message...

σκεφτομαι...
πολυ σκεφτομαι τελευταια...
δεν ξερω αν ειναι καλο αυτο...
καποιες φορες ειναι...
αλλες οχι...
προτιμω να αισθανομαι και να μη σκεφτομαι τοσο...
μονο αν ειναι ακρως απαραιτητο...
με βαλανε ομως να σκεφτομαι...
οι καταστασεις με βαλανε...
κανω κατι βλακειες ωρες ωρες και καλα μου κανανε...
μπας και καταλαβω κατι...
αλλα τι να το κανεις;
το κακο το εκανα...
και σκεφτομαι πολλες φορες πως λεω στα παιδια μου δεν φτανει να λενε μονο συγνωμη...
πρεπει να σκεφτομαστε πριν κανουμε κατι...
αλλα μερικες φορες δεν προλαβαινεις να σκεφτεις...
απλα αντιδρας...
μιλας...
πρατεις...
ολα λαθη βεβαια...
αλλα τα κανεις...
και προσπαθεις να στειλεις εκεινο το μηνυμα...
να λεει ποσο λυπασαι...
με ολους τους τροπους...
αλλα ενω φτανει εκει...
στο destination του...
'παραδωθηκε' γραφει...
δεν το δεχτηκανε ομως...
και σκεφτομαι πως αν φωναξω δυνατα...
τοσο δυνατα που την επομενη μερα δεν θα εχω πια φωνη...
θα με ακουγανε;
δεν ξερω...
μακαρι να ηξερα...
εγω θα μιλαω ομως...
και θα τα λεω...
και θα ακουστει η φωνη μου...
ειμαι σηγουρη...
καποια μερα θα ακουστει...
ειναι οπως εκεινο το γυαλινο μπουκαλι με το γραμμα μεσα...
ισως χρειαστει να περασει απο τα χιλια κυματα...
διαφορετικες θαλασσες και φουρτουνες...
αλλα στο τελος θα το βρει εκεινος που πρεπει...
σε εκεινον που ειναι μεσα γραμμενο το γραμμα...
θα το βρει...

υγ...
τα τραγουδια απλα ειναι τοσο ομορφα...
πολυ μαρεσουνε...
και οπως εχω πει τοσες φορες...
τα τραγουδια μιλανε τοσο πιο ομορφα απο εμας πολλες φορες...

a breath of fresh air...

το ανοιξα...
και το κοιταξα...
το κοιτουσα τοση ωρα...
τιποτα δεν μου αρεσε...
αλλα και τιποτα δεν ηθελα να πεταξω...
και απλα εμεινα εκει...
με χερια στη μεση και κοιτουσα...
ολα μαυρα...
καταμαυρα...
ε ενταξει...ειχε μερικες πινελιες απο χρωμα...
λιγο ασπρο απο δω...
λιγο κοκκινο απο εκει...
ισως και καμια ασχετη πινελια αναμεσα απο τα μαυρα...
αλλα γενικα ολα μαυρα...
μου αρεσε ομως τοτε ετσι...
τωρα ηθελα μια πινελια απο κατι...
απο κατι πιο εντονο...
δεν μου ταιριαζε πολυ πια το μαυρο...
δεν ητανε ολα τα ιδια οπως την πρωτη φορα που το εντυσα...
ειχανε αλλαξει πια πολλα...
και ετσι εψαξα...
εψαξα πολυ...
μεχρι που βρηκα κατι...
το ειχα βρει ενα βραδυ που σε περιμενα (ξερεις εσυ)...
θα θυμασαι που στο ειχα πει...
μου ελεγες να ξαναγραψω εδω...
και το ειχα βαλει καπου...
καπου αναμεσα απο τα πολλα άλλα αποθηκευμενα...
και το εψαχνα...
και τωρα το βρηκα...
και του το εβαλα...
και να το τωρα!
το blog-ακι μου αλλαξε...
αλλαξε 'ρουχα'...
εχει αλλαξει και απο μεσα απο τοτε που πρωτο βγηκε...
μεγάλωσε;
ε λιγακι...ελαχιστα...(μη το πειτε ομως πουθενα!)
ωριμασε;
μπα...δεν νομιζω...(μερικα πραγματα απλα δεν αλλαζουνε!)
φυγανε πια ολα τα παλια και ηρθανε τοσα πολλα ωραια καινουργεια...
ηρθανε και ασχημα αλλα κοντα στα ωραια,δεν μετρανε αυτα καθολου...
αχ αυτα τα ωραια αχ!!(συνοδευετε με μεγαλο χαμογελο παρακαλω!!)
αλλά και την στιγμη, εχει μεινει και το ιδιο...
κρατησα τα καλα απο τα παλια και εδιωξα τα ασχημα...
και χαιρομαι γιαυτο...
και γιαυτο αλλαξε...
εβαλε αλλα 'ρουχα'...
και το κοιταω τωρα...
και μαρεσει...
να με καλοσωρισω;
αχ φοβαμαι πως παλι δεν θα ειμαι συνεπης με το blog-ακι μου...
αλλα δεν πειραζει...
θα μου το πω το 'καλως ηρθες'...
και ποιος ξερει;
ισως με ξαφνιασω και γινω συνεπης...
you never know...
αυτα που μας ξαφνιζουνε ειναι και αυτα που μετρανε...
με καλοσωριζω τοτε...
:)))

