω τετοια αισθηση χαρας και αισιοδοξιας απο αλλον περα απο τα παιδια μου και μετρημενες περιπτωσεις.)

Maybe I'm a bit overacting..maybe I'm a bit too emotional because things are going on in my life that are influencing me like that..i don't know..all i know is that when the time to let go of all our balloons came, and everybody was looking into the dark sky in wonder and fascination as we all let go of all our balloons, i looked over at my two daughters first and saw a happy smile on their young faces and their eyes had a special twinkle in them. I also looked at the other people around me and they too, had the same look. Usually when a balloon is 'lost' in the sky, children feel disappointed. It's been more than a few times that I've had to buy second balloons after having lost the first ones. This time was different though. These balloons were symbols of hope. And our hope had to soar into the limitless sky..to have them take off for all the children everywhere and especially these special children..

As I'm writing this,i have such a warm feeling of satisfaction..not because something has been essentially established..we still have a far and long way to go for that to happen but because i feel this feeling of hope in people..in the people i saw tonight..even if it was for a moment..even if it took a red,a pink and a white heart shaped balloon to do it..it was there..and it was truly quite a moment...

Now I Lay Me Down To Sleep...

You're the one that waits for me every evening when i go to sleep..
your touch against my cheek always feels like a soft caress..a warm welcome..
i put my arms around you and hold you tight..
just to feel that i am holding something near..
and you're always there..
day in and day out..
no other companion would ever be so loyal..

you know all my secrets..
my every thought..
my every worry..
all my doubts and insecurities because as i do lay my head on you every evening and feel the comfort of your familiar touch..
all my thoughts come into mind..
and you feel them coming through me..

as my body relaxes from the tension of the day
all the feelings I've avoided have nowhere to hide now,
and i become an open book in front of myself..
and in front of you..

you feel my tears fall on you
and the pain that many times i do feel..
and yes,those few selective times when i do ask from whoever it is that's up there or around us,
from this 'whoever' who seems to be able to pull the strings sometimes,
so unjustly and cruelly,
you hear me asking for my something,
my wish,
my last hope for something which many people would call it prayer..
i call it wishful thinking..
and sometimes even hope...

who would expect that something as lifeless as a pillow would have so much significance..
but I've been thinking about this the last few nights..
where it seems that the only comfort i can get from anything is only from my pillow.
kind of sad you think?
kind of pitiful or maybe even desperate?
maybe it is..
but who cares..
after all great falls, great things are made again..
so ill just stick to my pillow and make the best of it..
and you know what?
besides holding this messed up head of mine at night so i don't get a painful kink in my neck,
there's also also another advantage..
it doesn't talk back!!

'Tι Ομο'φο Φεγγά'ι!!!'

It was a typical weekday.

I woke up in the morning with the rude sound of both my alarm clocks..I've started setting two of them the last two weeks or so..waking up has gotten as difficult as falling asleep has..i wonder what the next step will be...

After all the domestic chores were finished(phase one),the children returned from school and the next phase of the day started..reading,writing,refereeing the arguments between the two younger ladies of the house, negotiations with the older one of the three whether he could go for a quick round at the Internet cafe with his friends even though it was a school day...

Phase three then started which is made up of everything that exists outside the house..the swimming team,guitar lessons,polo practice,my private lessons,the supermarket and whatever else had found its own way on my list of things to do during the course of the day.

During all of these three stages, my mind follows its own course..what has to be paid when and how much..deadlines..what the hell i am going to cook the next day..i really do need to call my hairdresser to fix my hair again..the question of why i miss him so much if i 'think' I'm not in love with him anymore (read my other posts..i refer to him a lot)..is that a wrinkle around my eyes?..don't forget the dentist appointment..change the sheets..god girl!!go get your legs waxed..did i remember to turn off the iron before i left home?..and on and on and on...

When i finally got home that evening at around ten o'clock,I'm not exaggerating when i say that i was feeling a little bit more than just sorry for myself as i carried my bag,two huge swimming bags,two bags from the supermarket,my car and house keys and at the same time trying hold my youngest daughter's hand who has become quite a bit of a rebel lately and thinks she can 'dash' across the street while 'safely' avoiding the cars..

As we finally touched ground on the wide pavement in front of our house,my daughter looked up in the sky and said to me.."κοιτα μαμα τι ομοφο ειναι το φεγγάι!" (ειναι καπως ψευδη και δεν λεει το 'ρ' πολλες φορες..ειναι μικρη ακομη..4 χρονων..θα διορθωθει..ελπιζω..).

I looked at her at moment. How many other times had i told her the same thing i wondered..enough for her to do it on her own though..i felt like all χαζομαμαδες do...proud..

i hadn't noticed the moon..i hadn't noticed a lot of things that day actually..i was too caught up with everything else,in things which i 'thought' were the most important on my 'list of things not to forget'..how wrong i was...

I dropped all the things i was carrying at that point on the pavement and looked up at the moon. It wasn't a full moon..it looked like a cookie with a bite missing but at that point i thought it was one of the most beautiful moons i had ever seen..

you see ,it doesn't matter what you see really..its just a matter of perception..they do say that beauty is in the eye of the beholder..what a beautiful moon it was...

"Tο Χρυσό Κουφέτο" στο MSN...

Ναι. Στα 38 μου,το εζησα και αυτο!!!

A while ago a messenger contact of mine asked me to accept his cousin as a new contact as well on my messenger. "Γιατι;" i asked. He answered that his cousin was around my age (τι εχει το age μου by the way???) and thought it would be a good idea to 'meet' internetically.

i was not at all keen on the whole idea.."Δεν ειμαι σε τετοια φαση βρε" του ελεγα αλλα αυτος επεμενε μεχρι που με εσκασε πραγματικα and i gave in with a heavy heart. By the way, my contact told me that his cousin was a really interesting person and we would have a lot of things to chat about.how does the Greek saying go?'οπου ακους για πολλα κερασια,κρατα μικρο καλαθι'?καπως ετσι νομιζω..I'm not that sure but it fits the situation.i was carrying a small basket from the beginning..

The next day i saw a new add request on my messenger. The nickname hit me.

******kos...(the name will be withheld for personal reasons..for fear he might come back that is!! )

After that first shock, i (reluctantly) accepted his add. Shock two came in a while. " κοριτσαρα μου τι κανεις?" he asked at once.

Pause from my side of the screen..i was still looking at the picture of the thirty something year old man,with the 'φραχτη like' κομμωση (you know the one where the hair stands straight up in the air all around the head as if it's a fence of some kind..probably trying to protect the unknown creatures inhabiting the scalp from leaving..i know i know..I'm being bitchy..humour me please!!). Apart from his looks,there was a picture of Stelios Kazantzidhs in the background..mistake..not a picture..a wall to wall poster of him. Don't get me wrong..i have no problem with Stellara (may he rest in peace)but the combination of the poster,the hair,the thick gold chain around his neck and the Joe Weider φανελακι with *****kos's huge muscles bulging out kind of took me by surprise. this was not my type of man at all! i was also wondering how my msn-contact thought i would have so many common points with this *****akos since so far,things didn't look too bright from where i was sitting but i decided to be open minded and continue the conversation.

