ετσι γιατι μου ηθρε τωρα...

η μερα ειναι dark and gloomy...
cold...
ετσι οπως μ'αρεσει δηλαδη...
αλλα με εχουνε πιασει τα δικα μου dark and gloomies...
και τι καλυτερο απο ενα Morrissey;
φετος δεν ειναι πολυ like christmas...
αλλα θα κανω αυτο που λεει και εκεινος...
'close your eyes and think of someone you physically admire and let me kiss you...let me kiss you...'

δακρυα...

ετσι ειναι...
'εσεις' καταφερατε να κανετε τα ματια μου να δακρυσουνε...
τα καταφερατε καλα...
αλλα υπαρχει διαφορα αν προσεξεις λιγακι πιο καλα...
τωρα κλαινε κιολας...
κλαινε ασταματητα...
και δεν ητανε αναγκη να ριξει κανενας χημικα για να κλαψουνε ετσι...
κλαινε εδω και τοσο καιρο αλλα ποιος τα βλεπει...
ισως τωρα να τα δει και καποιος...
ισως να δουμε ο ενας τα δακρυα τον αλλον...
να τα προσεξουμε λιγακι...

το ελπιζω....

κριμα ειναι να πανε και τοσα δακρυα χαμενα...

a wish...

ειναι να μη παρω φορα...

το αφιερωνω αυτο σε ολους απο μας που μια βολτα με το αυτοκινητο το βραδακι ειναι καμια φορα η καλυτερη εξοδο...
αρκει να εχεις εκεινον ή εκεινη που θελεις διπλα σου...
και να ακους αυτο που σε κανει να τραγουδας...

ετσι δεν ειναι;

καλα ταξιδια everyone...


there IS a light that never goes out...

return...

χαθηκα...
χαθηκα το ξερω...
πολλες φορες εχω κατσει μπροστα στο πληκτρολογιο μου να γραψω κατι...
αλλες τοσες φορες εχω σκεφτει πως 'α!αυτο θα το γραψω στο blog μου οταν γυρισω σπιτι!'...
αλλα τιποτα...
δεν ξερω γιατι τελικα ειμαι ετσι...
να αφηνω αυτα που μου δινουνε τοση χαρα...
το κανω πολλες φορες ομως...
η αναβολη στην αναβολη...
πολλες φορες ομως χανονται πολλα ομορφα μεσα σ'αυτην την αναβολη...
χανονται ομως για παντα;
δεν θελω να το πιστεψω...
τρεχω να τα ξαναπιασω...

πολλα εχουνε γινει σ'αυτους τους μηνες που εχουνε περασει...
πολλα ομορφα...
στιγμες που νομιζα θα κρατουσανε παραπανω απο μια ανασα...
αλλες που κρατησα εγω μεσα μου να μεινουνε για παντα ζωντανες...
αυτες τις σκεφτοομαι τωρα και χαμογελω...
αλλα και υπηρχανε και πολλα ασχημα...
απο εκεινα που κλεινεις τα ματια σου και ακομη τα βλεπεις...
σκεπαζεις τα αυτια σου και ακομη τα ακους...
που σου κανουνε παρεουλα ακομη και οταν δεν υπαρχει χορος διπλα σου για τιποτα και κανενα...
εκει αυτες...
τις κοιταω ομως ισα μεσα στα ματια...
δεν τους κρυβομαι...
καταλαβα πως μονο ετσι αντιμετωπιζονται πια...
και ας με λυγιζουνε ωρες ωρες...

κοιταω το blog μου και σκεφτομαι...
πολυ σκοτεινο μου φαινεται πια...
θα ηθελα να ειχε και εκεινο το λιγο φως μεσα του καπως...
οπως ειναι και μεσα στην νυχτα...
ακομη εκει που νομιζεις πως δεν βλεπεις ουτε το χερι σου μπροστα σου...
το βλεπεις ομως...
υπαρχει εκεινο το φως...
παντα υπαρχει...
και δεν φαινεται παντα με τα ματια μας...
μακαρι να το βλεπαμε ολοι αυτο παντα...
ακομη και οταν ημαστε μεσα στο απολυτο σκοταδι μας...
το φως υπαρχει...(ακους εσυ που σου μιλαω;ακου...)

χαθηκα...
και χανομαι συνεχεια...
ποια ειναι η διαφορα ομως;
με βρισκω παντα καπου...
ειτε σε μια μελωδια...
ειτε μεσα σε ενα στοιχο...
σε ενα αγνωστο χαμογελο που θα μου τραβηξει την προσοχη καπου...
σε ενα ζευγαρι ματια που θα ειναι λες και μου μιλανε και ας μη με ξερουνε...
ακομη και μεσα σε εκεινο το περιεργο συννεφο που θα δω μεσα στον ουρανο οταν θυμηθω να κοιταξω και πανω λιγο καποια στιγμη της ημερας...
θα με βρω πια...
και αυτο ειναι σημαντικο...
ακομη και μεσα απο αυτα που μου ριχνουνε μπροστα μου για να με μπερδεψουνε...
να πω welcome back σε μενα;
ναι, θα το πω...
i welcome myself back!