υγ...
το τραγουδι αυτο ειναι πολυ συμβολικο...
γιαυτους που με ξερουνε,ξερουνε γιατι...
και για εκεινον που μου το εμαθε,ξερει καλυτερα απ'ολους...

καλημερα!!

ειναι μερικες μερες...
μερικα πρωινα...
που η καλημερα που ακους...
φωτιζει ολον τον ουρανο...
και νιωθεις τις ακτινες του ηλιου οχι απλα πανω σου...
να ζεσταινουνε τον δερμα σου στο δροσερο πρωινο αερακι...
αλλα να περνανε μεσα σου...
εκει μεσα που για πολυ καιρο δεν βλεπανε καθολου φως...
μονο ενα σκοταδι...
ενα σκοταδι που ισως να εβαζες εσυ μονος σου τον εαυτο σου μεσα...
γιατι ητανε απλα πιο ευκολα ετσι...
ή απλα επειδη δεν ειχε βρεθει ποτε μια τοση δυνατη ακτινα να περασει ετσι μεσα σου...
εχει ομως και πολυ σημασια ποιος ειναι ο λογος;
δεν νομιζω...
το σηματικο ειναι πως ενω εχω το προσωπο μου προς τον ηλιο...
δεν κανει μονο τα μαγουλα μου να κοκκινιζουνε...
δεν ειναι μονο επιφανειακη η ζεστασια...
περναει ολα τα στρωματα...
παει κατω κατω...
μεσα μεσα...
τι ομορφο που ειναι...
μια καλημερα γεματη απο ηλιο...
καλημερα!

υγ..
το τραγουδι της ημερας ειναι αυτο...
ε και παραπανω απο μια μερα...
αδυναμιες ειναι αυτες...
:))))

καλη αρχη μας...

ξεκινησαμε παλι...
παλι στα σχολεια ολοι μας...
φετος εχω την τιμη να εχω ενα παιδι σε καθε σχολειο...
ενα στο δημοτικο...
ενα στο γυμνασιο...
και ενα στο λυκειο...
αραγε τι να μας φυλαει η φετινη σχολικη χρονια;
μου φαινεται πως τα πιο δυσκολα τα περασαμε περισυ...
και τωρα πια θα ειναι ολα λιγακι πιο ευκολα...
για να δουμε...
η θετικη σκεψη δεν μας λειπει ομως...
αυτο ελειπε!
αυτο ειναι που κανει την μιση επιτυχια...
μη το ξεχναμε αυτο...
και ετσι τα πρωινα μας ειναι γεματα παλι με βαβουρα...
διαφορα ξυπνητηρια να χτυπανε παντου...
'που ειναι τα βιβλια μου μαμα;' λες και εγω τα διαβαζα...
'που ειναι η τσνατα μου μαμα;' υπομονη tzo μου λεω...υπομονη...
'μαμα εχεις κανενα στυλο;' χθες πηραμε καμια δεκαρια αρα λογικο δεν ειναι να μην εχουμε κανενα σημερα;
'δεν θελω να φαω πρωινο'...μα δεν βαρεθηκανε πια να με ακουνε τοσα χρονια να τους γκρινιαζω;μεγαλη μου απορια πραγματικα...
'μαμα θελω λεφτα...' καλα,αστο αυτο...ποια κριση καλε;
'μαμα κανε γρηγορα!θα αργησουμε!' πως γινεται να ξυπναω πρωτη παντα και μετα εγω να φταιω αν αργησουνε;ε;
'πω πω μαμα ξεχασα το βιβλιο της φυσικης αγωγης!' σημερα το πρωι το ζησαμε αυτο..αντε παλι πανω...
αλλα μετα ερχοντε...
ενας ενας...
'καλημερα μαμα'..και με ενα φιλι φευγει η κορη μου...
'γεια σου μανα..τα λεμε μετα' και νατο το δευτερο φιλι απο τον γιο μου...
'γεια σου μαμα..σ'αγαπω'..μου λεει το μικροτερο που την αφηνω στο σχολειο και παιρνω και μια αγκαλια στα γρηγορα...
ε και μετα σκεφτομαι πως μ'αρεσει ολη αυτη η βαβουρα...
τα παιδια...
η μουσικη να παιζει δυνατα το πρωι (δεν γινεται να μην εχουμε την μουσικη ανοιχτη παντα στο σπιτικο μας!)...
τα περα δωθε μας...
αυτη η ανακατοσουρα...
τι ωραια που ειναι...
και ετσι τωρα ολα τα παιδια ειναι στα σχολεια τους...
και ειναι ησυχο το σπιτι...
αλλα χαμογελω που σκεφτομαι την πρωινα μας βαβουρα...
πολυ την χαιρομαι...