I answered of course after being directed as 'κοριτσαρα μου,μαναρι μου, μωρο μου ατελειωτο μου' και ολα αυτα (χωρις να με εχει δει φυσικα..μαλλον αυτα 'φαινονται' απο τον τροπο που γραφω,ε???) 'Yπομονη' μου ειπα και συνεχιζα though i was already trying to figure out my strategy to get rid of him without seeming toο hard. I asked him a typical question that we all ask someone we don't know at all..'Τι μουσικη ακους ******ακο?'(επεμενε να τον φωναζω ετσι..βιτσιο μαλλον..) and of course he answered me 'λαικα,σκυλαδικα και r&b......' i stopped typing and just sat there in front of the screen..wondering..I can understand the first two but please tell me where does the r&b fit in???? περι ορεξεος(or is it ορεξεως?damn greek spelling!!!) κολοκυθοπιτα και μετα απο λιγο με ρωτησε φυσικα και μενα την ιδια ερωτηση.

Ι decided to put my plan into progress and try to get rid of ******ακουλινι (ετσι μου ειπε να τον φωναζω πια μιας και ενοιωθε TOΣΟ ανετα μαζι μου μετα απο τρεις προτασεις που ανταλλαξαμε..ωρες ωρες αναρωτιεμαι για εσας τους ανδρες αλλα anyways...)I answered him that i of course only listened to death and black metal(which is a lie)and nothing Greek. 'Μαλιστα' απαντησε..καλο σημαδι αυτο σκεφτηκα..το μαλιστα παντα δειχνει πως καποιος δεν συμφωνει η δεν του αρεσει κατι αλλα επειδη ειναι ευγενικος,δεν στο λεει καταμουτρα.

Next question. I asked him where he prefers to go for fun. the answer was expectable. "Σε σκυλαδικα φυσικα και στα μπουζουκια κοπελαρα μου διμετρη.εσυ?¨(i'm actually 173 but i must 'seem' taller through my writing or something..δεν με χαλαει..δεν με χαλαει..) Τι να εκανα τωρα?παρα ητανε ευκολα τα πραγματα! i answered that i only go to some underground bars in Εξαρχια και στο Αν Club..naturally!!!(εκει παω που και που αρα δεν ητανε και πολυ μαγαλο το ψεμα,ετσι δεν ειναι?)

His answer? 'μαλιστα...'

Victory was close..i could feel it..but because i am more times than not a good person,i started feeling a bit mean and thought I'd give him a chance..maybe he wasn't as bad as i thought he was(i doubted it but anyways!) so i asked him another question..an easy one..'Τι σ'αρεσει να κανεις στον ελευθερο σου χρονο *****ακo?(ακομη το κανονικο του ονομα δεν μου το ειχε πει!!) και περιμενω την απαντηση του καθως τoν εβλεπα να την γραφει και σκεφτομoυνα ποσο αδικη και κακοπιστη που ημουνα μαζι του..the answer came then..

'οταν δεν γυμναζω το κορμι μου κοριτσαρα μου,κανω σεξ..ατελειωτο σεξ...εσυ?'

'αααα...εγω???? μπαααα...προτιμω να κοιμαμαι' του απαντησα και ειπα ενα γρηγορα 'χαρηκα αλλα πρεπει να παω να κανω μπανιο τωρα' και 'καλο βραδυ' and hurried off the messenger and deleted him at once. that was that.

το προξενιο μεσω msn was short lived luckily..this must be the new kind of blind dates we used to have when i was young..i suppose these kinds have their advantage though..they're faster and easier to get out of..i think..i'm not sure yet..the only thing i can say for now is..

next please... ;-))))

Just Call Me 'Clutter-Headed'...

I haven't been too well lately.
Mind wise i mean.
Different thoughts clutter my head. It seems as if things are thrown around in there..a thought here..another one there..just like when you go into your room and throw your clothing here and there because you just don't feel like putting them in the right place.
Most of the times i have scattered thoughts..must go hand in hand with my scattered brain i suppose. These thoughts are most of the time a comfort but sometimes they only just stay there,waiting for i have no idea what,but they just sit and let you think about them. sometimes excessive thinking truley does damage if not only to the brain,then to my well being generally speaking.
When things just get too messy up there in the top part of my head,i resort to drastic measures.
I try to organize everything else outside my head.
How?
Last night,after finally finishing work and the extra stuff i do regulary,i managed to get home at around 12:30 in the evening. Instead of doing the most possible thing after being up from seven the previous day would be, i left the warmness of my home and went to my car to clean it. Just the interior but that alone took me around forty minutes. A huge bag of garbage and another one full of things that had 'wandered' accidentally into the car later,i went back home.
That wasn't enough though.
I still had no sleep so i started doing the next best thing..started cleaning out other things..my desk,the CD/DVD drawers (which are always in a mess!!), my kitchen cupboards and the like, my bag (that would be an interesting post..'things that women have in their bags..if they dare to look that is!!')
The time had passed quite quickly and since everybody was still asleep,i couldn't do much more.
So i sat in my perfectly organized living room..
with the perfectly organized drawers and shelves..
I sat perfectly still...
and i thought to myself..
maybe since i got a bit of all this energy out of me it would help me sort out the mess inside my head..
to say it in Greek better..καλα κρασσα!!!
I couldn't handle anymore thinking..i'll leave that to the more brighter and more gifted intellectuals..that's their job anyways..
not mine..
so ill wait til everyone has woken up and do what every mature,sensible person does when they have things to think about and some decisions to make..
I'll fix the closets...

"Press the Replay Button Please..."

One of my favourite buttons on a CD or DVD player, besides the play button,is the replay/rewind one. I love pressing it to rehear a specific part of a song that i like the most or to hear again a part of the lyrics that i didn't pick up on the first,second or third time around..or to re see a special detail that i hadn't paid enough attention to during a film or re watch an image or scene that was worth seeing again because it made me feel something that i wanted to re experience.

I sometimes wish i could take this replay button with me here in real life and use it to replay scenes or pictures in my life. I'd press it to see memories that fill my heart up with warmth and some others that i should probably see again so as to keep somethings alive just as a memory,even if they are hurtful ones.

Trying to make a list of a few such examples,i came up a few clear images in my mind. The clearest of all images is the birth of all my children and especially the very first time i heard their heartbeats in early pregnancy. I'd press the replay button an endless amount of times there just so that I'd be sure to have the pictures and sounds vividly carved in my mind.

Another memory would be the first time that my family and i came to Greece on holidays after living in the States for around eleven years. I still remember the airport full of all these people who i had never met, yet i had grown up with them from a distance and the feeling of their importance was something that my parents had greatly stressed on us while i was growing up. This was one of the most moving moments in my life but more so for my parents. I don't think I've ever seen them as happy as they had been at that time.

My mother's expression when i announced to her that i was pregnant and getting married at 23 is surely another image that i would very much enjoy watching again and laugh incredibly with it as i had done back then when she almost fainted with the news.I always enjoyed shocking my parents with the way i lived and thought but this one was the best!

Happy moments with my husband which i think about more and more as time passes and I wish i had indeed paid more attention then to those moments than to all the bad ones instead. But that's the way life is i suppose..sometimes it is easier to see the greys and blacks than the bright colours.

I'd replay the times that I've passed with my closest of friends and all the laughs that we have passed together. Though there are moments of tears and anger and bitterness,I'd emphasize only on the happy moments because it's there that we brought out the very best in us..

Life is a long string of images and sounds. I don't think that i would be able to stop at a certain point and say that this is where they all end. I wish i could have the replay/rewind button on me though. Sometimes I'm so afraid that some of these images will be forgotten in the deep black hole that exists in my head. There is no replay button though..and what i see or hear today may indeed be forgotten tomorrow but i try not to let that happen..how you may ask? just by keeping a memory alive as much as i can in me...nothing else.