υγ...
προσφατα γνωρισα δυο απιστευτα μελι ματια...
απιστευτα ομως...
ισως για μενα να ειναι τα πιο εκφραστικα που εχω ποτε δει...
δεν ξερω πως ακριβως να τα περιγραψω...
ειχανε εκεινη την λαμψη που σου τραβανε αμεσως την προσοχη...
αλλα μετα σε κρατουσανε εκει για αλλους λογους...
δεν ητανε μονο η λαμψη τους...
δεν ητανε το παιχνιδιαρικο υφος που φαινοτανε με την πρωτη ματια...
υπηρχανε τοσα πολλα κρυμενα και μπερδεμενα εκει μεσα...
μα τοσα πολλα...
ακομη και οταν τα σκεπαζε το συναισθμα και θολωνανε...
λαμπανε...
εμενα με τραβηξανε μαζι τους...
εκει μεσα στο βυθο τους...
για λιγο με αφησε να το κανω...
μετα ειναι σαν να τα εκλεισε και να γυρισε το κεφαλι...
νομιζω πως τρομαξανε πολυ τα ομορφα μελι...
τρομαξανε πολυ μηπως τα δει πολυ καποιος μεσα στο φως...
στο αληθινο φως...
δεν θα επρεπε ομως...
πολλες φορες το εχουμε ολοι αναγκη...
να μας 'δει' καποιος χωρις τα ματια...
πολλες φορες το εχω πει εξαλλου...
τα πιο ομορφα που θα δουμε στην ζωη μας ειναι αυτα που δεν βλεπονται με τα ματια μας...
αυτα ειναι τα μοναδικα...
ψιτ!
εσυ με τα μελι...
μη γυρνας την πλατη...
δεν βλεπεις το χερι μου να σε περιμενει;
εκει θα ειναι...
οσες φορες και να κανεις πως δεν το βλεπεις...
εδω ειναι...
και εδω θα ειναι...
το τραγουδι ειναι για σενα dedicated φυσικα...
φυσικα...

εκτος εποχης...

δεν ειμαι πολυ μεσα στο καλοκαιρι φετος...

θελω να ειναι χειμωνας...

καθε φορα που φυσαει λιγακι ή πεφτει μια βροχη στα ξαφνικα...

εκει πισω ταξιδευω...

μυριζω χειμωνας παντου...

και εκει που δεν υπαρχει, ακομη προσπαθω να τον βρω...

ακουω τα δεντρα να φυσανε τα βραδακια και θελω να ειναι φθινοπωρο παλι...

να μαζευτω μεσα στα ρουχα μου...

ευκολο βγαζω τον εαυτο μου για ολον τον κοσμο να τον δει και δεν εχει καμια σχεση αυτο με το τι ρουχα φοραω...

αλλα θελω να κρυωνω...

να κρυωνω απ'εξω...

και να με ζεσταινει οχι μονο το αγαπημενο μου φουλαρι...

αλλα πιο πολυ το απο μεσα μου...

ωραιο δεν ειναι αυτο ομως;

να εισαι τοσο γεματος απο ζεστασια απο μεσα που αυτοματα σε ζεσταινει;

ειναι πραγματικα ομορφο...

μου ειπε ενας φιλος μου πως εχω 'ψυχολογικη ιωση'...

ετσι το λεει εκεινος...

και πως θα ξυπνησω μια μερα και θα αγαπησω και παλι το καλοκαιρι...

αλλα δεν νομιζω...

ειμαι και πεισματαρα ωρες ωρες...

θελω χειμωνας...

θελω να θολωνουνε τα τζαμια του αυτοκινητου και να περιμενω να καθαρισουνε...

θελω να τραβαω τα μανικια μου παλι...

να σκεπαζουνε τα δαχτυλα μου και να ξεχειλωνουνε τα μανικια...

περιμενω τις διακοπες μου ομως με χαρα...

να ταξιδεψω λιγο...

παρεουλα με ολα οσα με βαραινουνε τον τελευταιο καιρο...

ισως να τα βαλω σε καποια σειρα...

και ποιος ξερει τι μπορει να γινει;

ισως και βρω εκεινο το καραβακι να με παει εκεινη την βολτουλα που τοσο καιρο του ζηταω...

ισως γινει και αυτο...

και θα χαρω τον ηλιο...

και την θαλασσα...

και θα φτιαξω τεραστια καστρα μεσα στην αμμο με τα μικρα μου...

και θα με ροδοκοκκινησει ο ηλιος...

και θα μου ξανθινει τα μαλλια...

και στο τελος θα πω πως περασα πραγματικα ομορφα και ετσι θα ειναι...

αλλα μη με ξεγελασω για πολυ ωρα...

αλλο περιμενω...

περιμενω να περασει λιγο ο καιρος...

και να ερθει παλι εκεινος...

ο χειμωνας μου...

καλες διακοπες σε ολους...

θα γυρισω καποια στιγμη μετα τις διακοπες...

καλα να ημαστε ολοι και θα βρουμε την ακρη...

ετσι δεν ειναι;

you gotta keep the faith anyways...

σας φιλω γλυκα!