να εχουμε ολοι ενα υπεροχο χειμωνα...
και εμεις οι γονεις να ημαστε ετοιμοι για τα παντα...
στην φωτογραφια πανω ειναι η μικρη μου και εγω...
μου κρατουσε το χερι σφιχτα την πρωτη μερα στο σχολειο...
με τα δυο της χερακια...
πολυ με συγγινησε...
μας εχουνε τοσο αναγκη τα παιδια μας...
και δεν εχει σημασια η ηλικια τους...
γιαυτο κοντα να ημαστε...
και να τους το κραταμε το χερακι...
και εκεινα το δικο μας...
ωρες ωρες δεν ξερω ποιος κραταει ποιον...
αλλα δεν εχει σημασια...
αρκει να ειναι εκει και τα δυο...

ενα καλοκαιρινο αερακι για ολο το χρονο...

εχω ερθει σ'αυτην την θεση πολλες φορες το τελευταιο χρονο και..
να χανομαι απο εδω...
να ξανακαθομαι...
να μη μπορω να γραψω λεξη...
ή να μου ερχοντε ολες οι λεξεις τοσο γρηγορα μαζι που δεν προλαβαινω να τις γραψω...
δεν εχω καμια σταθεροτητα τελικα σαν tzo...
ειμαι ο,τι μου κατεβει και οπως το αισθανθω...
χωρις την λογικη...
χωρις πολλες φορες να σκεφτω τις συνεπειες...
απλα χυμα...
να πηγαινω με το τι αισθανομαι και οπως ναναι...
μου φτανει απλα να με κρατισει για λιγο εκει πανω...
ξερετε που...
εκει που δεν περπατας...
εκει που μονο πετας...
και αν μετα κοπουνε και τα φτερα μου λιγακι...
ε δεν πειραζει...
σημασια εχει πως πεταξα...
εστω και λιγακι...

πανε μερικες μερες τωρα...
και εκει που δεν με δροσιζε τιποτα...
μα τιποτα ομως...
με εναν ξερο αερα να με ακουμπαει στα μαγουλα...
σε εκεινα που τα ειχα καψει ο δυνατος και ακαρδος πολλες φορες ηλιος...
ηρθε ενα αερακι...
ξαφνικα...
αμε ηρθε...
εκει που δεν το περιμενα...
μα δεν το περιμενα καθολου...
τοσο πολυ με ξαφνιασε που μαζευτικα θα ελεγα αρκετα...
δεν ηθελα να με ακουμπησει και πολυ...
φοβομουνα λιγακι...
ειχε περασει πολυς καιρος απο τοτε που το ειχα ξανα αισθανθει ετσι...
ισως και ποτε να μην με ειχε αγγιξει ετσι...
αλλα ηρθε...
και μου χαιδεψε τα μαγουλα απαλα...
και μου ανακατεψε τα μαλλια...
κολλησε το πουκαμισο μου πανω μου ενω εκεινο ακουμπουσε το δερμα μου...
γυρισα το προσωπο μου επανω...
προς τον ουρανο...
να μου αγγιξει ολο το προσωπο...
ενα χαδι ατελειωτο...
τοσο απαλο...
και τοσο φρεσκο...
και για εκεινη την στιγμη, ενιωθα ολη την χαρα να μπαινει παλι μεσα μου...
σε εκεινα τα σημεια που ειχανε καιρο να μπουνε παλι...
τι χαρα που ητανε αυτη...
μεγαλη ομως...
γιατι το φοβηθηκα στην αρχη αναρωτιεμαι τωρα...
μα γιατι;
και τωρα σταματησε για λιγο να φυσαει...
βγηκα εξω στο μπαλκονι μου παλι αλλα δεν ηρθε...
ελπιζω να μη περιμενο αδικα να ερθει...
εκεινο το μοναδικο αερακι...
ας ερθει και ας με ακουμπαει για λιγο και να φευγει...
που ξερεις;
μπορει τελικα να του αρεσει και να μεινει...
ποτε δεν ξερεις...

καλο καλοκαιρι σε ολους...
ο,τι μας εχει μεινει δηλαδη...
να ειναι γεματος ο τελευαιος μηνας απο τετοιο αερακι...
και να μας δινει λιγο απο εκεινο για τα φτερα μας...
μακαρι...

υγ
το τραγουδι ειναι αφιερωμενο σε ενα πολυ ξεχωριστο αερακι...
που με αγγιξε για λιγο...
μακαρι να καταλαβαινε ποσο σημαντικο ητανε...