Χρόνια Μου Πολλά!!Να Με Χαίρομαι!!

Most habits die hard.
Old habits die even harder i dare to say.
Today is my name's day.(yes,ετσι το λεμε στα αγγλικα αν και σε πολλες αλλες θρησκιες δεν υπαρχουνε ονομαστικες γιορτες...from what i know atleast..anyways..lucky bastards!!!)
This year though things are a bit different.
This year i don't have to worry about cleaning and getting the whole house in order because all the snooping relatives will come not only to wish me χρονια πολλα αλλα και να δουνε τι 'καλη' νοικοκυρουλα που ειμαι (which i am only when i want to..μου βγαινει το αντιδραστικο μου και εδω).

Really though, have you ever considered when people use your bathroom that they open all your cupboards to see what's in them? To see if you have anything 'hidden' behind the shower curtain like a load of laundry that you didn't have time to put up to dry or that didn't fit in the washing machine so you could hide it from all the curious eyes around?Or what about all the wardrobes and drawers in all the bedrooms?Under beds?Behind doors?Under the cushions of your couch?I just got a shiver with that one..(μου εχει τυχει γιαυτο και οταν εχεις τρια παιδια μπορεις να βρεις απιστευτα πραγματα χαμενα στους καναπεδες!!!)

Don't laugh.It happens. I've heard other 'polite' members of my and other relatives gossipping about other such incidents. Everything is under inspection, from the type of nuts you serve, to the glasses you serve the drinks in, to what you wear. Νot to forget the yearly question and later discussion about 'γιατι δεν εχεις στολισει το σπιτι με τις γιαγιας σου τα πετσετακια?Κριμα.." (whoever created πετσετάκια and thought of putting them on any and EVERY flat surface in the house was TRULY not well in the head!!!) This is not a celebration.It's more like the Inquisition!!

This year i don't have to worry about if the top shelf on my bookcase doesn't have all the books perfectly aligned or if every single cupboard in the kitchen is well organized.There's always a cupboard somewhere that we just shove things in and it ALWAYS happens to get opened when the room is full of people and the Tupperware just comes crashing to the floor and you try to find an excuse like "ΑΧ!! αυτα τα παιδια μου!!!παντα μου πειραζουνε τα ντουλαπια!!!" and my mother-in-law (ex mother-in-law actually..i wonder,do all of the relatives from your ex husband's side become ex-es now? ex-brother-in-law?ex-this?ex-that?) ALWAYS happened to be there at that exact moment and i knew i had lost a few points in the νοικοκυρα department.

This year I'm not going to celebrate. Besides the fact that it's a weekday (thank god!),this year I'm in a new social category. I have the capital D stamped on me, just like they used to do in the New World when women would commit adultery and had to wear a red capital A on them. I'm d i v o r c e d. (separated actually but same difference)

You know, I think that most married couples are afraid of other couples who have separated. Maybe they think it's contagious. There is no other explaining it. Everyone has just seemed to disappear(except for a limited number of friends).Apart from a few awkward phone calls with very uncomfortable long gaps of even more awkward pauses of silence, people don't know what to say. They just look at you with pity in their eyes and say 'κουραγιο' as if I've gotten some kind of incurable disease. Even though it's ridiculous and shows how more ridiculous people are, it's really quite funny though and i get out of having to get the whole house ready for public inspection because of it!!!

But still,it does seem strange. It has been a habit that I've been used to doing for almost fifteen years and habits are the things that remind you that things have changed. Some habits make you feel good and warm like every morning,when i get up,i turn on the radio without even a second thought. But loosing your sense of pattern sometimes makes you feel a bit down in the dumps. For a moment or two of course because then i remember that i don't have to serve anyone with a ridiculous tray this year and then i feel much better!!!

So χρονια μου πολλα και να με χαιρομαι!!and i try to you know. I'm proud that my head is in the clouds most of the times and my feet don't touch the ground when i walk unless I'm getting ready to fall..then i step on my tip toes but just because sometimes i have to...

"Ακομα..."

κοιταω διπλα μου...
εκει εισαι..

σου μοιραζομαι τα ωραια..
τα ομορφα..
τα χαρουμενα..
οι γεματες απο ελπιδα σκεψεις μου..
τα πιο τρελα μου ονειρα..

κοιταω διπλα μου..
εκει εισαι..

ακομα..

σου λεω τις στεναχωριες μου..
σου λεω τα παραπονα μου..
τις πικρες μου..
τις λυπες μου..
κλαιω πανω σου ωρες ατελειωτες..
μεχρι να γινει μουσκεμα ο ωμος σου...
σε ζαλιζω με τα ατελειωτα μου..
σου σπαω την υπομονη σου..

κοιταω διπλα μου..
εκει εισαι..

ακομα..

σου φωναζω..
σου θυμωνω..
σε θεωρω δεδομενο..
σε ζηλευω..
σε προσβαλω με την ανωρημοτητα μου..
σε φτανω στα ακρα σου..
σε πληγωνω..
και παλι σε πληγωνω..

κοιταω διπλα μου..
εκει εισαι..

ακομα..

σε κανω να με αμφισβητησεις..
σε κανω να με κοιτας με απορια..
σε κανω να μη μισεις..
να μη θελεις να μου μιλησεις..
να μη θελεις ουτε να με δεις..
εστω και για λιγο..

ετσι νομιζω..

αλλα οταν κοιταω διπλα μου..
εκει εισαι..

ακομα..

οπως παντα...

και σευχαριστω...

Άφησέ με Παιδί Μου..Παίζω...

Playing on the PC this morning,my four year old and highly opinionated daughter came up to me and asked what I was doing.

"Παίζω γλυκιά μου," της απάντησα.

She stared at me for a moment and then started to laugh with all her heart.

"Τι γελάς καλέ; Παιδάκι δεν είμαι και εγώ;¨"

Her laughing continued some more and then she became a bit serious and looked at me under all her hair that was in her eyes, put both hands an her hips and spread her legs apart a bit..she looked like my mom at that moment and I felt like I was once again twelve and getting busted for doing something.

"Aαααααα!!!!!Τι λες;;;Δεν είσαι παιδί!!! Είσαι μαμά!!!"

I sat stunned and looked at this small monster that I helped create..

I picked her up and gave her a hug while she started to laugh again in a silly way. She knew she had me then. She felt she had indeed won with her last words.

I was left with the thought though.
Could my four year old be trying to put sense into me?
To be giving me the hint to kind of grow up?

I put her back down and thought about it.

No way...

Though being a mom is something that can't be compared to anything else..
One of the 'good things' on my lists of achievements..
I think I'll keep the kid part in me as well..
Kαι ας μου κάνει την 'εξυπνη' η μικρή μου..
και ας μου κάνει παρατήρηση...
I'll just be the 'youngest' mom alive..
Μου πάει γάντι..

It's more fun being a kid anyways...

"Καλώς Τους..."

THEY're back...

i thought i had put THEM away...

i thought i had folded them all away and put them in my closet...far in the back...where they couldn't get all mixed up and in a mess again..where i wouldn't see them and so i wouldn't have to deal with THEM again...

wrong though...

just like in my closet..nothing remains folded and organized for a long time...i always have a way of turning everything upside down..

so what was neatly tucked away in the back..

is right in front of my face again..

THEM...

i thought that we had made a pack..a secret agreement that that was IT..
that whatever we had decided was settled and that's the way things would be from now on..

THEY didn't keep their part of the decision though...

and now THEY'RE here again keeping me up at nights...

and I'm looking at my cell phone again expectantly...not exactly sure what i want to see...

not exactly sure what exactly it is i want..again..

this makes me so angry though!!!

why do THEY do these things to me?? why do i let them??

but now that THEY'RE back..they'll be here to 'torture' me a bit..

and i'll probably go through many more sleepless nights..

and i'll let myself think different things again...go through all the different situations that I've already gone through so many times before...

and because I'm such a sucker i'll remember less this time..remember less of the bad things that have happened...pain does have a way of leaving my mind..it's sometimes so shitty not to be able to keep any kind of grudge..not to be able to put any kind of wall around yourself..even if it's just a small one..just for appearance sake..

all of this because THEY came back...

but who am i kidding??

I'm the one who brought THEM back..

my mind working in overtime did...

my heart having lost that certain 'beat' that used to be there...

damn seconds thoughts...

damn THEM...

Second thoughts...

who invited YOU to come back anyways???

Σκεψεις Μιας Συγχυσμένης Bi...(Bilingual Εννοούσα...GOTCHA!!!)

Λοιπόν. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και ξεκινώ.

Είπα να γράψω ακριβώς τι σκέφτομαι απόψε...το μόνο πρόβλημα είναι πως όλες οι σκέψεις μου είναι ενα κουβάρι από Greek and English together. Εκεί που ξεκινάει μία πρόταση ή σκέψη στα ελληνικά,τελειώνει κάπως στα αγγλικά και vise versa of course.

Είναι μεγάλο μπέρδεμα να μπλέκεις δυο γλώσσες. Everything started when i was growing up in the States.(please,don't throw things at the screen!!! My parents decided to move there..I was not asked!) Anyways,στο σπίτι μας απαγορευότανε ΑΥΣΤΗΡΑ any kind of use of English. My parents had secret 'wiring' everywhere and could hear when my brothers and sisters and I dared to speak 'the forbidden language." "ΤΙ ΑΚΟΥΣΑ????" φώναζε με φρίκη η μητέρα μου από το πουθενά..κάγκελο μέναμε όλοι μας.."How the hell did she hear us?" λέγαμε όλοι μεταξί μας. It still remains a mystery.

So,as you can imagine balancing two worlds was not very easy. Με το που πατάγαμε πόδι εκτός σπιτιού,αμέσως κάναμε exchange back to 'normal' language...god knows whatever normal was!!

Βέβαια,θα μου πεις πως έτσι 'μάθαμε΄(ας το πούμε έτσι for argumentative purposes!) τα Ελληνικά και μπορούσαμε να πούμε δύο κουβέντες βρε αδελφέ, όταν ερχόμασταν στα πάτρια εδάφη τα καλοκαίρια αλλά μαζί με τα 'κανονικά μας ελληνικά (please be kind when i say things like this!),φέρναμε μαζι μας και our new and improved Greek that ONLY Greeks who lived in the United States could understand.Να πω μερικά? Let me see...boxia was a common word(meant boxes),as was billia (alias the word bills),and of course a great favourite of mine and all my relatives here was the carpeto (which means carpet or rug)and an all time classic is ta brakia (which NATURALLY meant car brakes!!!)

As a result of all this linguistic confusion while growing up, είμαι ακόμη in confusion even now, as an adult. Μετράω χρήματα ΜΟΝΟ στα αγγλικά και μοιάζω με ψώνιο στο supermarket counting up the money to pay and mumbling to myself "ten,twenty,thirty...". As for directions,that's ANOTHER thorn in my side!! Αριστερά μου λένε στα ελληνικά, right my head understands and the other way around. Αλλάζω ελληνικά ρήματα με English endings and naturally again, the other way around. Όταν θελώ να βριστώ άγρια, ΜΟΝΟ στα ελληνικά μου βγαίνει πιο 'καλό'..πιο 'κακό'..πιο 'πρόστυχο' (μάλλον μας πάει πίο πολύ σαν λαός..δεν ξέρω!), όπως και ολά τα γλυκόλογα. Μου ακούγεται ridiculous να πω "babes, muffin,my sweet pudding' and all those gastronomical metaphors that Americans use to show love. Give me a break!!! 'Μωρό μου' και πάλι 'μώρο μου'!!!

Then again, Greek is such a difficult language that i will NEVER learn how to use it correctly and the spelling sometimes seems like its written in cryptic style. Βέβαια,υπάρχει πάντα η κατάλληλη λέξη στα ελληνικά όταν θέλεις να περιγράψεις αυτό στο συγκεκριμένο,το κάτι especially specific που δεν υπάρχει πάντα στα αγγλικά (seldom I'd say fits better).

So what's my point?Σύγχυση θα έλεγα says it all!!!

I'm now going to bed...it's been a really long one today and I've had a few beers too many I'd say..thanks for sticking this out with me..νομίζω πως μερικές φορές θα γράφω έτσι..potpourri style..why not?έτσι σκέτεται και το μυαλουδάκι μου τις πιο πολλές φορές..μια έτσι...μια αλλοιώς...

I wonder in what language I talk in my dreams at night? Ηmmmm....Ποτέ δεν το θυμάμαι αυτό....



ps Inspiration should be accredited when possible.My inspiration was another blog writer named Tinkerbell, whose writings are surely one of the best forms of self expression I have ever read in Greek.

Η Νεφελη Μου...

It is my youngest child's birthday today. My sweet Nefelh will turn four today at 4 o'clock this afternoon. Each one of my three children represent the way i was feeling when i conceived and carried them those nine remarkable months of pregnancy. This is Nefelh's story.

My Nefelh was conceived on a warm night in august five years ago. I even remember the exact date. My husband and i had been having quite a few personal problems that period and after two weeks of being apart, we both had made peace with ourselves and our relationship and we both felt full of hope that he and i were indeed going to get past whatever personal differences we had then. That night,call it sixth sense or women's intuition or just a feeling, i knew that i would conceive and i still remember the strong feeling of anticipation the few weeks following that evening. I wasn't surprised that a few days later, when we took our planned family holidays to Naxos, i started feeling queasy and nauseous all day and all night. My morning sickness lasted, as did with all my other pregnancies, my whole nine months of pregnancy. It was a small price to pay for such a miracle though.

Nefelh and i had quite a bond all throughout those nine months. I would talk to her continuously and so would her brother, sister as well as her father. She felt a tremendous flow of love from the very beginning. We didn't want to know the sex of our unborn child but i had a feeling it would be a girl. Those nine months passed quite quickly and i enjoyed every moment of being pregnant. It's an incredible feeling to know that you are responsible for the life inside you. I took care of myself as well as i could and waited anxiously for the months to pass.

The nine months passed calmly with happiness and serenity. Any personal problems that we once had were now a thing of the past. We made quite a few excursions that year together with my other two children and i was in excellent health and condition,so all five of us enjoyed ourselves..I'm including Nefelh of course. I continued working til the day before i went to have birth..until that Thursday came that is.

All of my children were born on Thursdays. I had a feeling that this one was also going to be born on a Thursday as well. Of course,almost no one believed my predictions but Nefelh and i had come to our secret agreement. I had ordered an extra closet for the new baby's clothes to be put in since there was no extra room in the house and my father finally finished it Wednesday. The day before i gave birth. That night,one o'clock Thursday morning, i remember sitting on the couch in our living room,having put all the new baby clothes that i had bought in the new wardrobe, stroking my stomach and feeling my unborn child's movements inside me. I told her at that moment that she could now come into this world...everything was ready and we were all waiting for her. A few hours later, while trying to sleep in my bed,my contractions started. It was then six in the morning.

I didn't want to go to the hospital immediately and my doctor advised me to stay at home til the contractions came every twelve minutes but not to wait more than that since it was my third birth and things would probably be much easier and faster than the other times. I,of course, being quite stubborn, decided to stay home til my older children returned from school. I wanted to kiss them goodbye...though i knew that nothing was going to happen,fear was beginning to set in. Giving birth has its share of fear anyways. At that time my contractions were every ten minutes and we left to go from one side of Athens to the other. By the time we reached mid point,the contractions were coming every three minutes and i remember with a huge grin now,how stressed my husband was,beeping his way through traffic and hoping that i wouldn't give birth right there in the car.

From the moment i entered the delivery room to the time my sweet Nefelh was born no more than thirty minutes passed. There was no time for IV,no time to practice breathing exercises, no time for anything. Nefelh was as strong willed as her mother was and she wanted to come out exactly then. After a small push and a huge feeling of relief, my daughter was born and put onto my breast, while her crying mother and father just stared at her. She was completely white skinned and her hair was blond. Her eyebrows were so lightly coloured that you couldn't even see them. She breathed quickly and tried to find something to suck on. Its incredible how babies automatically learn how to suck on anything.as soon as they are born,even though they've been doing it all the previous months as well. I looked at my newborn and introduced myself to her with a gentle voice so she knew that it was my voice she had been hearing all this time.It was the beginning of a wonderful relationship.

I then gave her to my husband who had watched the whole birth this time again as he had done with our other two children. He too was at a loss of words and just looked at her,counting her toes and fingers and wondering how this child was so light haired since both of us are quite the opposite. Actually he was even paler than the baby was but managed to keep on his feet.

Those days went by quickly and they became weeks and months and now four years have passed. My little girl resembles myself in many ways. She has quite a talent with words and expressions and can make you just there with your mouth gaping open with her comments. She rarely gets angry. She loves to be hugged and kissed and be told as well as say, how much she's loved or how much she loves you. She knows all my favourite songs and sings them with a passion. She understands when I'm upset or distracted and comes to my lap and hugs me without saying anything. Though my older daughter is by far more stunning in beauty, the youngest has her own way of attracting people's attention,even without having said a thing. Her light hair falls below her shoulders with soft curls and she walks with a jump in her step,just like I do. She always has a smile on her lips and has picked up my sometimes annoying habit of always humming or softly singing a song while walking anywhere. For me,through my eyes, she represents hope and through her character you can understand that she will be a hopeless romantic when she grows up and I'm sure she will believe that there is a pot of gold at the end of all rainbows.

When Nefelh today will blow out her birthday candles and make her wish,she'll probably wish for a new Barbie doll or new stickers which she loves sticking around the house. I will also make one for her though, just in case hers is not heard. It's the same wish i make every night for all my children and those i love, just before i go to sleep, just in case there is someone, somewhere who is listening.

Happy birthday my dear Nefelh..it's your laugh and smile that make tears of love fill my eyes..and it is your hope that makes mine still live inside of me...

My Sister and I...

Today is one of my sisters birthday. She is the second girl and the third in line of five children. As i was trying to decide what i was going to write for my post tonite, i suddenly understood that i have never written something about or for her so instead of writing about my insecurities and frustrations and whatever thoughts i have that can surely wait for another day, I'd like to paint a painting with words about my sister. My sister Peggy.

My sister and i are very unlike any way you look at us..from character and personality, to height and weight. She is not tall and she would be considered as delicately built.She has a very low profile as a person as well. You will rarely hear her talk either exceptionally loud or shout that way either. She rarely shows extreme sides in any kind of feeling.She is quite close to herself in her thoughts and i think that she prefers her own company to anyone else most of the time. Though she's turning thirty-five today,she is still easily passed for a twenty-five year old. When she was young, a teenager to be more exact, she would get extremely angry and annoyed when people used to think she was around twelve. At that age all we want is to look older anyways. Now that shes grown up a bit though,it doesn't seem to bother her anymore!

I wouldn't say that growing up was easy for my little sister. She was constantly compared to me by our parents and by our teachers. I felt quite guilty about this when i was young but didn't know what to do. I think that being the middle child must be the worst. You're not as old as to get all the priorities that parents distribute that way, and you re not as young to be the center of all the attention as is the case with the youngest children. This was how it was for her as well.

My sister and i always shared a bedroom. I remember uncountable nights when we were both young,when we used to hold hands since our beds were quite close to each other,til both of us fell asleep. I have fond memories of doing all the housework that my mom used to make us do an a daily basis together and we would pretend to act out roles so that the chores would seemingly appear to be more enjoyable. I also recall the hundreds of nights that i made her sleep with the light on since i was busy reading books or writing in my notebooks. She never complained. She never grumbled. Not even then and still not not.

I thank my sister for putting up with me all those years when i used to sleep with the radio plastered against my ear and slowly humming all my favourite songs til the early nights of the morning. I thank her for putting up with my obsession with Duran Duran, the Smiths and the Cure and for her giving me her closet space so i could tape up my favourite poster of Morrissey and Robert Smith since mine had already had one of Simon LeBon there. I thank her for hearing my continuous blabber about everything,from boys to music,diets and heartaches,at all times of the day and especially at night. I remember with nostalgia all the conversations we used to have at a whispers sound so that our mother would not hear a word of what we were saying. I was continuously getting into different situations and mostly into trouble and since she was the complete opposite,her views did get a bit of sense into me quite a few times. But mostly i remember the incredible laughs and laughter that we shared. Laughing until we cried with tears and rolled down on the ground. Many times we got ourselves into trouble because we couldnt stop ourselves from laughing.

I apologize to my dear sister though for having been the reason that there were always so many arguments in the house and her always trying to set things back into place in her own way and the endless times she kept me company when i was truly down. I apologize for having 'used' her many times in my different plans to out trick or outwit our parents to do what i wanted. I was always headstrong and got over whatever consequences i had to endure for my actions quite easily. For her however,it wasn't always that easy and many times she felt sad for quite a long time..mostly sad for me. I apologize to Peggy that i hadn't supported her as much as i should have when she did decide to get married one fine day so many years ago. I thought she was rushing and i only wanted to protect my little sister and i still remember the harsh words we had then exchanged. It was the first and only time we had ever truly argued. I just hope she understands that my intentions were not bad.

You know, my sister Peggy and i aren't as close as many other sisters are. We don't get into very personal matters easily,though occasionally it does happen. She's a bit strict about certain things and believes that i should act a bit more mature than i generally do. Maybe she's right sometimes. But even though she doesn't know it because I've never told her, i do admire my sister. Though she has been living under difficult circumstances these past years, she's managed to do it with a lot of self respect for herself and her family. She's made peace with herself and her decisions and lives calmly. This is something i wish i could have the ability to do many times with myself and not always be on a self discovery crusade that seems as if it will never end.

Happy birthday my dear Peggy...you know that i do love you though in our family we never express such words of sentiment. I could only wish you the very best that life has to offer and that you will always give me the honour of being by your side when you need me to because you know what? Ive always been there and will always be there, even if you never do need me...

When I Close My Eyes...

Sometimes, when i close my eyes, my perception of dreaming and reality become one and i have difficulty in separating the two. Do i worry about this? Not really. I believe that all our deep passions, whether they are ones filled with grief or desire, come out while we are sleeping. It's with this thought in mind that i wrote the following feelings down.

why is it when i close my eyes
that i see you better
hear you clearer
feel your touch as if you were by?

why is it when i close my eyes
that the image i see
fills myself with light
and the darkness disappears
and you are once again here?

why is it when i close my eyes
i can smell you near
i can sense you by
but only for a moment...
and then once again
just like you always do..
i can feel you disappear?

why is it when i close my eyes
the feeling of loss comes back
and the wind of sadness lightly touches my lips
and enters back inside myself?

why is it when i close my eyes
that all these feelings come back to life..
come back to visit me every evening
every dawn...
and the question of why remains
til the next time...
til the next evening...
til tomorrow...
til forever?

why is it when i open my eyes
i see the real light around me again
but the darkness inside me returns...
your voice inside me hushes again
til all that is heard is quietness..
my loneliness...
my emptiness?

why is it when i open my eyes
i feel what i pretend to feel...
see what i pretend to see ...
live how i pretend to live...
til its time once again..
to close my eyes..
and see you once again here..
between reality and dreaming..
for a single moment..
a single flash?

i wonder when i will finally wake up...

Mistakes..Are They Easy to Just Erase Away?

When i was a child, when i made a mistake, it would usually mean that i couldn't get that new set of markers that i was planning on getting when my mom would take us shopping every Saturday afternoon. In more serious conditions, when my mom or dad used to really get quite fed up with me and with something i did, stricter measures would be taken and this would even include my not being allowed to go out of the house and play with all my brothers and sisters and i would be left crying my 'unjust' fate indoors but at the same time being stubborn and pretending that it didn't really matter anyways. The truth was that inside i could have burst into two from jealousy!

As a young adult, mistakes had their own significance and consequences afterwards. Most of the time, I kind of knew what the outcome was going to be but since I had the luxury of being still quite young, i could most of the times get away with anything that came my way. If though sometimes, the consequences were a bit more serious, again the fact that youth does allow you to make mistakes also made any of the pain and heartache less difficult to manage.This is indeed the greatness of youth!!!

Now though,as i am in my late thirties, i look back on all my past mistakes up til adulthood with nostalgia. Now, any mistakes that i do in fact make have more serious consequences on myself and on those around me. I sometimes feel that though I've gotten over any kind of mistake that i may have put myself in, and though I've paid the price for it personally more than enough times to compensate for it, i feel like its waiting for me around the corner, as I'm walking down the street...waiting for me to pass the corner and for it to spring out in front of me with a huge scream and scare the life out of me once again. Even the mistake itself wont let me forgive and forget...

Of course I'm not so naive as to compare my mistakes when i was nine to the ones i have made now in my thirties. There is no comparison whatsoever and the consequences are by far more serious now. Nonetheless, when i was nine, at that point, the mistakes seemed as serious as they could be and they were if you think about it. Each age period has its own worries and you cant expect any nine year old to have the problems of any adult and this is the way it should be.

The weight though of my adulthood mistakes is still quite heavy on my shoulders and its the reason that many times, i am in fact, second guessed and doubted by those around me. Though they mean best, it is in fact quite difficult to live something like that over and over again. Of course the main responsibility is mine but still..is it really so difficult to forgive and forget? This seems quite impossible from what I've seen so far.

All the people i know around me have in one way or another each made their own share of mistakes, directly or indirectly, purposefully or not. I look at them and most of them do just get over them without a second thought. It's i that torment myself i suppose about it. I honestly believe that some of us, those of us who in fact do think about what they've done at the end of the day before they go to sleep, do learn from their faults. Especially those of us who hurt as a result of them.

As i write on a piece of paper my thoughts or other kinds of calculations, my mistakes can easily be erased with a very good rubber or eraser. This is the 'safe' way to think that is. But nothing is completely erasable...even if you write in pencil. If you look closely at the paper you can still see that something else had been written there before it. A small smug is still on the paper as well as a few leftover dirty pieces of rubber. So are mistakes easy enough to just erase away? I suppose I've answered my own question...

My Friend Liza

I've never understood the significance that 'celebrating' the date that people passed away had and i do admit that it always made me feel quite depressed. I believe that the real importance lies in acknowledging people when they are alive, when they can appreciate whatever it is that someone has to say to them and maybe it would give them something in return that they could on their part, use positively in life. Having lost a friend three years ago today and looking around myself and those around me, i have come to the conclusion that sometimes people need a date to sit down and remember someone..

Liza was not a very good friend of mine. Her husband was good friends with mine and we in turn also got to know each other. She was a very career orientated woman who worked in the very demanding world of advertising. She was very head strong about things and you couldn't really describe her as an extremely sensitive kind of person. She was quite firm in her opinions and convictions and many times was disliked because of this. There were however, other sides of her personality too but just as is the case with most of us, few of us take the needed time and effort to search and discover them, especially if it takes quite a bit of extra effort as was the case with her.

When Liza though became a mother, we immediately shared a bond that all mothers share and our conversations became more frequent and we also became closer as friends,though we never passed that invisible line that exists that changes friendships to something more. It wasn't in her personal style to have such close bonds with many women anyways and i did understand this. The truth was however,that we were very much different in personalities and i always disagreed politely to what she said because my ideas and attitudes towards life and people were much different than hers.I think that she appreciated this when i do think back on it now. Most of our common friends were very quick and firm in disagreeing and arguing with her and great quarrels used to take place which many times led to very bad endings. She was not liked by many but then again, she really didn't care. It was just the kind of person that she was.


Liza was diagnosed with breast cancer while she was nursing her few month old baby son. This was my first contact with any kind of cancer and to say that i lost the wind in me is not an understatement. Why is it when we are young that we think bad things can only happen to older people? That anything and everything can happen to everybody else apart from us? This obviously is not the case and i think i grew up overnight that day.


Liza's battle with cancer lasted five years. In those five years my family and hers went on holidays in the summers together, as well as different excursions during the different seasons that passed. I was not by her side during the difficult times that she passed through her numerous chemotherapy sessions...she didn't want anybody to be anyways. I wasn't by her side when she spent days in incredible pain and stayed locked up in her home. We always shared the 'good days' that she was lucky to have together..this was just as important i think. I look back on these days with fondness and with bitterness though. Liza was not embarrassed to show that she had cancer. She would walk around without a hat and people felt uncomfortable about seeing her without any hair,about knowing that she indeed had cancer. One summer, her husband and their then four year old son all shaved their heads as a symbol of support for her and that picture always gave me such a smile on my face. Even now that i think back on it,i still smile...

People though were impolite to say the least with her. Many times she was the topic and the sight of very indiscreet stares and comments. Being on the beach and wearing her swimsuit, she knew that her mastectomy could be seen but she didn't seem to mind. She got power out if it i think and was very quick to answer back to anyone who did stare a bit too long at her. I don't know if i could ever have had the strength that she had to confront not only her illness but also everyone else. She had only asked me one thing in all those five years that we stood by her in her fight and that was not to look at her with pity in my eyes because that was the one thing that was really killing her. I think that this was one of the most difficult things i ever had to do , so little when compared to what she had to go through on a daily basis.

I do believe that we all have the inner strength that we many times do need in certain situations. I looked in myself and found the way to get the pity out of my eyes and supported my friend as well as i could. I admit though that when the door closed and she wasn't anymore in sight,i used to break down and cry for her..so much for being strong but it was the best i could do.

I have never met a stronger person than Liza and i doubt if i ever will. Though she never admitted it herself, she knew deep down that she would get beaten by cancer since it was spreading very quickly throughout her body. Slowly she began growing less attached to her son and giving her husband the major role in his everyday life. She was always there but also wasn't at the same time. At first i was quick to criticise this and ask myself 'what is she doing for gods name?' but as time passed and she became worse,i realized that she had done this for the sake of her son..so his loss would not be as great as it would have if she had hoovered over him twenty-four hours of the day. Is there any other show of selflessness? I fail once again to find anything else.

It saddens me that now, three years after her death, that there isn't a single picture of her in her son's room, or one in the house where he lives in. A picture does not of course bring back a person but it is an indication of something. When i look at this eight year old now, i see in him his mother. Besides his obvious resemblance to her, his voice sounds just like his mother's and deep in his brown eyes, there is the same expression as his mother always had..i find myself many times staring at him and my mind drifting...

Unfortunately so, the same disappointment i also feel for myself . I don't think about Liza as much as i should and i haven't visited her grave to leave a bunch of her favourite flowers in a long time. There are no excuses for that. But if there is such a thing as life after death,in whatever form that may be, she knows that i did love her but more importantly i admired her for her fight and stand those five difficult years for her. She taught me what it meant to really love someone enough to let them go...this is what she did with her son and this is her greatest accomplishment as a person. How many of us are given the opportunity to show ourselves in our life and to take advantage of it? If we are honest with ourselves, few of us have.

Thank you Liza for letting me grow next to you ...for letting me see what it is to have self respect...for what it truly means to be a mother...

Για Σενα

The following thoughts are dedicated to a person that has been in my life since that cool evening on October 24, l987 where i mistakenly took the same bus that he too had mistakenly taken that same evening. When our eyes crossed as we looked at each other through our reflection in the dirty window on that bus, something more than just a spark flickered from both of us. Now, almost 18 years later, our roads have separated. Although if i rationally think about it, i know i have made the correct decision to move ahead in my life, my heart doesn't always agree and i hope that writing something will make it hurt less. Though English is my native tongue, I've decided to write this in Greek because he and i always talk in Greek and it is the only language where i can express my true feelings towards him and towards myself for him..


Αποφασισα να σου γραψω αυτο τωρα γιατι ποτε δεν θα το δεις...
ποτε δεν θα το διαβασεις...
ποτε δεν θα το καταλαβαινες..
ποτε δεν θα με καταλαβεις..

Πανε τοσους μηνες απο τοτε που εφυγες..
αλλος τοσος καιρος που αν και μαζι..
χωρια ζουσαμε...
ο καθενας απο εμας χαμενος στον εαυτο του..
στο θυμο του..
στην συγχυση του.

Καποτε, καθε φορα που σε κοιτουσα στα ματια
τον εαυτο μου εβλεπα μεσα σε αυτα..
και εσυ στα δικα μου
τον ιδιο σου εαυτο.

Τωρα βλεπω να με κοιτας..
και να αναρωτιεσαι σιωπηλα
αν υπαρχει ακομη κατι μεσα στα δικα μου?
κατι που να δειχνει..
κατι που να λεει..
κατι αλλο απλα
αλλα να ειναι μονο για σενα?

Δεν αφηνω τον εαυτο μου να λυγισει..
να δειξω τον πονο που περνω..
αλλα καθε φορα που σου γυριζω την πλατη..
ενω εσυ εχεις δει το πλατυ χαμογελο στα χειλη μου..
τα δακρυα πεφτουνε σιγα σιγα απο τα ματια μου
και αλλα τοσα τρεχουνε ασταματητα μεσα μου..

Δεν υπαρχει μερα που να μη σε σκεφτομαι..
δεν υπαρχει γωνια στο σπιτι να μη σε βλεπω..
υπαρχεις παντου και λειπει η παρουσια σου..
η απουσια σου ειναι φανερη...
παντου.

Βλεποντας τα ματια τον παιδιων μας
ειναι σαν να εισαι μπροστα μου παντα
και μου λειπεις..
δεν προκειται αυτο ποτε να τελειωσει...
τιποτα δεν βοηθαει να σε σκεφτομαι λιγοτερο..
τιποτα δεν βοηθαει να μου απαλυνει τον πονο..
να μου λειπεις λιγοτερα...
να σε σκεφτομαι λιγοτερο..
να σε αγαπω λιγοτερα
για να γινουνε ολα τοσο πολυ πιο ευκολα.

Λυπαμαι που καπου στο δρομο μας...
καπου μεσα στα δυσκολα της ζωης..
στις δυσκολιες που φερνει το περασμα του χρονου..
χαθηκαμε εμεις οι δυο..
που το χερι που απλωσαμε για βοηθεια
ποτε δεν το ειδε ο αλλος..
και ετσι μονοι μας..
εσυ και εγω..
χαθηκαμε
λιγο λιγο καθε μερα..
μεχρι που δεν γινοτανε να δει ο ενας τον αλλον πια..
και ας ημουνα εγω μπροστα σου..
και ας ησουνα εσυ μπροστα μου..

Αποφασισα να σε αγαπω το ιδιο ομως..
να μη προσπαθω να σε αγαπω λιγοτερο..
να μη προσπαθω να σε ξεχασω..
να μη προσπαθω να σε κακολογω αλλο πια στον εαυτο μου..
σε αγαπησα ολοκληρωτικα...
εγωιστικα...
απολυτα...
σε ολα τα ακρα φτασαμε και οι δυο..
εγω με σενα..
και εσυ με μενα...
αλλες φορες με αγαπη
αλλες φορες με μισος
αλλα ητανε ολα πραγματικα αισθηματα..
αληθινα...
θα μεινω με αυτη την αναμνηση για παντα..
αυτο μου φτανει..
ελπιζω...

The Icicle that Gave Me Away

It was early December of 1985. I was sixteen years old then. Since i grew up in Wisconsin, we always had very heavy and freezing winters. We had already had around a meter of snow outside and the temperature was below zero. We then lived in a two floor Tudor house and from my bedroom window on the first floor, you could see the small woods that our neighbor had of pine and fur trees which were all laced with snow. I often used to gaze out of my bedroom window during the winters. That night there was a full moon because i remember the night looking so full of light.

This was the time that i was in love for the first time. He was twenty one years old and i had had a crush on him since i was thirteen. I remember going to church on Sundays and staring at him, my mind daydreaming and not paying any attention to what our priest was saying. All GreekAmericans go to church by the way on Sundays. Not because they're that religious, but more because it's a way to keep the Greek feeling and spirit alive.

The years had passed and i finally grew up enough for him to pay attention to me and our age difference wasn't that important anymore. At that time, i was in the choir and he sat with his parents. I remember feeling so nervous every Sunday but at the same time so excited. This somehow turned into a relationship at one point, and he and i were an official 'couple'. Official to everyone that is, except my parents.

My parents didn't believe that children needed anyone else in their lives besides the family. Since i had two brothers and one other sister at that time (my second sister came a few years later), this was all the company i needed in their logic. I, on the other hand, was always a rebel..and many times a rebel without a cause. Disagreeing and fighting back my parents seemed as natural as drinking water and i showed it to them on a daily basis. It was only natural that they didn't know about my so-called 'relationship', though news of this kind spread very quickly in the Greek community because everyone wanted their son/daughter to marry another Greek.

Meeting with John was difficult though. I used to skip out of classes often, make up excuses to go the library for school papers and reports but things became more and more difficult as time passed. Drastic measures had to be taken. This is where the cold night in December takes place.

I had decided to 'escape' the house at night, after everyone else had fallen asleep, to go and visit my knight in shining armour since it was his birthday. I shared my room with my younger sister and i still remember the shock in her eyes when i told her my master plan. That night, after my mother had kissed us goodnight and left to go the her bedroom (which was on the ground floor),my plan started. I had hidden sheets in my closet earlier on in the day and with my sister, we had knotted them together to make it look like a long rope...this was my way of getting down from first floor. I put my stuffed animals in my bed and tried to make them look like me under the covers . Yes indeed!!! I had certainly been watching TOO much television!

I opened the window..it was twelve o'clock...this was considered extremely late in suburbia American by the way. The 'rope' was tied to the bed and as soon as i threw it out of the window, i made my way out of the window. It was snowing i remember and the snow does make a sound as it falls in the night. I remember that sound well. I balanced my way out and jumped to freedom!! As i came down though, i clumsily hit against an extremely long icicle that had been hanging outside the window and it crashed against the house making an extremely loud noise in the quietness of the night. I stood motionless in the snow,wearing only jeans and a light sweater. I could see John's car waiting for me at the corner but i still stood there motionless, waiting to see what would happen.

The lights came on on the ground floor suddenly. For a moment i just stood there and felt that this was it...i was really in big trouble. I looked up at my sister who was still at the window and told her to go to bed and pretend that she hadn't known anything and i turned around and ran as fast as i could to john's car. Since i was in trouble anyways, i thought i might as well enjoy myself and that was exactly what i did until it was time to go back home and face the music.

I may have gone through a living hell when i returned home, and my relationship with John may not have lasted for more than a year or so, but this memory will always stay with me. i remember it with fondness and I'm quite proud of myself that i did have enough guts in my stomach to jump out of a window. There was only one thing that i hadn't calculated on-how i was going to get back up. When i did get back home though, all the lights were on. I remember standing out of the door for a while and taking a deep breath before ringing the doorbell...

Speaking with the Night

After a day of running back and forth, doing things left and right, being stuck in traffic for incredible amounts of wasted time, its finally evening and I'm finally alone with my thoughts. Its a great thing coming home from a full day,kicking your shoes off the minute you walk into the door and stripping all pieces of clothing as you head towards the shower and washing off all the pollution and dirt from on you. What a relief it is indeed!

Ive always believed that the day has been overrated. Too much emphasis has been given to what we 'have' to do during the light hours of the day. Most of us are on the run,trying to meet deadlines,trying to do as many things as we possibly can in a ten hour working day(who works for eight hours anymore anyways?), aiming to finish whatever it is we think we have to before the sun sets. Is it any wonder that we loose track of the time..of ourselves...of our thoughts?

I enjoy sitting up at night. There is a certain tranquility that you will never be able to find during the day. This tranquility however has nothing to do with the of lack noise that there is in the evening. There is something else that exists in the darkness of the hours. Now that i sit in front of my PC, all i can hear is the hum of the computer, an occasional murmur from one of my sleeping children and the soft sound of the CD that I've put in to listen to. But if i listen a bit more carefully and more closer, i will hear the sound of quietness. Quietness. This is the sound that lets me hear my thoughts. That allows me to hear my worries and insecurities..things that I'm too afraid to think about during the day. Quietness offers me the ability to enjoy the feeling of satisfaction from positive and rewarding things that have happened during the day.

All of my most important decisions have been made during the night. All of my tears and heartache I've felt most at night as well, when no one can see me and I'm naked in front of my own truth and my own thoughts. My most passioned moments have also taken place during this time,when there is no thing such as rules and boundaries..the night shares no such laws...

All of my three children's births all began in the small hours of the night as well,when i had in fact calmed and let the peace of everything around me settle into me as well...these events aren't just accidental or coincidental..they all happen for the same reason...its the night speaking to me...

I wish i had more strength to stay up more and enjoy the night, its gifts and conversations more and to the fullest, but the fatigue of the day is just more overpowering most of the time and gently, but steadily, it makes my eyelids close gradually and whatever will i do have left, slowly leaves me. The night however will take on another,different role now. It will cover itself around me, just like the soft,warm blanket that i cover myself with before i fall asleep. As i lay down on my pillow,i will concentrate on the darkness that surrounds me and the tranquility that has covered me and slowly, just like a baby that is slowly being put to sleep by a soft lullaby, i will also drift away..into sleep.. into my own personal night...

Be careful of the Potholes

Yesterday i was warned by a friend to be careful of the potholes before going for a drive down by the seaside. I don't know why but his comment stuck in my mind and made me start thinking about it. I had wanted to get away from a few things that were troubling my mind for the last few days, and just sitting on an empty beach,staring at the sea, is enough to clear my head of all the cobwebs that occasionally (or quite often if i am to be honest) fill my head and make things a bit difficult to understand.


Sitting on the sand that still had a lot of dampness in it, i watched my children running around the edge of the shore, sometimes going dangerously near the water and my wondering if i had brought an extra pair of shoes with me in the trunk of the car..i doubted if i had but i didn't have the heart to tell them to stop or be careful and so went back to my own thoughts.


There is something so peaceful about being on an empty beach. The smell of the sea is crisp and you can feel it on your nostrils as you inhale in the cool air. Your eyes look right and left and all they can see is the wide open space in front of them, the deep blue of the water and of the sky, and the few boats that are still docked out on the sand. The sun was out yesterday and i could feel it slowly burning on my head and back. It felt as a warm and friendly touch. It was still too early in the year for the sun to feel hot,hostile and unfriendly. Looking around though,i realized that an empty beach shares together with the picture of peacefulness, the image of loneliness as well. You can feel its eager await for the summer and for the hundreds of people to sit themselves on it and enjoy themselves in any possible way.


So i sat there, daydreaming about things and letting my thoughts go here and there. Then it hit me. My friends words about potholes. I started wondering about these potholes that we come across in the streets. Some of them look shallow and painless but when we drive across them,we shudder from the fall. Others look deeper than they really are and though we take extra care not to drive over them quickly, we realize that there was,in fact no need to be so cautious. Then there are the 'suspicious' ones that are covered with water and you cant tell they're pot holes til you drive straight into them and feel your car crash into the hole. Those indeed hurt the most!! Last but not least,lets not forget the instances when were too lazy to avoid these 'traps' on the road and purposefully decide to drive right over them, like were trying to get even with them. What am i trying to say you re probably wondering to yourself. Good question!!


Sitting and analyzing potholes brought to mind the similarity they bare to relationships we have with people specifically. Let me explain before you stop reading this thought. How many times do we try to 'protect' ourselves from people who we think may not be right for us? (avoiding the pothole)How many other times do we get into relationships that seem destructive and are clearly to end up at a dead end from the beginning?(not avoiding the pothole and driving straight through) Lets not forget the instances when we put up our guard so much that in the end, all we accomplish to succeed is nothing even worth mentioning.(being extra careful driving through a pothole that in fact was nothing) And of course, the most most painful of all instances, when we do fall head over heels with someone which later on turns out to be the complete opposite of what we expected,devastating us and everything in the end.(the pothole that seemed harmless but in fact,sent the car to the mechanic)


You know,maybe comparing relationships to potholes is not the most poetic of metaphors that i could have used, but it proves the point. What good is using an abstract idea or concept to describe something more essential if practical contact and understanding cannot be acquired? Potholes are in our everyday life..the same goes for relationships. No two potholes are the same as no two relationships are either. My only doubt now as i write this is this. When he warned me to be careful of the potholes, was it the literal or metaphorical use of the word he was referring to? Good question...